Wat vind je op Platoonline?

Korte, fictieve verhalen (Plato, Tuinier)
Gedichten (Plato)
Spirituele overpeinzingen (K. At)
Kritieken (Cornelis Critieck)
WE-300 (Plato)

Toelichting:
De WE-300: driewekelijkse uitdaging waar iedereen aan mee kan doen.
Doel: schrijf van een verhaal in exact 300 woorden. Het gegeven onderwerp mag in het stuk niet worden genoemd.
Het onderwerp: wordt elke drie weken door Plato opgegeven.
Het schrijven: doet iedereen op zijn eigen blog.
Link: zet de link van je verhaal bij Platoonline in het reactieveld van de opdrachtblog. Krijg je meer lezers.
Wie (alleen) wil  lezen: prima. Hint: als je leest, geef de schrijvers even een reactie. Dat vinden ze leuk.

Geplaatst in verhalen fictie

Een interview en een nieuwe WE-300

Regen, onweer, storm en dan… ineens 30 graden. Gek worden we van dat weer en dan spreken we nog niet eens over de schade. Waarom zijn de weergoden tegenwoordig grilliger dan ooit? Een indringend interview met de sectie weergoden-West.

‘Vanwaar die agressie, juist in de zomermaanden?’
‘Agressie? Nee hoor. Wij weren toch ook ter compensatie ‘s-winters de vorst al? Maar dan willen JULLIE weer ijs.’
‘Onzin, houd je gewoon aan de jaargetijden. Nu lopen de seizoenen dwars door elkaar. Waarom?’
‘Altijd maar schuld afwentelen hè? Mogen wij even wijzen op al die bloggers die maar continue zeuren van: ‘ach, was het maar lente, oh ik verlang zo naar de zomer, het kan me niet snel genoeg.’ Jullie zijn gewoon nooit tevreden.’
‘U geeft geen antwoord op mijn vraag.’
‘Dat staat in al die klimaatrapporten waar jullie niets mee doen.’
‘Dan moet je bij de politiek zijn. Die regelen dit soort zaken.’
‘O ja, van wie zijn dan die gemiddeld twee a drie auto’s op de oprit van menig huis?
‘Die hebben wij hard nodig, voor werk en school?’
Maar ondertussen heeft vrijwel iedereen een te hoge ecologische voetafdruk. Kern is: jullie doen geen donder aan een schone aarde. Ga dus maar als de bliksem aan de gang.’
‘Dat gaat zo maar niet, wij zijn van anderen afhankelijk.’
‘Hahaha, mag ik even stormen… mensen en afschuiven… jaja.’
‘U bent dus niet bereid tot concessies?’
‘Dat kunnen we niet eens. Wij zijn de spiegel van uw eigen verrichtingen. En dus rotzooien we maar wat aan.’
‘Ongehoord. Uw afwijzende houding wordt zeker meegenomen naar de volgende klimaatconferentie.’
‘Tuurlijk, tuurlijk. Maar zijn we klaar? Ik moet regenen als een postpaa…. ahhhhhhh.’

Gezien het weer moeten we het hierbij houden.
Gaarne uw reacties. Deze bespreken wij in het eerstkomende overleg van de sub-werkgroep ‘slachtoffers weergoden.’

De WE-300 voor de maand september 2015:

Handelen

De termijn sluit dinsdag 22 september 2015

Allemaal veel schrijfplezier

Melody    Plato

 

Geplaatst in WE-300 | 8 reacties

De laatste uren

Met een gelaten glimlach keek Wonsel naar het langzaam wegstervende hologram. Het bericht kwam uiteraard niet onverwacht maar toch bespeurde hij bij zichzelf enige verrassing toen hij vernam dat hun zon, ster 8828K in het Anidarusstelsel II, binnen korte tijd zou overgaan in een supernova en derhalve zou exploderen.
De laatste, mompelde hij en ging voor de zoveelste keer bij zichzelf na of hij er klaar voor was. Hij was er vrijwel zeker van maar toch… die restjes onzekerheid. Enfin, hij moest het loslaten, er zat niets anders op.

