Oude pijn

Bij het opruimen van de schuur vind ik in een kistje wat foto’s. Oude zwart-wit afbeeldingen van vroegere buren van mijn moeder. Terwijl ik er naar kijk vliegt mijn geheugen wijd open. Achter die eenvoudige zwart-witfoto’s schuilt verdriet.

Hij heeft een litteken aan zijn rechterhand. Hij werkt als arbeider voor een papierfabriek. Zal zijn ongeval zich daar hebben afgespeeld? Zijn persoonsbewijs, dat is afgestempeld op 3 juli 1941, geeft daar geen duidelijkheid over. Dat zegt slechts dat hij op 15 oktober 1889 werd geboren te Wormer en dat hij aan de ‘Esschenstraat’ te Wormerveer woont. Een dubbele vingerafdruk bestempelt zijn identiteit. Zijn naam: Cornelis Battem.

Toen wij in 1966 naar Wormerveer verhuisden, woonden ze nog steeds op hetzelfde adres. Ze waren nagenoeg buren van mijn oma. Omdat Cornelis toen al behoorlijk sukkelde met zijn gezondheid, vroeg mijn moeder zijn vrouw Anna (die ook niet van kwalen vrij was) wel eens op de koffie. Later, toen hij was overleden, kwam ze altijd samen met oma op visite. Beiden waren eenvoudige, doodgoede en vriendelijke mensen.

Het moet aan het begin van de 20e eeuw zijn geweest toen ze trouwden. Op de foto, voor een huis vol bloemenranken, staat Cornelis, met stevige snor en een gezicht waar de ernst des levens stevig op ingebeiteld is. zijn linkerhand steunt met gebogen vingers op een tafeltje met tafelkleed waarop een vrolijk bosje bloemen prijkt. Anna (lange donkere rok en wit, tot aan de hals gesloten bloesje met lange mouwen) zit op een stoel. Ook zij heeft de hand, waarvan de duim en wijsvinger elkaar raken, op het tafeltje gelegd. Met een deels onderzoekende, deels berustende blik kijkt ze in de camera. 

Het huwelijk blijft kinderloos. Ergens in de jaren 1910 – 1915 besluiten ze een kind te adopteren. Hij heet Jan. Van hem zijn twee foto’s overgeleverd. Op de eerste staat hij, keurig in pak, lange jas, met ziekenfonds brilletje en gleufhoed, lachend naast een herenfiets. De tweede foto toont hem, met een gordijn op de achtergrond, weer in pak, een strakke scheiding over links terwijl (jawel) zijn linkerhand op een zuiltje met vaas rust.
Hij ziet er uit als een student, een lieve jongen waar de wereld nog veel van zal horen.

Maar het liep ander. Jan moest in dienst en werd later door de bezetter gedeporteerd naar Duitsland. Daar is het hartstikke fout gegaan.
Na de oorlog hebben Cornelis en Anna wanhopig geprobeerd informatie over hem te krijgen. Het leverde niets op. Mijn moeder en mijn oma waren er getuige van hoe diep dat verdriet tot hun dood bleef knagen.
Hopelijk hebben ze hem daarna weer in de armen kunnen sluiten.
Hier, voor hen dit klein eerbetoon. Opdat zij en hun foto’s levend blijven.

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

33 reacties op Oude pijn

  1. Ferrara zegt:

    Wat oude foto’s met je kunnen doen…het rakelt lief en leed op. Mooi eerbetoon.
    Ik denk dat ik de doos met mijn moeder’s spullen maar weer eens tevoorschijn haal.

  2. corry zegt:

    Bij het opruimen van spullen van Johan kom ik ook oude foto’s tegen. Hij begon al vroeg te fotograferen, en van het gebeuren, voor ik in zijn leven kwam, zie ik dan nu wat verbeeldt. Prachtig! Zou hem graag daar nog eens wat over willen vragen. Soms kom ik een bekend gezicht tegen, maar de meeste moet ik naar raden. Toch een sfeervol beeld van hem.
    Mooi, zoals jij jouw verhaal verwoordt.

