Liedje

‘Nou, effies denke hoor… ‘
Met gesloten ogen beweegt ze haar grijze kopje langzaam heen en weer.
Dan zingt ze met een klein stemmetje: ‘k lig op mijn kussen stil te dromen….’
Even later opent ze haar ogen en zegt: ‘ken jai dat liedje?
En of ik het herken. In 1989 was het een hitje van Hepi en Hepi, twee hooggehakte geiten uit zo’n verkeerde Nederlandse liedjesstal. De tekst was een huilerige vertaling van het nummer Send me the Pillow geschreven door Hank Locklin (vertolkt door Conny Francis, Dean Martin en anderen). Vroeger zou ik meteen geroepen hebben ik dat ik dit soort liedjes meer dan pulp vond. Maar nu niet meer.
Nooit meer.
Het liedje herinnert me heftig  aan de tijd dat mijn moeder, wier wereld door reuma en diabetes was verschrompeld tot haar kleine huiskamer, zo graag naar dergelijke nummers luisterde. Meestal neuriede ze zachtjes mee. Ook vroeg ze me vaak of ik ze wilde spelen op haar elektronische orgel waar ze zelf tamelijk goed mee overweg kon, tot haar ogen te slecht werden.
‘Speel nog eens van het kleine café aan de haven op het orgel. Of doe eerst maar ehhh…  waarheen waarvoor.‘
Ik deed het altijd.

‘Zeg verstaan jai me wel? Of je dat liedje kent!
Ik knik. ‘Ja, ik ken het hoor. ’t Is van Hepi en Hepi.
‘Dat hewwe je fout, knul… ’t is van de Selfiera’s. Die hewwe ook van de Postkoets gesonge.’’
‘En ken je ook nog oudere nummers, uit de jaren ’30, toen je een tiener was?’
‘Ja, da’s zo’n taid gelede. Die ben ik allegaar vergete. Maar dit was een heel speciaal liedje voor main.
‘Wat was het bijzondere er dan aan, buuv?’
‘Omdat het op de radio was toen main Henk overleed. Ach, ik mis hem zo verskrikkeluk. Aigenlijk wil ik heel graag weer bai hem sain.’
Even lijken de emoties vat op haar te krijgen. Dan begint ze te grijnzen, kijkt me quasi streng aan en zegt:
‘En nou je koffie opdrinke, voor et helegáár koud worre.’

Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

34 reacties op Liedje

  1. ria zegt:

    Eiiiiiiiiiiiiiiiiindelijk hij is er. Wat fijn je weer te horen.:-) Natuurlijk ken ik dat liedje. Heb het tot in de treuren gezongen en vind het nu nog mooi .
    Groetje, Ria

  2. Marja zegt:

    Ontroerend contrast tussen emotie en nuchterheid. Fijn om weer iets van je te lezen.

  3. Willie zegt:

    Mooi, aan liedjes kunnen zulke dierbare herinneringen kleven.
    Er zit veel in je stukje, nostalgie, een bezoek aan de buurvrouw, haar accent, liedjes die iedereen toen in zijn hoofd had, ik zong ze ook vaak in mijn hoofd.
    Niet in het echt, want ik kan niet zingen.🙂
    En mooi dat je voor je moeder speelde.

    Een echte Plato, heel fijn om te lezen.

  4. Ja, zo kan een liedje opeens herinneringen bovenhalen en krijgt daarmee een andere betekenis.
    Zelf heb ik momenteel last van de vreselijke liedjes ziekte.
    Uit het niets zing ik opeens van het knaapje dat een vogelnest zag ,in de boom klom en zijn been brak.
    Of erger , op het goudgele strand van Ameland vloog je rieten rokje in de brand 😱.
    Ook vreselijk is : ons paard is allang overleden, dat was in de buurt van Staphorst.
    Hoe kom ik er bij.
    Ik vraag het mezelf honderd keer af als er weer zo.n dran als brandend zand door de keuken klinkt.
    Dan toch maar beter fotograferen…zucht.