Hoelang zou de planeet nog draaien op kunstmatige energie. Vermoedelijk was het een kwestie van uren, maar hoeveel zouden ze pas op het laatste moment weten. Er waren teveel variabelen voor een nog betere prognose.
Wonsel sloot zijn ogen, vervaagde en lichtte weer op toen hij zich in de woning van Abiada bevond.
‘Zijn de gegevens bijgewerkt?’
Abiada knikte. ‘Alles, vanaf de oerknal tot de laatste berichtgeving. De hele geschiedenis, inclusief de indertijd voorkomende mythen en sagen, allemaal vastgelegd op bestendig materiaal.’
‘Alles dus klaar voor doorzending naar de Galactische bibliotheek?’
‘Ja, zodra de laatste prognose is beschreven. Hoeveel soortgelijke bestanden zouden daar nu….’
‘Dat kunnen we natuurlijk niet weten. Het is trouwens al een hele klus om deze levenscyclus onder controle te houden en die laatste prognose kunnen we slechts bij benadering aangeven.’
Abiada knikte flauwtjes. ‘Het zal wennen zijn om lichaamloos voort te gaan.’
‘We zijn voorbereid, onthoud dat goed,’ sprak Wonsel. ‘En daarbij, wij zijn de laatste meesters. Het is ons vergund het grote NIET te aanschouwen en ons daarna, met alle anderen, te verenigen in het AL. We hebben er lang genoeg voor moeten strijden.
‘Kom, laat ons snel beginnen met de laatste interpretatie.’

Het was gedaan. Alle bestanden waren verstuurd.
Wonsel en Abiada stonden op het schaars verlichte, stille plein. Boven hen leek de pikdonkere hemel zich naar hen over te buigen.
‘Het is tijd,’ fluisterde Wonsel. ‘Nu.’
Abiata knikte.
Precies op het moment dat de ultieme duisternis definitief bezit nam van de laatste planeet, gleden beiden soepel uit hun ijle omhulsel, vervaagden en traden binnen in een onzichtbare dimensie waarin niemand hen ooit nog zou volgen maar waarbinnen iedereen eindelijk datgene was waarnaar al zolang werd gestreefd: ÉÉN.

Daarbuiten heerste het grote NIET.

Plato, aug 2015

Geplaatst in verhalen fictie | 24 reacties

Ons energieverbruik

Eva vroeg zich, n.a.v. het TV programma ‘Nederland wordt groen,’ af waarom sommige menseen zo’n enorm energieverbruik hebben. Een interessant blogje waarop inspirerend gereageerd werd. Omdat niet iedereen bij haar leest, doe ik haar hier een beetje na.
Dank aan Eva dus. Lezen bij haar is trouwens de moeite waard

  1. Aanleiding
    Zoon ging in 2014 zelfstandig wonen. Maar, dat moest wel kostenbewust!
    Energie is een belangrijke onkostenpost dus daar begon hij mee. Hierdoor geinspireerd begon ik ook mijn maandverbruik te registreren. Op den duur werd dat zelfs leuk.
  2. De beste maatschappij
    Verschrikkelijk die marktwerking. Maar ja… het is er nu eenmaal. Internet leverde ons de goedkoopste maatschappij. We sloten jaarcontracten. Niet langer, want dan mis je de korting.
  3. Colportage
    We kennen ze, de jongens langskomen of bellen. ‘Meteen maar even boeken?’ roepen ze enthousiast. Één keer gedaan maar… nooit meer. ‘noem uw tarieven maar, dan doe ik de rest wel via internet.’ Een prachtig zinnetje om het gesprek kort te houden.
  4. Zuinigheid met vlijt
    Sinds ik zo bewust bezig ben stel ik ook (‘t gaat vanzelf) de temperatuur lager. Korter douchen, geen nodeloos gasverbruik, dat lampje vervangen door één met een lager lumen, geen licht onnodig laten branden.. er viel veel te verbeteren.
    Tjonge, was ik dat? Plato, die vroeger rustig met een boek in bed dook en dan, het licht nog aan, in slaap viel?
  5. Ja, ja, ja, maar nu de resultaten?
    Zoon had een starttarief van 130 euro p.m. (hoe zoeken die maatschappijen dat uit? Vorige week kreeg hij een aanbieding van €75 per maand).
    Ik had een tarief van 190. Dat is inmiddels €154 geworden. Naar schatting zal dat bedrag medio oktober worden teruggebracht naar €120.
    Dat bedrag kan nog lager als we van maatschappij switchen. De Nuon probeert verloren terrein terug te winnen met flinke kortingen. Maar er zijn er meer.
    Tja, we moesten marktwerken… dan ZULLEN we ook marktwerken.

