Wat vind je op Platoonline?

Korte, fictieve verhalen (Plato, Tuinier)
Gedichten (Plato)
Spirituele overpeinzingen (K. At)
Kritieken (Cornelis Critieck)
WE-300 (Plato)

Toelichting:
De WE-300: driewekelijkse uitdaging waar iedereen aan mee kan doen.
Doel: schrijf van een verhaal in exact 300 woorden. Het gegeven onderwerp mag in het stuk niet worden genoemd.
Het onderwerp: wordt elke drie weken door Plato opgegeven.
Het schrijven: doet iedereen op zijn eigen blog.
Link: zet de link van je verhaal bij Platoonline in het reactieveld van de opdrachtblog. Krijg je meer lezers.
Wie (alleen) wil  lezen: prima. Hint: als je leest, geef de schrijvers even een reactie. Dat vinden ze leuk.

De WE voor april/mei 2015 staat hier

 

Geplaatst in verhalen fictie

Druk

Daar lag hij, een uitgeteerd vogeltje. Wanhopig deed hij pogingen om regelmatig adem te halen, maar de hevige druk op zijn borst en de gloeiende hitte in zijn lijf deden hem nagenoeg bezwijken.
Zo zag het einde er dus uit, dacht hij koortsachtig. Hoe lang had hij nog? Waar waren zijn vrouw, zijn kinderen. Hij had nog zoveel te zeggen. Was er nog wel tijd? Een kwartier maar, tien minuten desnoods.
Met inspanning van al zijn krachten opende hij zijn ogen.
Een flits van dankbaarheid doorstroomde hem. Ze waren er allemaal. Nu meteen spreken, het was nog niet te laat.
Een gorgelend kreunen verliet zijn moegestreden mond. Daarna mompelde hij: ‘lieve lieve familie’ en keek rond.
Maar waarom zei niemand iets? Waarom keken ze hem niet aan?
Plotseling, begreep hij. Zowel zijn vrouw als zijn kinderen waren dermate heftig verdiept in hun Ipods en tablets, dat ze hem hoorden noch zagen.
‘Hallo,’ riep hij zo hard mogelijk, ‘ik ben er hoor. Zeg dan wat!’
Weer was het resultaat nihil.
‘Mijn God, moet ik dan zo sterven, door iedereen omgeven maar toch moederziel alleen; zo erg kan de wereld toch nog niet zijn?’ kreet hij met zijn laatste krachten.
De druk op zijn borst verzwaarde. Zijn adem stokte.

Met een wilde zwaai wierp hij dekens en kat, die een rustig slaapplaatsje op zijn borst had uitgekozen, van zich af en stapte houterig uit bed.
Weer vergeten die verdomde radiator uit te zetten, gromde hij. Daarna, terwijl hij zijn droom, die inmiddels alleen nog uit wat flarden bestond, probeerde te overdenken, dronk hij in de badkamer twee glazen koud water.
Terug in de slaapkamer zette hij het raam half open.
Daarna droomde hij zich gapend de nacht weer in.

Geplaatst in verhalen fictie | 33 reacties

Er verandert nooit iets.

‘Mama, ik gahaa.’
‘Wat  ga je doen dan?’
‘Gewoon, spelen, met de anderen.’
‘Goed, als je maar onthoudt wat we hebben afgesproken. Op tijd…’
‘…thuis, jahaaaa, weet ik allang.’
‘Mooi, veel plezier schat.’
Ze keek hem met gemengde gevoelens na. Ze gunde haar kind het avontuur van de jeugd, maar bleef altijd bezorgd. Hoe lang ook geleden, nooit zou ze vergeten hoe de wreedaards enkele van haar vorige kinderen hadden weggevoerd. Nooit ook zou ze wennen aan de grote leegte die sindsdien bezit van haar hart had genomen.
Ze zuchtte. Die akelige machteloosheid om die wreedaards, die groot waren als reuzen en alom vertegenwoordigd.

