Kauwen

‘Vuilakken,’ snerpte de stem van Cornelis C, ‘lazer op, vlug wat.’
Zoals hij daar voor het raam stond te molenwieken liet Cornelis duidelijk zien dat hij zo giftig was als het in de tuin opgeschoten vingerhoedskruid.
Hij draaide zich naar Tuinier die bij de tafel de krant zat te lezen. ‘Zeg nou, het is toch Godgeklaagd?’
‘Ach, zo’n beest moet ook eten,’ mompelde Tuinier. ‘Waar maak je je druk om.’
‘Druk… ja ik máák me druk. Heb ik net de tuintafel vol pinda’s en broodkruimeltjes gelegd voor de mussen en andere kleine vogels, komt er zo’n kraai die alles wegpikt. Kijk, nu zijn het er zelfs drie. Ze jagen verdorie alles weg.’
‘Schreeuwen achter glas helpt niet, Cornelis. Het is trouwens een kauw, geen kraai.’
‘Wat kan mij dat schelen, een kauw dan! Maar wat moet ik dán doen?’
‘Naar buiten gaan en in je handen klappen. Maar pas op (Tuinier ging over tot fluisteren), kauwen zijn vreemde vogels. Ze hebben hypnotiserende krachten en als ze de pik op je hebben, moet je goed voor ze oppassen.’
‘Ach kom, mij maak je niet bang.’
‘Pas maar op, ze zijn sluw en… ze zijn met velen,’ zei Tuinier met een vilein grijnsje. ‘Ik ga een nieuwe hark kopen. Veel succes met de strijd.’

Voor de zoveelste keer klapte Cornelis stevig in zijn handen. Zeven kauwen vlogen krijsend op uit de appelboom en zetten zich neer op het topje van de schuur.  Bij vorige gelegenheden vluchtten ze nog de tuin uit. Maar allengs waren ze brutaler geworden. Veertien fel-gloeiende ogen staarden hem aan alsof ze hun blikken tot diep in zijn ziel wilden boren. Er werd nadrukkelijk gekrast. Een der kauwen sloeg de vleugels uit waardoor hij twee keer zo groot leek.
Cornelis slikte.

Hij stond voor de keukendeur en keek. Ze zaten in toppen van de appelboom, op de rand van de droogmolen, op de regenton en op de grote tuintafel. Het waren er inmiddels negentien, ze zaten maar nauwelijks drie meter van hem vandaan. Hun gekras klonk Cornelis zo langzamerhand als een onheilspellende mantra in de oren.
‘Verdwijn, geteisem.’ Hij klapte zo hard mogelijk. Geen kauw vloog nog op.
Dat staren! Werd dat nu steeds intensiever of leek het maar zo?
Opeens werd het hem teveel. Hij sprong de keuken in en en draaide de deur op slot. De klik klonk hem als een pistoolschot in de oren. Buiten had een aantal kauwen zich verzameld op het kozijn en begon hard en nadrukkelijk op het raam te tikken. Hun ogen waren als dolken.
Cornelis voelde een zeurderige hoofdpijn opkomen.  Ik zal mijn gezicht eens met koud water betten, dacht hij. En misschien moet ik ook maar even gaan liggen. Hij strompelde de trap op en maakte in de badkamer een washandje nat.
Toen keek hij in de spiegel.
Een grote zwarte kauw met felle ogen staarde hem in het gelaat.
Cornelis hapte naar adem en schreeuwde.
Het geluid klonk als: ‘Kraaaaaa!!’

 

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

27 reacties op Kauwen

  1. Maria zegt:

    Jeetje, wat eng…. Goed geschreven Plato.

  2. Anoniem zegt:

    … Een grandioos einde…

  3. koppieop zegt:

    19 tegen 1, Moet er niet aan denken, maar ik moest het wel doen want je kunt zo´n verhaal toch niet ongelezen laten?
    Ik heb iets gevonden dat nuttig kan zijn voor Cornelis. Misschien wil Tuinier hem helpen om het op internet te vinden? :

    http://www.avonda.nl/vogelwering/kauwen-verjagen

    Groet!