  3. ria zegt:

    Oude pijn slijt nooit.Met jou hoop ik dat ze de jongen nu weer bij zich hebben.
    Mooi ingrijpend verhaal Plato.

    Groetjes, Ria

  4. Marja zegt:

    Mooi eerbetoon, Plato.

  5. Rianne zegt:

    Mooi neergepend. Euhum getypt. Het raakt, komt binnen. Vooral het verhaal van Jan, hun zoon.

  6. perikelen zegt:

    Prachtig geschreven Willem,
    oude foto’s bergen een schat aan herinneringen…

    X Wilma,

  7. Frans zegt:

    Mooi geschreven met oog voor detail.

  8. Ja…zo kan dat gaan.
    Opeens staat het verleden glashelder voor je.
    Prachtig verwoord Plaat. Al had ik de foto,s natuurlijk graag willen zien.

  9. Willie zegt:

    De wereld zou niets meer van hem vernemen, wat triest voor vooral zijn ouders.
    Ze blijven zich hun hele leven afvragen, wat er met hun kind gebeurd is, en je kan het dan niet loslaten.
    Het zou een zegen zijn als ze hem inderdaad weer terugzagen.

    Juist die oude foto’s zijn zo waardevol.
    Als je dan bedenkt dat ze vaak maar weggegooid worden, omdat niemand nog weet wie er opstonden, dat is zo zonde.
    Met dit mooie eerbetoon heb je deze mensen recht gedaan, Plato.
    Ik zie de foto’s zo voor me, de fotografen werkten vaak op dezelfde manier, en je hebt het mooi beeldend geschreven.

  10. ingeding zegt:

    adopteren in die tijd! en dan met zo’n afloop.. och, wat waren het andere tijden ook..
    toevallig vond ik ook allemaal oude foto’s (o.a.) weer onlangs, alleen dan met eigenlijk alleen maar fijne herinneringen..
    ik denk dat er onder je logje iets moet staan, maar ik heb een stuk wit en dan reclame?

  11. Trees zegt:

    Wat een mooi eerbetoon. Dat ze echt nooit meer iets gehoord hebben is verschrikkelijk!
    Logisch dat ze daar nooit echt overheen gekomen zijn.
    Ik heb ook nog veel oude foto’s van een tante gekregen en van sommigen weet ik ook niet wie ze zijn…

  12. Wat kan ik nog zeggen , ieder heeft het al gezegd. Toch heel mooi eerbetoon en bij mij komt een vraagje stamt jouw Cornelis Krik ook van deze Cornelis ?

  13. Een foto, een moment, en toch zo levendig..
    Mooi verwoord.

  14. minoesjka2 zegt:

    Mooi dat je het verhaal achter deze oude foto;s kent!! Ik heb oude foto’s van mijn vader en moeder, waar ik het verhaal en de andere mensen niet ken, en er is niemand meer die me dat wel kan vertellen ben ik al achter gekomen ………. jammer, wat ik blijf me afvragen welk verhaal er achter zit.

  15. Dwarsbongel zegt:

    Ik ken dat, niet dezelfde maar vergelijkbare verhalen; en ik heb ook vrij veel oude foto’s en weet wat die soms doen…

  16. Corline zegt:

    Wat mooi dat zulke ‘eenvoudige’ mensen zo’n gevoelig en waardig in memoriam krijgen. Een heel leven vervat in een klein stukje tekst. De ernst en het verdriet spat ervan af. Berusting ook. Zouden zij ook vreugde hebben gekend? Dat zo’n momentje in hun leven zoveel kan oprakelen aan gedachten, bespiegelingen, veronderstellingen. Wonderlijk. Prachtig, Plato!

  17. gewoonanneke zegt:

    Mijn moeder heeft ook een doos met oude foto’s. Van sommige zou ik ook het verhaal zo graag willen weten maar ze kan ze niet meer goed zien,dat is jammer. Iemand verliezen is vreselijk maar niet weten waar en hoe en wat er gebeurd is lijkt me nog erger. Mooi eerbetoon zo.