‘Mam, mag ik buiten spelen?’
‘Wat ga je doen dan?’
‘Oh, samen met Oscar en Simon door de steegjes, slakjes vangen.’
‘Maar dat is toch wreed? Dan komen ze nooit meer bij hun mama?’
‘Nee hoor want ik ga ook eten voor ze plukken. Dan worden ze groot. Enne… mogen ze dan in de glazen pul?’
‘Goed kind, maar denk er om, zes uur thuiskomen want dan gaan we….’
…eten, weet ik allang. Goed hè.’
Mama glimlachte. ‘Je bent een reus. Veel plezier hoor. ’
Ze zuchtte. Altijd voelde ze zorg om haar kind. Dat drukke verkeer, die brede vaart. En dan… je hoorde tegenwoordig zoveel enge verhalen.
Wie was er nog veilig?

Ergens in een zinderende uithoek van de aarde speelde een jongetje tussen de rokende puinhopen. Hij hoefde aan niemand meer te vragen of hij mocht gaan spelen. Boven zijn hoofd ronkte een vliegtuig.
Hij merkte het niet.

Elders meldde een vijfsterren-generaal glimlachend dat er boven het oorlogsgebied al 78 bombardementen waren gepleegd. Alle vliegtuigen waren behouden op de basis teruggekeerd.
De missie kon tot nu toe als zeer succesvol worden gekenschetst.
Het was een forse stap op weg naar vrede en veiligheid in de regio.

Geplaatst in Fictieve verhalen | 45 reacties

Lekker belangrijk

‘Zeg Plato, nu zit je al de hele zondag youtubefilmpjes te bekijken. Heb jij niets beters te doen.’
‘Ha buur, ja jij moet nog werken hè? Maar ik ben gepensioneerd dus ik kan lekker doen wat ik wil?’
‘Grmpf, waar kijk je eigenlijk naar?’
‘Oh, ik tik soms zo maar wat in. De ervaring leert dat je dan vervolgens alle kanten uitgaat en dat vind ik wel leuk. Een soort muziekspeurtocht dus.’
‘Zeker weer door de jaren zestig en zo?’
‘Onder andere. Maar ook muziek van ver voor die tijd. En cabaret. Daar raak ik niet snel op uitgekeken.’
‘Geef mij maar Adele. Als die haar strot open doet kun je mij wel wegdragen. Die maakt zelfs van ‘alle eendjes vallen in het water’ nog een hit. Da’s toch een mooi bewijs dat zangers een stuk belangrijker zijn dan songwriters.’
‘Wat zeg je me nu? Dat ben ik totaal niet met je eens. Een echt goed geschreven song komt altijd door, zelfs als ie door een kluns van een performer wordt gezongen.’
‘Hmpf, je kan wel horen dat jij er totaal geen kijk op hebt.’ Maar ga je gang hoor. Ik moet de tuin omspitten. Want IK heb geen Tuinier om eens lekker kan uitbuiten.’
‘Whahahaha, veel plezier buur. ik zet mijn koptelefoon weer op.’

Plato en zijn buur zijn het dus met elkaar oneens. Wie is er volgens jou belangrijker: degene die het liedje schrijft of degene die het uitvoert?

  