  5. Rianne zegt:

    Nu zitten de reebruine ogen in mijn hoofd… Thanks a lot (not)..

  6. Jackles zegt:

    Mooi hè. Hoe emotie, herinnering en het heden recht naast elkaar bestaan.Liefs.

  7. Ferrara zegt:

    Ha Plato, daar ben je weer. En meteen vol aan de liedjesbak. Ik was weer even terug in het verzorgingshuis waar dergelijk repertoire bijna dagelijkse kost was, het taaltje zeker.
    Ik moest ook denken aan die mevrouw die zóóóóó genoten had van André Vieux.
    Welkom terug!

  8. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Een heerlijk Zaans accent erin verweven, hoewel het West Fries er ook tussendoor sluipt.
    En in de muziek hejje we aollemaol onze herinneringen.

  9. Dwarsbongel zegt:

    Fijn dat je er bent, en dank voor je compliment bij mij!
    Over dit lied en andere: er waren destijds veel grappen over muzikale grappen. Eén daarvan was: rara wat is dit – het schuimt en het zingt. Zepie en Zepie…
    Ik dacht onmiddellijk aan een mooie stem waarover ik ook al eens geschreven heb: Lydia, maar die zong het in het Engels!

  10. jeer zegt:

    Plato,

    Goed weer iets van je te lezen.
    Mooie beschreven herinnering aan jouw moeder.

    Groetjes en bedankt voor jouw bezoek en reacties,

    jeer

  11. Marika zegt:

    De ellende is als je het over dat soort liedjes hebt, dat je het niet meer uit je hoofd krijgt. Ach die buuv…, hoe oud is ze inmiddels?🙂

    • Plato zegt:

      In juli wordt ze 93, Marika. Ze is nog zo scherp als een scheermes en loopt als een jonge hond.

      • Marika zegt:

        Geweldig, wat fijn voor haar. Hoewel… als ze liever naar haar man zou gaan dan is het voor haar waarschijnlijk minder fijn.😉

        • Plato zegt:

          Het zijn momenten waarop ze dat zegt. Op een ander moment liggen we samen in een deuk van het lachen omdat we ons inbeelden dat de buurt denkt dat wij samen een relatie hebben. En dan zegt ze: nee hoor, jai benne main angenome soon. Dat had je moeder best gevonde… hier neem nog een koekie…SOON. En dan begint ze onbedaarlijk te schateren. Op die moment is ze levendiger dan ooit. Er zijn heel wat zeventigers die zich niet met haar kunnen meten qua conditie.

  12. Melody zegt:

    en hoe bizar is het dan dat ik … 62 mijn geboortejaar zijnde, al die liedjes ook ken… woord voor woord kan zingen… en wellicht zelfs nog kan spelen als ik het juiste instrument in mijn handen gedrukt zou krijgen

  13. smijling zegt:

    JA jochie
    ik ken het ook het werd zwart gedraaid bij mijn Bertje thuis
    hoe vaak vertelde hij niet dat Song Lydia bij de Rollers op de de Hogendijk in Huize Negereein op zondag middag dans en muziek middagen in Zaandam.
    bij de begravenis van Bert was dit een van de nummers die bij ons afscheid aan hem werd gespeeld .
    ook deze zangeres heeft dit nummer op de plaat staan

  14. klaproos zegt:

    whaaaa, herkenbaar,
    ik heb een vriendin en wij zingen samen altijd liedjes plato,
    wde een zet in en in een mum van tijd schallen we samen over de heide,
    van corrie konings tot jantje smit,
    ik vind het heerlijk, en niks om je voor te schamen,
    aai lof it
    fijn man dat je er weer bent, heb je alles gedaan wat je moet doen…. werp je je nu weer volop in de blog zone🙂

  15. Corja zegt:

    Leuk. Aandoenlijk. Jij zou een goede zijn voor het Zaans dictee…🙂

  16. staartje zegt:

    Muziek verbindt. Dit is andere koek dan Douwe Bob

  17. Petr@ zegt:

    Dat liedje is een echte aanhaker, bedankt het zit nu de hele dag in mijn hoofd haha.
    Leuk om weer wat van je te lezen, ik ben zelf ook op en af aanwezig.
    Jongste zoon is erg ziek geweest, het was kantje boord, dan ga je anders tegen de dingen aankijken.