Vragen:

  1. Hoe ga je om met het onderwerp energie (gas en licht)?
  2. Ben je tevreden met je huidige maandbedrag of kan het beter?
  3. Hoe kies je een nieuwe aanbieder; waardoor laat je je leiden?
    (kortingen, grijze/groene stroom, jaar- of meerjarige contracten etc. etc.)
  4. Doe je aan besparing? Zo ja, heb je nog tips?
  5. Wat zou je aan dit onderwerp willen toevoegen?

Doe je mee? Leuk!! Je antwoordt makkelijker als je de vragen naar het antwoordschermpje kopieert (heb ik geleerd van Mrs. T.).

Eehhhh… ‘warme’ groet van Plato…… en Jordy).

Ghegheghe, ik plas tegen de radiator, wordt ie warmer van.
Geplaatst in Algemeen | 24 reacties

Wat nu?

Lichtvoetig wandelde hij over het pad met geurende kruiden en welriekende bloemen. Zijn plotseling begonnen leven was vrij, zorgeloos. Bij een dadelpalm stond hij stil en at van de vruchten waar hij, meer nog dan van alle andere, zo van hield.
Even voelde hij aan zijn ribbenkast. De wond was geheeld maar nog gevoelig. Het gaat wel over, glimlachte hij en vervolgde zijn weg naar de vijver met het kristalheldere water en de roodgevlekte lelies die hem zachtkens toezongen.
De soezende leeuw op de oever hief snorrend zijn kop toen hij hem liefdevol streelde. Twee ganzen kwamen ter begroeting aanwaggelen en ook de paradijsvogel verhief zich van zijn tak om op zijn schouder neer te strijken.
Hij lachte… het leven was goed.

Plotseling stond zij voor hem. ‘Hier, proef… zo’n heerlijke vrucht. Het lijkt wel of mijn geest er ruimer….’
‘Wat doet gij?’ onderbrak hij haar. ‘Ge weet toch? Oh, onheil!’
‘Ach eet toch, zwaarmoedige,  de smaak is onvergelijkelijk.’
Hij rook even maar duwde daarna haar hand bruusk weg.
‘Nee. Trouwens, dadels zijn stukken lekkerder.’
‘Goed, maar ge weet niet…’

‘Wat heeft gij gedaan?
De stem was als de aanstormende donder. Bliksemschichten boorden zich in de aarde.
‘U heeft mijn gebod overtreden. Gaat heen, u kunt hier niet blijven. Voortaan zullen stof en ontberingen uw deel zijn. Ik heb gezegd.’

Ze kroop van diepe ellende in elkaar. Dit was onomkeerbaar.
‘Wij moeten weg,’ huilde ze.
‘Maar ik heb niet gegeten,’ fluisterde hij terug.
‘Ach, laat me niet in de steek,’ smeekte ze terwijl ze hulpeloos naar hem reikte.
Ineens… zag hij dat ze langzaam vervaagde, als een pluisje dat, voortgedreven op de wind,  in het niet verdwijnt.
Een onbekend gevoel doortrok zijn hart.

Het opperwezen streek over zijn golvende levensbaard. Dit was niet geheel zoals voorzien. Hij sprak tot de engel: ‘Wat nu?’
‘Hij heeft geen fout gemaakt, Heer,’ sprak de engel. ‘Het zou een onrechtvaardige daad zijn om hem…’
‘Ja ja, dan zij het maar zo. Maar hoe dan verder?’
‘U bent onze Heer. Wij richten ons naar uw woord.’
Grommend verdween het opperwezen in een donderwolk.