Geplaatst in Kunst en cultuur | 36 reacties

De WE-300 van Tuinier

Hallo medebloggers- en lezers. U heeft lang niets van me gehoord hè? Dat komt: Plato heeft geen tijd voor de tuin want hij ‘doet kunstgeschiedenis’. Mens, hij doet niet anders dan websites bekijken, lezen en tikken. Dus wie mag er met zijn oude botten voor die tuin zorgen? Juist. En ben ik klaar, dan moet ik zo nodig met hem mee om allerlei soorten kunst te bekijken. Al die ellenlange verhalen die hij daar dan bij vertelt! Bij Cornelis Critieck (hij schrijft nog steeds grommend stukjes die niemand wil lezen) hoeft ie dat niet te proberen. Weet u wie ook zo onder de situatie lijdt? Jordy. Dat jong is net 11 geworden en hij heeft zo’n behoefte om eens te praten. Maar daar heeft Plato geen tijd voor. ‘Laat hem maar onkruid wieden, dan kan hij ondertussen met jou kletsen,’ zei hij laatst. Dus nu doen we het maar zo. Ach, ‘t is zo’n aardig knulletje, al heeft ie geen benul van wat onkruid is en wat niet. Maar ja…. Zo gaat het hier dus. Plato delegeert en wij moeten mee. Ach weet u, ik laat het maar zo. Tenslotte moet een mens wat omhanden hebben en we mogen hier tenslotte op rekening van Plato slapen en eten.  Op mijn leeftijd is dat een groot goed. Gelukkig krijg ik over veertien dagen hulp van een gepensioneerde die de tuin gaat ophogen en terrasjes aanleggen. Hij belde me op: ‘Ja, mijn vrouw zegt, ga jij maar klusjes doen, want sinds je thuis bent, loop je me constant voor de voeten.’ Ze zitten trouwens toch in een huwelijksdip want die man heeft jarenlang op de markt gestaan met groente en fruit en nou schijnt ie elke nacht nog in bed woedend met zijn armen te molenwieken terwijl hij schreeuwt: aaahaardebeie-groente-en-aardappeluh-tegen-de laahaaagste-prijzuh…’ Tja…

————————–

Plato roept vanuit de keuken dat als ik toch bezig ben met typen, ik mooi een WE-woord kan verzinnen. Elke keer weet ie me weer voor zijn karretje te spannen. Wat weet ik nou van die WE? OK, dan maar dit:

Verdelen

Van Plato mag je er t/m 16 mei over doen. En dat jullie maar veel schrijfplezier hebben.

Nou, ik  ga weer wieden. Doei!!

Tuinier    Memyself&we    Myriam    Melody    Frederique    Marja    Smijling Ria    Letterzetter    Corja    Reismeermin    Jackles    Robbie    Kakel
Clair    Ferrara    Jokezelf    Anneke    Rianne    CorjaII    Rebelse
Irispapillo    Barbara

Geplaatst in WE-300 | 54 reacties

WE-300 Evenaren

In een  ver, kil land leefde een wrede dictator die maar één doel had: de rijkste man ooit te worden. Daarom waren de belastingen zo torenhoog dat de mensen (die zijn bloed wel konden drinken) zo arm als een kerkrat waren.
Die dictator had twee zoontjes die nooit eens een aai over hun bolletjes- en bijna geen eten kregen zodat ze er broodmager bij liepen. Hun moeder was door vader vergiftigd omdat haar hoofd hem niet langer aan stond. De opvoeding liet de vieze rotzak over aan een oud vrouwtje met één been  die flink moest gehoorzamen want anders ging ook haar hoofd eraf.
Er  rolden trouwens jaarlijks wel 20.000 koppen.  Je hoefde geen misdadiger te zijn hoor, al bij een per ongeluk weggegooid papiertje of een kapot fietslampje liep je de volgende dag misschien al zonder hoofd rond.
Zo ijselijk wreed  was hij dat hij zelfs kinderen (ook zijn eigen zoontjes) bij het kleinste klachtje (bijvoorbeeld een vijfje op het rapport) eigenhandig zou wurgen.
Iedereen liep dus op kousenvoeten.
Maar moest zo’n man dan niet gestraft worden? Tja… niemand durfde wat te doen  want hij beheerste het leger omdat hij zijn soldaten hoge salarissen gaf.

Op een dag werd het verschrikkelijk spannend. Er was een klassenavond voor ouders en kinderen.  Tegen zijn gewoonte was de dictator ook gekomen.
Op een gegeven moment vroeg hij suikerzoet aan de juffrouw wat zij van hem vond.
Het werd doodstil. Niemand verroerde een vin. De juffrouw werd twee tintjes roder.
Toen glimlachte ze waardig en zei: ‘Mijnheer, als vader, president en mens is er werkelijk geen tweede te vinden zoals u.’
Aiiii…. drie seconden stilte die jaren duurden.
Toen glimlachte de president, gaf haar een hand en wandelde tevreden weg.
Wat een rot vent hè?

