Contrôle

Met een washandje veegde hij de door damp gesluierde badkamerspiegel schoon, keek naar zijn gerimpelde kop en bedacht dat hij daar, de eerste jaren niet meegeteld, nu al ongeveer voor de tweeëntwintigduizendste ochtend stond.
Eigenlijk kregen ze thuis pas een badkamer toen hij twaalf was. Maar boven de gootsteen, waar ze zich indertijd wasten, hing een spiegeltje, dus klopte het eigenlijk toch.
Wat een gedoe vroeger, dacht hij terwijl hij zich zorgvuldig droog boende. En dan, op zaterdag, één voor één in de grote teil. Dat laatste leverde soms rare taferelen op.

Hij herinnerde zich hoe hij met  vader en moeder op  een zondag onverwacht bij oom Cor en tante Marie (die het begrip huishouden van Jan Steen zorgvuldig in ere hielden) op bezoek kwam. 

‘Cor komt zo, ik zet alvast koffie,’ had tante Marie vanuit de keuken geroepen.
Even later werd de schuifdeur naar de slaapkamer opengerukt en verscheen een spiernaakte, met sop en schuim bedekte oom Cor in de deuropening.
‘Waar zijn @#!@#%#% die handdoeken?’ riep hij wild terwijl zijn ogen zich tot spleetjes vormden om de zeep te weren. 

‘Dag Cor, zei moeder liefjes en vader bromde iets van: ‘nou, nou, nou.’ 
‘Hè ho, zijn jullie er?’ riep oom, glibberde achteruit en schoof de deuren met een woeste klap weer dicht. ‘Ik kom eraan lui, brulde hij vanuit een holle verte.’
‘Cor is zich nog even aan het wassen, hoor, hij moest zaterdag de hele dag werken, schetterde tante Marie, onkundig van onze informatie, vanuit de keuken.
Het was nog maar half elf in de ochtend.

De armoede van toen had hem al vroeg geleerd zijn leven op een perfecte manier vorm te geven. Zijn studie, zijn baan, zijn hele leven was zonder noemenswaardige rimpelingen verlopen. Getrouwd was hij nooit want als er één onzekere factor in het leven was, dan waren het wel vrouw en, erger nog, kinderen. Alles in het leven draaide om controle. En dat had hij.

Afgelopen weekeinde leek er iets mis te gaan. Op weg naar de supermarkt stond hij voor het stoplicht en juist toen dat op groen sprong, reed er een fietser door rood en riep achter hem iemand iets tegen een kennis. Tegelijkertijd zag hij een vrouwtje dat haar rollator moeizaam over de drempel van haar huis wrong. Op het grasveld naast de school blafte een hond. Flarden van indrukken die  niets met elkaar te maken schenen te hebben, kregen op een versluierende manier vorm in zijn hoofd.  Het maakte dat hij, warrig, stokstijf op het trottoir bleef staan.
‘He opa, het is groen hoor,’ hoorde hij roepen.
Het duurde slechts enkele seconden. Toch voelde hij zich nadien soms onzeker, eenzaam zelfs en had vaker dan ooit het gevoel de sluier van zijn leven met geweld te moeten wegvegen om enige controle te kunnen houden.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

33 reacties op Contrôle

  1. die scene met Oom Cor had ik wel willen mee beleven. voor de rest wil ik voor geen goud terug naar die tijd.
    Het ziet er naar uit dat de controlefreak de controle begint te verliezen. Afschuwelijk …ja…zo zou het zomaar kunnen kunnen beginnen ( of eindigen )

  2. ria zegt:

    Oh wat zou ik dubbel gelegen hebben .Ik zie hem gewoon voor me staan, wit lijf in wit schuim,heerlijk om te lezen.
    Groetjes, Ria

  3. Marja zegt:

    Ja, ome Cor steelt de show. Ik heb er meteen beeld bij.

  4. hanscke zegt:

    Doet me opeens denken aan dat we heel vroeger wel eens naar het badhuis gingen om te douchen. Het teilverhaal ken ik ook. Eens had ik netjes mijn stoeltje klaar gezet omdat ik wilde kijken hoe papa en ma in de teil gingen. Dat werd natuurlijk niet toegestaan.