Hij had zich in de rivier gebaad en reikte juist naar de vrucht van de levensboom toen plotseling de Heer voor hem stond.
‘Je snapt dat er nu maar één ding opzit, nietwaar?’
Ineens ging er een schok van begrijpen door hem heen.
‘Oh God, kreet hij, ‘toch niet wéér een rib?’

Plaatje geleend van internet
Verhaal: © Platoonline 2015
Geplaatst in verhalen fictie | 58 reacties

Het grote gelijk

Mistroostig staarde Tuinier naar dunne regendruppels die, voortgestuwd door een forse zomerbries, tegen de ramen uiteenspatten.
‘Wat een zootje,’ mopperde hij, ‘dan weer bloedheet, dan weer stormachtig en als je alles gehad hebt zeikt het natuurlijk weer van de regen.’
‘Tuinier, je zeurt.’ sprak Cornelis verstoord. ‘Misschien wil je je treurnis even ergens anders beleven? Ik ben net een puntige boekrecensie aan het schrijven en je brengt me uit mijn concentratie.’
‘Nou, als er één zeurt dan ben jij het wel,’ verhief Tuinier zijn stem. ‘Ik ben alleen maar teleurgesteld omdat ik niet lekker in mijn nieuwe tuin kan zitten, jij moppert de hele wereld aan elkaar met je grote gelijk.’
‘Ja ja ja. Maar in dit geval heb ik zéker gelijk. Want dit boek is werkelijk te verschrikkelijk voor woorden. Kijk maar, je zal het wel leuk vinden want op zich is het is pure nostalgie.’
Tuinier raakte geïnteresseerd. ‘Laat eens zien.’
Cornelis was meteen op dreef.
‘Kijk, dit is deel één van de nieuwe uitgave van de Kick Wilstraverhalen.
‘Kick Wilstra, dat was toch dat stripverhaal van die wondermidvoor uit de jaren ’50?
‘Klopt, ‘hij stond o.a. in het Parool maar er verschenen ook losse deeltjes die je voor 0,60 cent kon kopen. Heb ik nooit gekund, want ik had geen geld.’
‘Ik ook niet. Goh ja…’
‘Maar later verschenen er betaalbare pockets.’
‘Bedoel je die serie waarvan deel 5 en 6 nooit verschenen?’
‘Ja, ze stopten gewoon midden in het verhaal en dat was het dan.’
‘Maar dan is het toch leuk dat…’
‘Wacht even. Enkele jaren geleden verschenen de complete verhalen ook al in zes stripalbums.’
‘En nu dus wéér een uitgave?
‘Ja, met een prachtig verhaal als voorbeschouwing. Werkelijk perfect.’
‘Maar waarom dan in hemelsnaam die kritiek?’
‘Omdat in al die uitgaven dezelfde fouten voorkomen. Pagina’s die zo maar elders in het boek wéér worden afgedrukt (terwijl de eigenlijke pagina dan ontbreekt), plaatjes die zijn omgewisseld zodat de logica van de handeling ver te zoeken is.’
‘Dus dat betekent…’
‘Dat al die uitgeverijen klakkeloos al die matrixen zonder enige controle hebben laten afdrukken. Echt storend. Kijk, ik zal het je laten zien. Hier……. en hier….’
‘Ja, ik zie het. Vreemd. Maar schrijf die uitgever dan aan.’
‘Heb ik gedaan. Nog niks gehoord.’
‘Tja, dan moet je wachten.’
‘Ha, maar ik heb dus WEL gelijk hè?
‘Inderdaad, gróót gelijk.’
‘Hahaaa. DAT wilde ik maar even horen.’

Twee oudere heren stonden met de handen in de zakken mistroostig te staren naar de dunne regen die tegen de ramen sijpelde.
‘Wat een zootje,’ mopperde Tuinier.
‘Wat je zegt, bromde Cornelis. ‘Allemaal gezeik.’

