Loszingen

Het was een lichtgrijze ochtend. Majestueuze bomen weerspiegelden zich rimpelend in het donkere water van de stille gracht.
Hoog boven de huizen klonk het tinkelen van een carillon. Daartussendoor waren er de melodieuze communicatiepatronen van mussen, mezen en merels die zich, nu nog moeiteloos, loszongen van de ochtendlijke geluiden die, langzaam maar onmiskenbaar,  bezit namen van de omgeving:  het geklikklak van de schoenen van een vroege wandelaar, het huilende en kreunende geluid van een vuilniswagen die de propvolle containers leegde in de halfvolle laadbak, het schrille scharnieren van een tram in de bocht van een nabijgelegen straat.

Uit het portiek van een leegstaand kantoorpand strompelde een oude zwerver. Hij propte zijn versleten slaapgerei in een vuile jutezak, wreef zich over zijn veelkleurige, woeste baard en rekte zich uit alsof hij zo de restanten van een onbehaaglijk ochtendgevoel van zich wilde afschudden.
Even stond hij stil en keek nadenkend naar de langzaam ontwakende gracht.
‘Elke dag opnieuw,’mompelde hij. Wat zou een mens er niet voor geven om de stilte van de nacht vast te kunnen houden. Maar de opkomst der geluiden was net zo onontkoombaar als de gestage ontwikkeling van de mensheid die, via een ogenschijnlijke keten van noodzakelijkheden, uiteindelijk wel móest leiden naar een roemloos einde. ‘Mensen zijn nu eenmaal automaten die worden voortgestuwd door machtshonger en hebzucht,’ fluisterde hij. Het waren woorden van zijn vader die hij zich sinds lang had eigen gemaakt.
Traag kwam hij in beweging en bereikte via een steegje de winkelstraat. Zouden ze op de markt nog klusjes voor hem hebben? Dan zou hij ’s avonds eventueel een maaltijd in de stadskantine kunnen gebruiken. Het idee deed hem glimlachen.
In gedachten stak hij schuin over. Eens kijken of de bakker nog oud brood voor hem ha… Vlak achter hem klonk een luid getoeter gevolgd door een woest ‘kejjenieuitkijkekloozak.’ Hevig geschrokken sprong hij naar een vluchtheuvel en wachtte hijgend tot de weg vrij was.
Vlakbij de bakkerij flitste er, ogenschijnlijk vanuit het niets, een merkwaardige gedachtekronkel door hem heen. ‘Je bent dan wel zwerver geworden,’ fluisterde de kronkel, ‘maar je bent net zo min vrij als de anderen. Je loopt trager, je paden ogen simpeler, maar ook jij kan je niet loszingen van je lot.’
Woest schudde hij zijn hoofd en duwde, luidruchtiger dan de bedoeling was, de winkeldeur open.
Maar de gedachte bleef nog lang in zijn hoofd ronddwalen.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

37 reacties op Loszingen

  1. Rob zegt:

    Cirkels lopend begin ik elke dag bij mijn eigen voordeur en eindig ik daar ook weer.
    Maar verder zwerf ik meer en meer zonder vooropgezet plan door mijn eigen leven.
    Meestal gedachteloos kijk ik om mij heen, gelukkig heb ook ik soms heldere momenten!

    Vrolijke vakantiegroet,

  2. staartje zegt:

    Loszingen van je lot…. Mooi…. Dat KAN iedereen. gelukkig maar

  3. ria zegt:

    Ik denk ook niet dat je kunt loszingen,( mooi woord )van je lot. Wanneer je nooit iets probeert lukt je ook nooit wat.
    Groetjes, Ria

  4. Marja zegt:

    Loszingen, apart woord. Heb je het zelf verzonnen?
    Ik hoop juist wel dat wij ons kunnen losmaken van ons lot, al dan niet zingend.

    • Plato zegt:

      Marja:
      Ik verzin altijd alles zelf. Het woord kwam in me op toen ik in de krant las van een wetenschappelijk onderzoek waarin stond vermeld dat vogels steeds harder gaan fluiten naarmate het stadsrumoer toeneemt. Ze zingen zich dus als het ware los van de stadsgeluiden om met elkaar te kunnen blijven communiceren. Het is leuk om dat soort niet bestaande woorden te gebruiken en te merken dat ze desalniettemin worden begrepen.