    Deze figuur heeft zich wel heel erg tekort gedaan om alles onder controle te willen houden. En ja, dan komt hij zich op de oude dag toch zelf nog tegen op een manier die hij eigenlijk niet wil, maar waar hij niets over te zeggen heeft.

  5. minoesjka2 zegt:

    Oei ……….. en dan opeens lijken de zekerheden die hem voor hem comfortabel lieten leven te wankelen en lijkt het of zijn leven op zijn kop staat.

    En ome Cor …… geweldig, ook die had dus geen controle over de situatie🙂

  6. platoonline zegt:

    Minoesjka, leuk dat je dit aspect van het verhaal hebt gezien. In dat gezin werd helemaal niet aan controle gedaan.

  7. Corline zegt:

    Wat mooi beschreven, Plato. Deze man heeft veel gemist in het leven door zijn behoefte aan controle. Nu vangt hij toch ineens een glimp op van de wereld om hem heen. Was de gedachte aan oom Cor en tante Marie daar soms een voorbode van? Je zou bijna willen dat het hem nog een keer overkwam, dat hij zich geleidelijk aan zou kunnen losweken uit dat vastgeroeste patroon. Voor hem zal het niet hoeven, vermoed ik.

  8. tagrijn zegt:

    Als je vastzit in een patroon is het heel moeilijk daarvan los te komen. En als dan ook de omgeving nog eens afwijkend gedrag gaat vertonen kun je zomaar van het padje raken.

  9. ferraravictoriene zegt:

    Ha, terug van weggeweest? Ik heb je gemist, maar gezien je reacties bij mij en bovenstaand verhaal, ben je weer volop in bedrijf.
    De zinken teil op vrijdagavond voor de kolenkachel herinner ik me nog goed. De rest van de week was het koud water uit de kraan in de badkamer, wat een groot woord is voor het kleine vertrekje met een lavet. Nieuwbouw van direct na de oorlog.
    Vast een leuk stel geweest Cor en Marie. Jammer dat de neef daar niets van heeft overgenomen. Ik heb met hem te doen. Je hebt de sfeer rond de man goed gevangen.

  10. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Volgens mij realiseerde hij zich opeens, in een paar seconden, dat feitelijk het hele leven aan hem voorbij gegleden was. En toen dat besef tot hem doordrong was dat even schrikken. Zou het te laat zijn om er nog iets van te maken? Het moet kunnen volgens mij.
    Die Cor en Marie klinken als een gezellig stel. Volgens mij hielden ze wel van een feestje. Leuk dat je er weer bent Plato!

  11. Petr@ zegt:

    Als je gaat tellen voor de hoeveelste keer je voor de spiegel staat is het wel goed mis denk ik.
    Jammer als je zo voorzichtig leeft, maar dat beseft hij pas als het te laat is …

    Gelukkig heeft iedereen tegenwoordig een douche, 1x in week in de teil, daar zit een luchtje aan haha.

  12. Dwarsbongel zegt:

    In de loop van dit verhaal werden vele beelden uit mijn geheugenarchief gerukt! Die naakte teilganger was de sterkste. We hadden een keer een feestelijke avond gehad van diverse gereformeerde jeugdverenigingen in ons dorp, waarbij meerdere kinderen uit het grote gezin van mijn stiefvader bij betrokken waren. Na afloop ging een aantal vriend(inn)en nog even mee naar ons huis voor een nazit. De woonkamer grensde aan de slaapkamer der ouders, die als enigen op de begane grond sliepen. Tijdens die nazit bonkte eerst een pantoffel van mijn moeder tegen de slaapkamerdeur, ten teken dat we “best wel gehoord werden”. Even later kwam “de ouwe heer” mopperend de slaapkamerdeur door, dat het nu maar eens afgelopen moest zijn. Dat deed hij in zijn gangbare nachttenue: jeager borstrok met mouwtjes en lange onderbroek met het kruis tussen de knieën. Zijn (niet naakte, maar misschien merkwaardiger) verschijning aldus wekte meer hilariteit dan ontzag, en dus trok hij zich ijlings terug.
    Tja, de teil, de pomp en de badhuizen, daar zou ik zomaar een A4-tje aan herinneringen over kunnen vullen…

  13. Willie zegt:

    Hoe kwam hij nu aan een handdoek? Hahaha.
    Wij gingen met twee tegelijk in de tobbe, dat moest wel met vijf kinderen.😉
    De slaapkamer achter de schuifdeuren hadden wij ook, het verhaal roept allerlei herinneringen bij me op.