  4. rosavillosa zegt:

    Geweldig! Heel spannend. Je moet je verhalen als columns bij een blad aanbieden!

  5. Marika zegt:

    Ja hoor hij is er weer, dat heb ik gemist dit soort verhalen, geweldig! 😀

  6. ellyvandoorn zegt:

    Jeetje, wat laat je me weer genieten. Wat schrijf je toch geweldig. Ik waande me helemaal als een voyeur kijkend naar die arme Cornelis. Een verhaal met Hitchcock waarden.

  7. Marika zegt:

    Gisteren ook nog een stel kauwen verjaagd en een ekster, de vogelpindakaas is zo op als zij langs zijn geweest. Ik had even een week niks bijgevuld, maar ze hebben het zo door als er weer iets te halen valt. Misschien toch eens zo’n speciaal pindakaashuisje scoren met traliewerk ervoor, zodat alleen de kleine vogeltjes erbij kunnen. :-/

    • Plato zegt:

      Ik heb ook overwogen om zo’n speciale kooi te kopen voor de voederbak, zodat alleen kleine vogels er in kunnen. Ik ga zo eens op de markt kijken. Want op deze manier hebben de kleintjes inderdaad weinig kans.

  8. Ferrara zegt:

    Snotver, het zal je maar gebeuren, veranderen in een kauw. Je weet de spanning wel op te voeren. Zoals die beesten overal zitten en in aantal toenemen.

    Kauwen zijn slimme vogels. Ik kocht deze winter een silo met kleine gaten (dacht ik) ook daar wisten de kauwen wel raad mee. Voer je het kleine grut nu nog bij, dat hoeft toch niet. Als je dat achterwege laat zullen de kauwen misschien hun voer elders zoeken.

  9. Rianne zegt:

    Je bent wat jaartjes te laat, anders had Hitchcock er zo een film van kunnen maken. Jakkes.

  10. Dwarsbongel zegt:

    Ik had ook al een associatie met de vogelen des Hitchcocks, beschouw het als een compliment voor dit boeiend geschreven verhaal! Wij hebben hier nog een stukje bos achter het huis, met allerlei vogels, waaronder eksters en Vlaamse gaaien, maar last er van hebben we niet, gelukkig!

  11. AnneMarie zegt:

    Grrr. Hele verbelende beesten. Ik denk dat met de tijd jouw verhaal nog eens waarheid gaat worden.

  12. Anoniem zegt:

    Het klinkt alsof Cornelis een nachtmerrie had van de kauwen in de tuin, brrr, je zal maar in de spiegel kijken en jezelf zo zien, je schrikt je dood !
    Spannend en heel mooi geschreven, Plato.

  13. Willie zegt:

    Dat was ik dus, Willie.

  14. Maria zegt:

    Ik heb je link naar mijn zus in Menen (B) verzonden. Ze vond het een prachtverhaal.
    Je hebt talent Plato!

  15. Novelle zegt:

    glimlach
    een beetje griezelig hoor maar leuk om te lezen Plaat

  16. jeer zegt:

    Plato,

    Mooi verhaal!
    Het zijn inderdaad schrokoppen, maar ook heel slim.

    Groetjes,

    jeer

  17. Gatver wat eng… We hebben ze hier bijna niet meer… Het zijn de eksters die hier de dienst uitmaken.

  18. gewoonanneke zegt:

    Het probleem komt me bekend voor haha…. mooi geschreven verhaal met een sinister slot….. moest wel meteen denken aan Birds van Hitchcock. Zelf heb ik om mijn voerhuisje een soort korf gemaakt waar kleine vogeltjes doorkunnen en kauwen niet….. maar ze zijn enorm inventief trouwens.

  19. ria zegt:

    Hier al jaren eksters .Ze zijn hier geboren en gebleven. Het verbaast me steeds weer hoe slim de kleine vogeltjes er mee omgaan. Snee brood over de heg , de eksters vechtend er op af. Snel fijn zaad onder en tussen de struikjes en geen vogeltje meer te zien. Later de eksters in de bomen op wacht en de kleintjes fluitend op de takken.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s