      • Rob zegt:

        Niet alleen het geluidsniveau maar ook de toonhoogte wordt meen ik aangepast vanwege menselijk en/of machinaal lawaai. Het blijft een mooie woordvondst.
        Vriendelijke groet,

  5. loszingen is dan misschien niet een reeds bestaand woord maar wel een actie die je je kunt aanleren en naarmate je er bedrevener in wordt is het een actie met een heel fijn gevolg.

    Mooi verhaal Plaat, stemt tot nadenken maar ja dat is altijd jouw bedoeling, dus wederom goed gedaan😉

    (klein kritisch nootje… misschien ff je eerste paragraaf herlezen en de foutjes eruit halen? Zijn die des Plato’s)

  6. Arm of Rijk het lot komt men vroeg of laat tegen soms kan men het een positieve verlengde draai geven en soms is men aan het lot overgelaten.

    Interessant dat de vogels hun gezang en volume aan hun omgeving aanpassen, op de camping hoor ik ze in de ochtend beduidend beter en wat een heerlijk ontwaken🙂

    Je hebt het mooi in elkaar vermengd Plato wat het geen tot een mooi nadenklijk geheel maakt .

  7. Corline zegt:

    Een heerlijk woord: loszingen. Het kan zowel letterlijk als figuurlijk en dat heb je in dit verhaal mooi vermengd. Heerlijk om te lezen.
    Vrij zijn van je lot, het zal niet lukken, vrees ik, in dit leven. Wanneer je je ‘lot’ kunt zien als opdracht, dan heb je het veel meer in eigen hand en valt er nog een wereld te winnen.
    (Overigens zie ik nergens foutjes. Loszingen staat wel vermeld in Van Dale, trouwens. Leuk en bijzonder dat je het woord zelf hebt bedacht!)

    • Plato zegt:

      Eerlijk gezegd was ik me er helemaal niet zo van bewust dat ik mogelijk een woord bedacht. Ik schreef het gewoon op omdat het in mijn hoofd zo opkwam en omdat het in het verhaal paste. Sterker nog. Toen ik aan de beschrijving van een Amsterdamse gracht begon (waar ik onlangs nog over liep) wist ik niet eens welke kant het verhaal zou opgaan. Maar dan vormt het zich op een of andere manier toch. Zo werkt het bij mij soms.

  8. Van mij mag ” loszingen ” het woord van het jaar worden. Dat klinkt veel mooier dan ” selfie ” letterlijk en figuurlijk. Selfie is een vage klik maar bij ” loszingen ” heb ik associaties met de douche.
    Je hebt weer een prachtige sfeer in je verhaal weten te brengen Plaat.

  9. Willie zegt:

    Niemand is echt vrij, welbeschouwd.
    De zwerver niet, de rijke niet en ook degenen die niet hoeven te werken hebben nog veel verplichtingen, al dan niet zelfgekozen.

    Je hebt de vroege-ochtendsfeer van de stad prachtig getroffen, en de zwerver zie ik gaan,
    heel beeldend geschreven.
    Het lijkt me een filosofische, ontwikkelde man, die door omstandigheden in deze situatie is gekomen.
    Ja, de vogels moeten wel steeds harder zingen, willen ze elkaar nog kunnen horen, en ik kan me voorstellen dat de mensen verlangen naar stilte, de moderne verworvenheden brengen veel herrie met zich mee.
    Je begrijpt dat ik mijn CI regelmatig uit heb, heerlijk rustig.🙂
    Prachtig geschreven, Plato.

  10. Petr@ zegt:

    Wat heb je dat mooi omschreven Plato! Ik liep ook over de gracht in gedachten en het is waar, ’s morgens heel vroeg als alles nog stil is lijkt het wel een andere wereld.
    Loszingen lijkt mij een mooi woord, ik denk dat zangers hun stembanden ook even loszingen voor ze een optreden geven.

  11. klaproos zegt:

    vaak voel ik me wel een zwerver plato, als we hele dagen over bos en hei zwerven,
    maar me loszingen… nee ik zou niet weten hoe dat te doen, en zingen:-)
    dát doe ik dan weer wel🙂

    OT
    ja die boself is een héle leuke boself ;-)))
    xxx

  12. ferraravictoriene zegt:

    Een mooi schrijven en een mooi bestaand woord dat je in dit kader prachtig hebt gebruikt.
    Kijk maar hier http://www.encyclo.nl/begrip/loszingen%20van

  13. minoesjka2 zegt:

    Weer een verhaal waarin je de lezer iets te denken meegeeft!! Mooi!
    En toch denk ik dat als deze zwerver de moed en kracht heeft, zijn situatie kan veranderen,

  14. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Mooi Plato. Ik liep door Amsterdam op een vroege ochtend, ZO zag ik het allemaal voor me. Uiteindelijk ontloop je je lot nooit denk ik. En zolang er mensen zijn van wie we houden en die van ons houden zullen we ook nooit vrij zijn. En wat is die vrijheid dan precies, ook daar kun je een boom over opzetten.