    Wat triest dat hij geen gezin heeft gehad, de controle mag dan zoek zijn, je krijgt er veel voor terug en blijkbaar voelde hij ineens het gemis.
    Als we ergens geen controle over hebben, moeten we het maar accepteren, maar dat heeft hij nooit geleerd.

    Mooi vehaal Plato, en heel beeldend geschreven, ik zie ome Cor zich snel terugtrekken.🙂

  14. klaproos zegt:

    dat is ook wel een bikkelharde confrontatie geweest plato:-)
    jemig het zal je maar gezegd worden als je zelf denkt dat het allemaal nogal meevalt,
    controle willen houden, hmm ik maak het van dichtbij mee, en zie wat het kan aanrichten,

    laat de controle maar varen en geniet van het leven🙂
    je hebt het weer super beschreven m’n lieve vrind plaat:-)
    voor jou stuk sjokolaat:-)

    xxx

  15. jeer zegt:

    Plato,
    Mooi beeldend verhaal, dat herinnering aan de badscene oproept.
    Controle is funest voor de spontaniteit!

    Groetjes,

    jeer

  16. staartje zegt:

    Wat heb je dit weer prachtig in beelden geschreven. Ome Cor komt prachtig uit de verf/ het schuim, maar hoe je verwarring van de ik-persoon beschrijft is zo raak en treffend. mooi! Geraakt door je verhaal

  17. hannekelive zegt:

    Controle houden, juist als het niet meer gaat.
    De grootste angst van de ouderen waarmee ik werk.
    ik heb weer van je stukje genoten.

  18. Mrs. T. zegt:

    Oh, ik vind deze zinnen: getrouwd was hij nooit want als er één onzekere factor in het leven was, dan waren het wel vrouw en, erger nog, kinderen. Alles in het leven draaide om controle. En dat had hij, getuigen van grote eenzaamheid. Al noemde hij dat dan blijkbaar controle.

  19. kakel zegt:

    Wat Ome Cor overkomen is, is vele malen erger dan wanneer hij een ongeluk had gekregen. Dat had de schuld van een ander geweest (had hij zichzelf wijs kunnen maken) maar als je zelf de kluts kwijtraakt… niets is erger dan dat. Zijn we daar allemaal in ons binnenste niet een beetje bang voor: afhankelijk worden van een ander als je oud wordt/bent??

    • Plato zegt:

      Kakel, ik vrees dat je verkeerde verbanden legt. Oom Cor was de oom van de hoofdpersoon: Hij en tante Marie waren zieltjes zonder zorg en controle. In feite stonden ze diametraal tegenover de hoofdpersoon. De man die de onzekerheid overkomt is hun neef; die voor de badkamerspiegel staat en, later, door het leven even wordt verward.

      • kakel zegt:

        De neef heb ik per ongeluk Oom Cor genoemd. Dat komt omdat ik jouw blog zat te lezen, en net toen ik een reactie achter wilde laten, ging de telefoon. Na het gesprek nestelde ik me weer terug in mijn oude stand met mijn tablet op schoot, en reageerde alsnog maar met de verkeerde naam. Nu wek ik de de indruk dat ik jouw stukjes achteloos lees, maar mocht die gedachte in je opkomen dan spreek ik deze zeer beslist tegen!

        Jammer dat de Parapsychologievereniging zo ver weg is, anders had ik wel trek gehad in de lezing over bde. Mooie spreuk trouwens uit de Pariodiek, waarin hoop wordt vergeleken met een weg op het platteland.

        Fijn weekend!
        Kakel

  20. smijling zegt:

    dat is lang gelededen de tijl en het badhuis mooie tijd

  21. gewoonanneke zegt:

    Ja die angst om controle te verliezen heb ik ook wel eens hoor. Had ooit een keer dat ik bij een musical in een school was geweest en een andere uitgang had genomen en opeens eigenlijk niet meer wist waar ik nu heen moest. Voelde me denk toen net zo als die man voor de spiegel. Onzekerheid dat het nog eens zou gebeuren. Is al 10 jaar geleden denk ik en het viel mee maar toch het is wel een soort toekomstbeeld dat ik niet wil.