  18. Plien zegt:

    Mooi zo eerbetoon.

  19. ellyvandoorn zegt:

    Bijzonder hoe oude herinneringen naar boven kunnen komen.

  20. Marika zegt:

    Je beschrijft het zo beeldend dat de foto’s eigenlijk niet meer nodig zijn. Mooi eerbetoon.🙂

  21. Enerzijds mis ik de foto’s, anderzijds ook weer niet omdat je het zo helder hebt geschreven dat ik het zonder moeite op mijn netvlies tevoorschijn kan halen.

    En ja over de oorlog is al (te?)veel gezegd gaandeweg de jaren, de impact ervan zullen wij (na-de-oorlogse-generatie) nooit voldoende kunnen invoelen.

    • Plato zegt:

      Ik heb getwijfeld, maar uiteindelijk besloot ik geen foto’s te plaatsen. Los van het feit dat ik ruzie heb met mijn scanner vind ik het ook niet correct foto’s te plaatsen terwijl er nog familie in de Zaanstreek woont. Dus toch maar niet gedaan.

  22. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Dus eh, daar woon(de) je
    Google maps

    Vreemd, hoe ontzettend ik ook van mensen houd, deze dingen zijn voor mij een gepasseerd station.
    Hoewel ik nog weleens bij overleden kinderen uit mijn jeugd stilsta en mij afvraag wat er van hen was geworden.

  23. beauninoblog zegt:

    Mooi Plato.
    Het kan me zo triest maken als ik bedenk dat sommige levens in een dieptepunt van verdriet eindigen. Her zou juist zo andersom moeten zijn, steeds beter, mooier, gelukkiger.

    Misschien heeft deze Cor zijn naam- en leeftijdsgenoot nog wel gekend die destijds aan de overkant van de Zaan woonde. Dat zal vast!

  24. jeetjemina zegt:

    Wat een bijzonder verhaal is dit. En dat je oude foto’s van buren hebt, dat vind ik helemaal bijzonder. Maar bewaar je die in de schuur?????
    Wat weet je die foto’s fantastisch te beschrijven, ik zie het helemaal voor me. Vroeger stonden mensen altijd zeer serieus op trouwfoto’s, want ja het huwelijk is (was) een gewichtige zaak.
    Nog maar een paar jaar geleden kreeg ik een foto te zien van mijn oma die ik nooit heb gekend.
    En ook had ik er nooit eerder een foto van gezien. Ook daar het bekende tafeltje.
    Wat ontzettend triest en niet te verteren dat ze nooit meer iets van hun adoptiezoon hebben gehoord.

    gr eva

  25. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Wat een mooi eerbetoon Plato. Het blijft wreed dat mensen door zoveel verdriet en lijden heen moeten gaan. Ik vraag me regelmatig af waar het allemaal goed voor is. Nergens voor, in min optiek. Integendeel.

  26. Boentsjoek zegt:

    En het is altijd weer dat gedicht van Leo Vroman dat je bij deze verhalen te binnen schiet; van die oorlog waar we maar niet overheen weten te komen:

    Kom vanavond met verhalen
    Hoe de oorlog is verdwenen,
    En herhaal ze honderd malen:
    Alle malen zal ik wenen.

    (Vrede; Leo Vroman (1915 – 2014)

    • Plato zegt:

      Leo heeft recht van spreken. En dat doet hij onnavolgbaar. Ik heb de oorlog niet meegemaakt. Maar uit de verhalen in zekere zin toch weer wel. Ondertussen heeft de oorlog zich al in vele landen herhaald. En het gaat maar door. Zijn we het wenen verleerd? Of staat ons bed er te ver vanaf?

  27. Ik vind het een echt kippenvel verhaal Plato. Arme ouders, arme (adoptie)zoon…
    Helaas moet ik constateren dat er nog niets veranderd is. Elke dag weer horen we de meest verschrikkelijke (oorlogs)verhalen.😦

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s