Zo, ga nu maar zoet slapen mijn kindje.
Welterusten.

Geplaatst in WE-300 | 36 reacties

Gastblog Dick Bär: WE-300 M-61

Er was eens een Keizer die een buitengewone verzameling exotische planten bezat. Karakteristieken van elke specie, zoals herkomst, ontkieming, bloei, ziekten werden nauwlettend vastgelegd op perkamenten die de drie delen van het Keizerlijke Botanische Namenregister vormden.

De bevoorrechte plaats van de Keizerlijke Tuinen was  M-61. Daar stond een heester die opviel, niet vanwege haar aanzicht, aroma of kleuren, maar door  een onomschrijfbaar, aantrekkelijk aureool. Iedereen prees De Plant, zo werd zij door iedereen genoemd, want Zij was het enige Gewas waar geen  gegevens van bekend waren in het Keizerlijke Botanische Namenregister. Voor dit verzuim hebben historici tot op de dag van vandaag geen verklaring gevonden .

Op een dag accepteerde de Keizer een uitnodiging van de Sultan van een heel  ver weg gelegen land, die hem graag zijn Plantentuin wou laten zien. De Keizer werd aangenaam getroffen door de magnifieke verzameling, die beslist niet voor de zijne onderdeed. Op een rondleiding stond hij ineens stil voor een plant, en raakte er zó van onder de indruk dat hij twee keer terugkeerde voor een nieuwe aanschouwing.

De Sultan begreep niets van die bewondering voor een doodgewone plant die hij, eerlijk gezegd,al eerder had willen wegdoen. Hij zag er dus een prachtige gelegenheid in om haar aan zijn gast te schenken. Het gevolg van de Keizer snapte er nog minder van, die struik was immers  identiek aan De Plant? Maar de Keizer negeerde elke gelijkenis en liet na terugkomst een plaats reserveren, vanzelfsprekend in M-61. Daar constateerde men onthutst dat De Plant was verdwenen. De opengelaten plek verdiende een  minstens even aantrekkelijke vervangster.

Tientallen gegevens van dat Nieuwe Exemplaar staan  in het Vierde Volume van het Keizerlijke Botanische Namenregister, dat  recentelijk openbaar is gemaakt, en wel juist op de laatste dag van de Volle Maan na de dood van de Sultan.

Dick Bär

Geplaatst in WE-300 | 37 reacties

Plaat waar ben je nou man? Kom op met die WE-300!

Iedereen die geïnformeerd heeft hoe het met me gaat, hartelijk bedankt. Waarom was ik even weg? Wel, ik kon niet van een eindeloos lang durende hoest afkomen. Je kent het wel, zo een die, als ie eenmaal begint, niet te stoppen is en waar je duizelig en hartstikke moe van wordt. Een soort familiekwaal. Ooit moesten mijn ouders de stad verruilen voor een dorp vanwege mijn kinkhoest die hele volksstammen uit hun slaap hield. Enfin, genoeg hierover want het gaat al iets beter. Mijn cursus nam de afgelopen weken trouwens ook veel tijd, maar dit geschreven hebbende zijn mijn excuses wel zo ongeveer op. Alaaf en Allee….hier is de nieuwe WE. Ik hoop dat jullie nog willen schrijven. Het woord is:

Evenaren (klik)

Deze WE loopt tot 15 april

Veel schrijfplezier

Melody   Marja   Narda   Regenboogvlinder    Myriam    Toppen&Dalen   Harrij    Smijling    Laura    Ria    Corja    Mrs.T.    Kakel    Ferrara
MdMama    Dick_Bär   Robbie    Dwarsbongel    Corja II    Wiebel    Reismm    Clair    Frederique    Plato    Rebelse    Anneke   Jackles 

Geplaatst in WE-300 | 58 reacties