Geplaatst in verhalen fictie | 29 reacties

Druk

Daar lag hij, een uitgeteerd vogeltje. Wanhopig deed hij pogingen om regelmatig adem te halen, maar de hevige druk op zijn borst en de gloeiende hitte in zijn lijf deden hem nagenoeg bezwijken.
Zo zag het einde er dus uit, dacht hij koortsachtig. Hoe lang had hij nog? Waar waren zijn vrouw, zijn kinderen. Hij had nog zoveel te zeggen. Was er nog wel tijd? Een kwartier maar, tien minuten desnoods.
Met inspanning van al zijn krachten opende hij zijn ogen.
Een flits van dankbaarheid doorstroomde hem. Ze waren er allemaal. Nu meteen spreken, het was nog niet te laat.
Een gorgelend kreunen verliet zijn moegestreden mond. Daarna mompelde hij: ‘lieve lieve familie’ en keek rond.
Maar waarom zei niemand iets? Waarom keken ze hem niet aan?
Plotseling, begreep hij. Zowel zijn vrouw als zijn kinderen waren dermate heftig verdiept in hun Ipods en tablets, dat ze hem hoorden noch zagen.
‘Hallo,’ riep hij zo hard mogelijk, ‘ik ben er hoor. Zeg dan wat!’
Weer was het resultaat nihil.
‘Mijn God, moet ik dan zo sterven, door iedereen omgeven maar toch moederziel alleen; zo erg kan de wereld toch nog niet zijn?’ kreet hij met zijn laatste krachten.
De druk op zijn borst verzwaarde. Zijn adem stokte.

Met een wilde zwaai wierp hij dekens en kat, die een rustig slaapplaatsje op zijn borst had uitgekozen, van zich af en stapte houterig uit bed.
Weer vergeten die verdomde radiator uit te zetten, gromde hij. Daarna, terwijl hij zijn droom, die inmiddels alleen nog uit wat flarden bestond, probeerde te overdenken, dronk hij in de badkamer twee glazen koud water.
Terug in de slaapkamer zette hij het raam half open.
Daarna droomde hij zich gapend de nacht weer in.

Geplaatst in verhalen fictie | 39 reacties

Er verandert nooit iets.

‘Mama, ik gahaa.’
‘Wat  ga je doen dan?’
‘Gewoon, spelen, met de anderen.’
‘Goed, als je maar onthoudt wat we hebben afgesproken. Op tijd…’
‘…thuis, jahaaaa, weet ik allang.’
‘Mooi, veel plezier schat.’
Ze keek hem met gemengde gevoelens na. Ze gunde haar kind het avontuur van de jeugd, maar bleef altijd bezorgd. Hoe lang ook geleden, nooit zou ze vergeten hoe de wreedaards enkele van haar vorige kinderen hadden weggevoerd. Nooit ook zou ze wennen aan de grote leegte die sindsdien bezit van haar hart had genomen.
Ze zuchtte. Die akelige machteloosheid om die wreedaards, die groot waren als reuzen en alom vertegenwoordigd.

‘Mam, mag ik buiten spelen?’
‘Wat ga je doen dan?’
‘Oh, samen met Oscar en Simon door de steegjes, slakjes vangen.’
‘Maar dat is toch wreed? Dan komen ze nooit meer bij hun mama?’
‘Nee hoor want ik ga ook eten voor ze plukken. Dan worden ze groot. Enne… mogen ze dan in de glazen pul?’
‘Goed kind, maar denk er om, zes uur thuiskomen want dan gaan we….’
…eten, weet ik allang. Goed hè.’
Mama glimlachte. ‘Je bent een reus. Veel plezier hoor. ’
Ze zuchtte. Altijd voelde ze zorg om haar kind. Dat drukke verkeer, die brede vaart. En dan… je hoorde tegenwoordig zoveel enge verhalen.
Wie was er nog veilig?

Ergens in een zinderende uithoek van de aarde speelde een jongetje tussen de rokende puinhopen. Hij hoefde aan niemand meer te vragen of hij mocht gaan spelen. Boven zijn hoofd ronkte een vliegtuig.
Hij merkte het niet.

Elders meldde een vijfsterren-generaal glimlachend dat er boven het oorlogsgebied al 78 bombardementen waren gepleegd. Alle vliegtuigen waren behouden op de basis teruggekeerd.
De missie kon tot nu toe als zeer succesvol worden gekenschetst.
Het was een forse stap op weg naar vrede en veiligheid in de regio.

Geplaatst in Fictieve verhalen | 45 reacties