    Liefs Petr@

  18. tagrijn zegt:

    Fijn dat je weer boven water bent…. Natuurlijk ken ik dat liedje. Hepi en Hepi: o ja. Had het echt niet meer geweten. Maakte ook toen al geen erg diepe indruk op me. Maar met speciale herinneringen roept het dan toch weer veel op. (Mijn vader zong vanaf zijn bed waarop hij een dag later zou overlijden, voor mijn moeder: Ik geef je een roosje, mijn roosje. Dat zal ik ook nooit meer vergeten.)

  19. perikelen zegt:

    Muziek…ik zou ( bijna ) niet weten want ik zonder zou moeten….ze vertolkt zoveel… X Wilma

  20. Lenjef zegt:

    Love me tender ♪♫♪♫

    liedjes en melodieën zijn altijd echo’s van de tijdsgeest
    en gewoonlijk heel sterk streekgebonden
    in China hoor je andere klanken dan in Londen
    wat diep ontroert echter is grenzeloos, altijd al geweest

    Blij om weer wat van jou te lezen, Plato! 🙂
    Lenjef

  21. Jokezelf zegt:

    Mooie observatie Plato. Ik dacht overigens even dat je het over je moeder had, maar het blijkt je buurvrouw te zijn met nog heel wat levenslust. Dank voor je commentaar onder drie van mijn logjes. Ik ben er verguld mee, zo goed als jij de kern altijd uit alles weet te halen. ik blog ook meer niet dan wel op dit moment, vanwege het overlijden van mijn Lief in november en de nasleep daarvan en omdat mijn moeder half maart ook is overleden. Ook dat geeft nasleep. Enfin, het leven gaat door, het moet wel.
    Hartelijke groet, Joke.

    • Plato zegt:

      Joke, het gaat over mijn buurvrouw maar eigenlijk blog ik hier ook over mijn moeder vanwege de herinnering. Ik begrijp maar al te goed wat je doormaakt m.b.t. het overlijden van je partner en je moeder. Het geeft inderdaad veel gedoe en ze laten ook een leegte achter. Toch is er (veel later) ook dat fijne gevoel als er weer ruimte komt om je al die kleine, fijne dingen te herinneren die ze in je hoofd achterlieten. Dat wens ik ook jou toe.

  22. Héééé’, je bent weer opgedoken? Onder welke steen zat je? Als ik dat had geweten had ik je wel een keer opgezocht.. Haha, dat liedje, u wordt hartelijk bedankt, ik wilde net naar bed gaan, nu moet ik dat liedje meenemen want het zit in mijn hoofd. Vanmorgen werd ik ook al aan die Hepie en Hepie herinnerd… pffff… Geweldig dat dialect erbij! Buurvrouw is een specialleke denk ik (dat is Vlaams heb ik me laten vertellen😉 ).
    Fijn dat je er weer bent… zie alweer een nieuw logje… tjonge, jonge!

  23. ellyvandoorn zegt:

    O wzt heerlijk herkenbaar Plato. Vroeger was het allemaalulp en nu mag het er allemaal zijn. Weer mooi geschreven. Heerlijke buurvrouw maakte je ervan.

  24. gewoonanneke zegt:

    Ja het zijn ook niet mijn favorieten haha maar kan me voorstellen dat herinneringen zulke platen opeens wel mooi maken en dan neem je dat allemaal voor lief.

  25. Sweet memories en een fantastische buurvrouw, Plato.🙂

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s