  22. corry zegt:

    Ha Plaat, genoten van de badscene. Bracht me, net als velen voor mij, met een sprong in de zinken teil voor de kachel, waar we (7 kinderen) achter elkaar werden gepoedeld. Later deed ik niet meer mee, want werd te oud, en inmiddels was er een badhuis in Nijverdal.Hoefden de jongste jongens zich niet aan mijn veranderende vormen te vergapen……. Misschien ook een vorm van controle? (toen al). In het badhuis rook het altijd heel sterk naar lysol, weet ik nog.
    Ik heb een aantal jat=ren ook niet de controle over mijzelf gehad. Veel morfine gebruikt enz. Zo zelfs dat de verpleging bij ontslag uit het ziekenhuis schreef: “dat mevrouw dementerend is”. Ik denk, dat Johan daar hevig tegen geageerd heeft. Kan het niet meer vragen. Maar ben nog steeds een soort regelneef. Aard van ’t beestje, zeg maar.

  23. ingeding zegt:

    geweldig verhaal. ook al ben ik iets minder oud (of eh, jonger😉, ik moest ook meteen weer denken aan hoe we ons vroeger wasten in zo’n ‘lavet’. en de verhalen van papa van vroeger, ook met z’n 11en thuis, allemaal een voor een in de wasteil. en dan in elkaars water ook hè! bah!

    controle is een vreemd ding. zeker voor mensen die er zo mee bezig zijn (geweest), is het begin van het verlies ervan een indringende ervaring..

  24. Ome Cor heeft zijn best gedaan om daar in zijn nakie te staan, misschien om zijn Neef een beetje los te schudde het heeft helaas niet mogen baten.

    En nu moet Neef de controle of hij wil of niet langzaam loslaten.

    Fijn dat je er weer bent Plato🙂

  25. jeetjemina zegt:

    Jaja…zo begint de aftakeling, de onzekerheid. Maar er is gelukkig opvang voor mensen zoals jou hoofdpersoon. Prachtige tehuizen voor als het thuis niet meer gaat. Dagopvang voor dementerenden, zodat de partner niet overbelast raakt. Nee, het is een geweldig land waarin wij leven.
    EUH…..ik bedoel… WAS een geweldig land.

  26. Nathalie zegt:

    Teil, Badhuis.. nee.. wel het lavet. Ik zie Cor daar ook niet 1,2,3 uitstappen geheel in geschuimd.
    Ondanks het “huishouden van Jan Steen” toch controle vinden in je leven. Eenzaam eigenlijk. En diep triest… gelukkig is Oom Cor er!

  27. Melody zegt:

    Ga jij daar even in mijn verleden lopen graven? Zonder mijn toestemming vooraf nog wel? Jij durft! *grijns*

    En toch….. de vraag van ‘voor de hoeveelste keer zie ik dit smoelwerk nu?’ is wel herkenbaar. Niet dat ik moeite heb met het ouder worden, evenmin terug verlang naar die tijd van toen, maar bij het herinneren van die tobbe op zaterdagmiddag en me realiserend welke luxe ik nu heb met een grote badkamer met ligbad etc bedenk ik me dat ik ‘oud’ aan het worden ben😉

    Denk overigens ook dat niemand aan dit soort gedachten ontkomt op een gegeven punt in diens leven…

    • Plato zegt:

      Vast niet, Mel. Ik had die herinnering (hoewel hier op de fictieve manier weergegeven) ook. Oom Cor heeft echt bestaan. Tante Marie heette anders. Samen hadden ze een gezonde haat-liefdeverhouding die voor buitenstaanders soms wonderlijk aandeed. En een huishouden van Jan Steen WAS het. Maar het was er ook altijd gezellig en warm. Je kon er altijd langskomen, altijd was het goed. Die warmte van toen is uitgestorven met de familieleden. Ik mis het vaak genoeg. Maar je haalt het toch niet terug.

  28. elly zegt:

    Het lijkt wel een epidemie. Rondom mij duiken er allerlei oude badder verhalen op.
    Het teiltje voor de kachel, koude keukens en nog koudere waterkranen enz. Wat een herinneringen.🙂

  29. Voetje zegt:

    Mooi geschreven. Ik heb die tijd zelf niet meegemaakt dus ik vind het wel leuk om er over te lezen.

  30. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Graag gelezen!

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s