De laatste uren

Met een gelaten glimlach keek Wonsel naar het langzaam wegstervende hologram. Het bericht kwam uiteraard niet onverwacht maar toch bespeurde hij bij zichzelf enige verrassing toen hij vernam dat hun zon, ster 8828K in het Anidarusstelsel II, binnen korte tijd zou overgaan in een supernova en derhalve zou exploderen.
De laatste, mompelde hij en ging voor de zoveelste keer bij zichzelf na of hij er klaar voor was. Hij was er vrijwel zeker van maar toch… die restjes onzekerheid. Enfin, hij moest het loslaten, er zat niets anders op.

Hoelang zou de planeet nog draaien op kunstmatige energie. Vermoedelijk was het een kwestie van uren, maar hoeveel zouden ze pas op het laatste moment weten. Er waren teveel variabelen voor een nog betere prognose.
Wonsel sloot zijn ogen, vervaagde en lichtte weer op toen hij zich in de woning van Abiada bevond.
‘Zijn de gegevens bijgewerkt?’
Abiada knikte. ‘Alles, vanaf de oerknal tot de laatste berichtgeving. De hele geschiedenis, inclusief de indertijd voorkomende mythen en sagen, allemaal vastgelegd op bestendig materiaal.’
‘Alles dus klaar voor doorzending naar de Galactische bibliotheek?’
‘Ja, zodra de laatste prognose is beschreven. Hoeveel soortgelijke bestanden zouden daar nu….’
‘Dat kunnen we natuurlijk niet weten. Het is trouwens al een hele klus om deze levenscyclus onder controle te houden en die laatste prognose kunnen we slechts bij benadering aangeven.’
Abiada knikte flauwtjes. ‘Het zal wennen zijn om lichaamloos voort te gaan.’
‘We zijn voorbereid, onthoud dat goed,’ sprak Wonsel. ‘En daarbij, wij zijn de laatste meesters. Het is ons vergund het grote NIET te aanschouwen en ons daarna, met alle anderen, te verenigen in het AL. We hebben er lang genoeg voor moeten strijden.
‘Kom, laat ons snel beginnen met de laatste interpretatie.’

Het was gedaan. Alle bestanden waren verstuurd.
Wonsel en Abiada stonden op het schaars verlichte, stille plein. Boven hen leek de pikdonkere hemel zich naar hen over te buigen.
‘Het is tijd,’ fluisterde Wonsel. ‘Nu.’
Abiata knikte.
Precies op het moment dat de ultieme duisternis definitief bezit nam van de laatste planeet, gleden beiden soepel uit hun ijle omhulsel, vervaagden en traden binnen in een onzichtbare dimensie waarin niemand hen ooit nog zou volgen maar waarbinnen iedereen eindelijk datgene was waarnaar al zolang werd gestreefd: ÉÉN.

Daarbuiten heerste het grote NIET.

Plato, aug 2015

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

27 reacties op De laatste uren

  1. Marja zegt:

    Geweldig. Ik voel een nieuwe WE borrelen.

  2. Rob Alberts zegt:

    Helder beschreven, alsof jij er bij was …….
    Mooi blog!
    Vriendelijke groet,

  3. Mrs. T. zegt:

    Als dat nou eens zou kunnen: allemaal één zijn.

  4. ria zegt:

    Plato je uit hier een wens van velen.
    Laten we allen één zijn.

    Ja ik voel ook een WE borrelen😉

    Groetjes, Ria

  5. Melody zegt:

    utopie wellicht maar het lijkt me geweldig….

    Die we.. komt hier uit voort ?

  6. Kakel zegt:

    Ik vraag me elke keer af hoe je die namen verzint. Het zijn altijd onbekende namen en toch passen ze naadloos thuis in je verhaal. Knap!
    Jouw fantasie kent geen grenzen😉
    Lieve groet Kakel

  7. Ferrara zegt:

    Pff, knap verhaal, maar ik kreeg het er ook een beetje benauwd van. Het einde der tijden …

  8. staartje zegt:

    Mooi geschreven, mooie namen, bijzonder verhaal om over na te denken

  9. De laatste planeet… oef.. en daarna het grote NIET. Onvoorstelbaar! Mooi beschreven Plato.

  10. beaunino zegt:

    Goed je weer eens te lezen Plato, net wat Mirjam zegt, jouw fantasie kent geen grenzen. Zelfs niet die van het omniversum. Ben je gestopt met nieuwe WE’s verzinnen ? Ik hoop het niet hoor.

  11. Corja zegt:

    Hoe krijg je het verzonnen! Prachtig! Het grote NIET. Dat is wat wij vanuit onze dimensie kunnen benoemen. maar eenmaal “daar” is het misschien het grote AL? Bij dit soort verhalen krijg ik altijd een beetje een Marten-Toonder-gevoel. Hoewel ik ook wel moest denken aan De Ontdekking Van De Hemel. Knap dat je zo kunt schrijven, Plato.

  12. Jokezelf zegt:

    Prachtig verhaal, maar wel een beetje benauwend. Zou het grote NIET al zó dichtbij zijn? Ik hoop het niet. Want wat moet er met al die bijgewerkte bestanden? Onderzoeksmateriaal voor een nieuwe levenscyclus? Maar als al die levenscycli één zijn in het AL, is het volbracht (weliswaar eeuwen later dan de goede man destijds in Golgotha meende, maar toch…) Telestai!