  15. tagrijn zegt:

    Dit is een geweldige schets, Plato. De ochtendstemming is erg beeldend geschreven. Ook de reactie nadat hij is wakker geschud zijn vroege dagdromerij geeft zijn gevoel goed weer. Inderdaad, vrijheid is wel een heel erg relatief begrip.

  16. gewoonanneke zegt:

    Dit verhaal doet me denken aan gisterenavond. Zo tussen schemer en donker ging ik wandelen met een vriendin midden in de polder. Heel donker daar geen verlichting. En ik zag alle vogels aan de nacht beginnen. Een zwaan in het schemerlicht met zijn vleugels opgezet zwemmen. Het liefst was ik blijven staan kijken, genieten er van. Maar mijn vriendin begint bij het begin van het wandelen te ratelen en dat gaat door tot we thuis zijn. Ook niet erg maar soms…….. dan zou ik willen roepen. Hou je kop eens even en kijk om je heen, het is zo mooi. Ik hou dus gewoon van de nacht haha…

  17. Mrs. T. zegt:

    Wat een mooie beschrijving. Het lijkt haast of ik er ben.
    Mooi stuk. Al zal niemand ontkomen aan zijn lot.

  18. jeetjemina zegt:

    los zingen…. ik dacht even dat het een nieuwe WE 3000 was. Maar nee, loszingen van je lot kan misschien. Soms. Sommigen. Afhankelijk van de situatie. Maar dan nog slechts gedeeltelijk.
    Maar misschien willen de meesten dat niet eens, zich loszingen. Zoals veel daklozen. Ik heb wel eens gehoord dat daklozen niet tegen een dak kunnen. Niet tegen vastigheid kunnen.
    gr eva

  19. Nathalie zegt:

    Die kronkel komt hard aan als je altijd gedacht hebt vrij te zijn. Wat een teleurstelling zal dit dan zijn. Mooi woord.. loszingen…

  20. Anja zegt:

    Mooi verhaal en wat een prachtig woord, loszingen… je blijft er over nadenken.

  21. Anja zegt:

    Wat een prachtig verhaal weer, en loszingen… je blijft over dat woord nadenken…

  22. Jij speelt net zo makkelijk met taal als Kees van Kooten, als ik jou een beetje met hem mag vergelijken. Kees was naar een congres van “Onze Taal” geweest en heeft daar over woorden gepraat, en dan met name over samengestelde woorden, en dat je soms ineens het licht ziet, en de samenstelling als losse woorden ervaar. Als ik raaskal, zeg het gerust. Woorden kunnen soms zo veel zeggen. Wat vind je van volgend voorbeeld: Kees’ ouders en zusje gingen op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en zusje zag steeds dezelfde wervende borden staan met: “Logies.” Logies, logies, ik snap het niet, wat is daar nou zo logisch aan.

    De beste kronkels zijn de kronkels in je eigen hoofd en die dan ook nog op een bijzondere manier op papier weten te krijgen. Jij bent er wederom weer in geslaagd!

  23. ellyvandoorn zegt:

    Tja vrijheid… absolute vrijheid bestaat niet in een dualistische wereld. Zonder gebondenheid is het niet te herkennen. Mooi verhaal Plaat.

  24. Dwarsbongel zegt:

    Mooie filosofische sfeertekenng weer, die flink aan mijn herinneringenreservoir schudde! Ik liep ooit na een examen in de Jaarbeurs in Utrecht langs een gracht, toen ik werd opgeschrikt door herrie en een oerkreet achter me: een zwerver reageerde zijn frustratie af op een vuilnisbak, omdat die niets eetbaars verschafte. En op mijn Niklas-web-log schreef ik eens: “de meester van de slaaf is de slaaf van zijn macht”, en ik weet niet eens of ik dat zelf bedacht heb, maar ik vond het zo’n interessante gedachte. Het lot, het kan soms een vicieuze cirkel worden zonder middelen om die te doorbreken…

  25. reismeermin zegt:

    Prachtig verwoord, ik loop hier wat verhalen achter, dus ik geniet nu van dit prachtige exemplaar.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s