Afscheid

Hij zag haar voor het eerst in de touringcar die hen naar Luxemburg reed. Zijn relatie was net uit en zij, een achttien jaar jonge Curaçaose, was pas in Nederland. Hij was verliefd maar stopte dat gevoel weg toen hij hoorde dat ze een vriend had.
Na vier maanden belde hij. Zo maar, om even te groeten. Haar verkering was uit. Had hij zin om langs te komen? Daar dacht hij niet lang over na en die zondag maakte hij kennis met haar leuke, tamelijk dominante, familie. Ze spraken over de vakantie en hij vernam dat ze kortgeleden een zware galblaasoperatie had gehad. Maar nu leek alles weer goed.

Ze kregen verkering, verloofden zich en trouwden zodra hij een flat toegewezen kreeg. Keurig volgens het boekje, zoals gebruikelijk in rijke Antilliaanse kringen.

Aan de jaren vol van hartstochtelijke liefde leek nooit een eind te kunnen komen.
Toen ging het mis.
Op een dag viel ze flauw in een winkel. De huisarts verwees hen naar de specialist. Deze constateerde versteende galwegen en vertelde hem kortweg: opereren heeft geen zin. Ze heeft nog maximaal drie jaar.
Hun wereld stortte in.
De familie nam het heft in handen en bracht haar terug naar Curaçao. Zo wilde men dat en zij, doodziek, ging daar in mee. De echtgenoot werd vriendelijk doch beslist verzocht zich te schikken. Hij had immers nog een heel leven voor zich?
Hij had geen keus.

Het werd een afscheid voor eeuwig. Nog dat jaar stierf ze, slechts zevenentwintig jaar oud.

Caroline2

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s