    • Plato zegt:

      Volgens de natuurkunde dooft over ongeveer 100 biljoen jaar de laatste ster. Ik schrok al bij het lezen want ik las eerst 100 miljoen jaar. Men zegt wel dat het universum langzaam op zijn retour is, te vergelijken met een man van middelbare leeftijd. Het verhaal gaat uit van de gedachte dat er meerdere cycli zijn van oerknal tot implosie (van schepping tot vernietiging).
      Volgens de Hindoes duurt een zo’n cyclus 4.320.000.000 jaar. Volgens de Boeddhisten is er ontsnapping uit die cycli mogelijk, een blijvende overwinning van het karma dus. Dat lijkt me wel een prettige gedachten want om nu zo lang bezig te zijn met volmaakt worden maar daarna weer overnieuw te moeten beginnen, is toch te wreed voor woorden.
      Die Galactische bibliotheek is natuurlijk een spirituele. Die wordt geestelijk overgeseind naar het Al. Ook de laatste bewoners hebben nog maar een zweem van lichaam. Zodra al het karma is overwonnen, is een lichamelijke toestand niet meer nodig.
      Tot zover wat achtergrond bij mijn bedenksel waarbij een natuurkundige vermoedelijk in hartelijk lachen zal uitbarsten.

      • Dat altijd maar weer opnieuw moeten beginnen lijkt mij rampzalig!
        Nog even wachten dus dan valt definitief het doek.
        Slechts 100 biljoen jaar….😱
        Mijn hemel!
        ( rare uitroep in dit verband )
        Je verhaal vind ik een toppunt in je schrijverschap .

        • Marika zegt:

          Onze zon heeft nog maar zo’n 5 miljard jaar voordat hij zo uit gaat zetten dat ons planeetje opgeslokt wordt (of net niet) maar waardoor er hier sowieso geen leven meer mogelijk is. Is dat niet een geruststellend idee? Tenzij je natuurlijk steeds terugkomt op een andere planeet die nog wel een leefbare omgeving heeft, tja… dan ben je pas echt de pineut.🙂

      • ellyvandoorn zegt:

        Ik lijk in een soort tolkienachtig verhaal terecht gekomen. Prachtig in elkaar gedraaid Plato. Knap gedaan. En ter overdenking:
        Zonder karma is manifestatie onmogelijk toch?. Karma is niet meer en niet minder dan oorzaak en gevolg. Zonder oorzaak en gevolg geen katma en dus ook geen manifestatie lijkt mij logisch. Zonder dat is er het grote niet waarin ieder persoonlijk ook terecht komt tussen twee manifestaties in. (Dood) Herkenbaar in het micro tussen twee momenten in. Macro aan het einde der tijden de cosmologie. En als er dan het grote niet is en wij zijn het alles in een, zijn dat er dan twee? 0 en 1? Zo werkt een computer toch ook. En kan alles altijd weer opnieuw beginnen. Als je maar weet hoe je de knop weer aan moet zetten 😉

        Hohoho. Ik fantaseer mee op jouw toer.
        Voer voor nog veel meer verhalen.
        Ot. Ik antwoorde ook op het fotoblog.
        Leuk je hier weer te ontmoeten. Hoi hoi.

  13. Rianne zegt:

    SF van het zuiverste water! Mooi…

  14. Willie zegt:

    De laatste zon, waar nog energie van verkregen wordt.
    Geen leven meer mogelijk.
    Wel heel knap van deze mensen ( of andere levensvormen ), dat ze dan nog bestaan.

    Mooi, allen EEN, waar alleen nog liefde bestaat, verenigd in het AL.
    Die geestelijke bibliotheek, met al dat geweld, zit dus niet in het EEN, maar wel in het AL, want nodig voor de volgende cyclus.

    Bij : vervaagde en lichtte weer op, moest ik denken aan : Scotty, beam me up, uit Startrek, leuk.
    Heel mooi verhaal Plato, gedeeltelijk SF en gedeeltelijk spiritueel.

  15. ingeding zegt:

    mooi menselijk omschreven. ik vind deze materie super-interessant en we kijken hier al die ‘through the wormhole’s, ‘wonders of the universe’, enz. het einde van het universum, daar wordt nogal over gespeculeerd. sommige wetenschappers denken zelfs dat er geen einde is en dat er wellicht ook geen echt begin is geweest. de theorie van het multiversum is ook boeiend!

  16. jeer zegt:

    Plato,

    Een boeiend verhaal, de terugkeer naar de Bron waar het eens begon.
    Als ik het goed begrijp waren het nog wel belichaamde wezens, maar die al wel over de mogelijkheid beschikten om zich in ruimte en tijd te verplaatsen, gezien de zin:
    “Wonsel sloot zijn ogen, vervaagde en lichtte weer op toen hij zich in de woning van Abiada bevond.”
    Moet ik dit zien als astrale projectie of de gave van bilocatie?

    Groetjes,
    jeer

    • Plato zegt:

      Ik zie het meer als een vaardigheid het lichaam te teletransporteren. Natuurlijk was het geen lichaam zoals wij dit kennen maar van een veel ijlere substantie. Logisch ook want zij leefden op een bewustzijnsnivo dat het onze verre overstijgt. Hier laat ik het bij. Het is al wonderlijk genoeg dat hier over geschreven kan worden🙂

  17. ja, dit is mooi. Stel dat het zo kan gaan – waar maken we ons dan druk om? Al die kilo’s vlees en botten die we nodeloos met ons meesjouwen terwijl we zoveel lichter door het leven zouden kunnen gaan als… Tja. Eerst die paar miljoen jaar maar door zien te komen. Mooi verhaal Plato. Een echt Plato-verhaal.

  18. smijling zegt:

    ik hoop niks te zijn of te worden dan zit ik meteen in het niets en ben ik een met niks

  19. Plato zegt:

    Je bent altijd iets, Smijling. En ik geloof niet in de gedachten dat er mensen buiten de boot vallen.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s