WE-300: indrukken

De zon brandde.
Vanachter een wrak muurtje, scande hij zijn omgeving. Links, in dat kapotgeschoten huis, zaten er twee. Hij trok de pin uit de handgranaat en gooide. Vier seconden later klonk het vertrouwde ‘whammm’.
Bliksemsnel overbrugde hij tien meter naar een verlaten hutje. Daar, rechtsboven, een korte flits, een wapen in de zon. Koel legde hij aan, schoot. Een sluipschutter stortte omlaag.
Het was van levensbelang de opstand te stoppen. Maar de strijd was zwaar.
Niet denken, concentreren. Hij moest verder, tot achter de huizenrij. Hij spande zijn spieren…
‘Martijn…. eten!’
Nu was hij afgeleid. ‘Jahaaaa,’ brulde hij tegen de dichte deur, ‘wacht nou effe.’
Opspattend bloed. ‘Jeezzz, dat was mijn laatste leven!’
‘Eten zeg ik, snel, anders trek ik de stekker uit je computer.’
‘Ja, pa.’ Onwillig stond hij op en beukte woest op een toets. Altijd dat gezeik, hij was net goed bezig.

Hij moest verder, tot achter de huizenrij. Hij spande zijn spieren, keek even langs het muurtje en peilde voorzichtig de omgeving. Alles leek veilig. Nu geen overhaaste manoeuvres.
Even klonk, ver achter hem, het geratel van een machinegeweer. Daarna niets meer.
De lucht was klam, de stilte dodelijk.
Ineens was daar, links van hem, een collega achter een waterput. Hij wuifde zijn hand naar voren. Was het veilig? Hij waagde het erop, zigzagde naar het dichtstbijzijnde huis en beukte de deur open. In het halfduister ontwaarde hij twee lijken, vijandelijke soldaten.
Plotseling drong een dodelijke kilte in zijn hals. Verbaasd keek hij naar de straal bloed die op zijn uniform droop. Automatisch klikkend liet hij zijn geweer afgaan. Voor hem zakte een kleine soldaat ineen.
‘Een kind nog maar, oh God!’ waren zijn laatste woorden. Daarna werd alles duister.
De zon brandde.

Overal ter wereld rouwen ouders om het laatste leven van hun kinderen.

Verhaal @ Plato 2013

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WE-300. Bookmark de permalink .

40 reacties op WE-300: indrukken

  1. Marja zegt:

    Kippenvel. Ongelooflijk indrukwekkend hoe je dit contrast hebt verwoord. Een prachtige WE en helaas maar al te realistisch.

  2. Trees zegt:

    Pffff Plato dit is heftig! Gelukkig is het maar een spel maar ik vraag me zo vaak af of kinderen die dit in een spel beleven niet gaan denken dat het normaal is om mensen af te slachten. De werkelijkheid is nog verschrikkelijker. Die arme moeders… 😦

  3. Vaak speelt men een game en vergeet dat het helaas ook werkelijkheid is. Is dat goed of is het verkeerd? Je hebt alletwee laten zien !

  4. Novelle zegt:

    Door dit soort spellen verwarren sommige spelers nog wel eens de fantasie en de werkelijkheid vrees ik.
    Mooi dat je dit eens te berde bracht

  5. Rianne zegt:

    De lijn tussen fictie en werkelijkheid is soms flinterdun maar jij beschrijft hem haarscherp.
    Heel mooie WE.

  6. Petr@ zegt:

    Het zijn vreselijke “spelletjes” die agressieve games. Ik heb lang geprobeerd mijn jongens er van af te houden maar op een gegeven moment waren ze toch in huis.
    De jongste (20) speelt ze af en toe nog steeds, tot afgrijzen van zijn vader en mij.
    Dit is een indrukwekkende WE, helaas maar al te waar!

  7. artmus zegt:

    Dat heb je weer verduveld knap gedaan Plaat. Ja…….er worden rare spelletjes gespeeld . Hele rare. Aan beide types word goed geld verdient ook.
    Maar….heel mooi geschreven Plaat.

  8. Mrs. T. zegt:

    Ik dacht eerst aan D-day, want dat zou treffend geweest zijn (waarom kom ik daar nu pas op?). En daarna … pffft, heftige en indrukwekkende WE.

  9. Willie zegt:

    Deel twee is geen spel, dat had ik meteen door.
    Je hebt indrukwekkend het verschil tussen spel en de werkelijkheid beschreven.
    Een werkelijkheid die anno 2013 helaas nog steeds bestaat.

    Laatste leven, in een spel heel wat anders dan in een echte oorlog.
    En het maakt niet uit of het ouders zijn van vijandelijke of ‘bevriende’ soldaten, het verdriet is er aan beide kanten.

    Veel indrukken in deze WE, ook het indrukken van knoppen en geweren.
    Prachtig geschreven, Plato.

  10. Voetje zegt:

    Pff… Amai, wat een hevige WE. Zo triest 😦

    Lieve Plato, ik weet dat ik altijd bij jou terecht kan en probeer hier ook alle posts te lezen. De laatste tijd gaat het weer niet zo heel goed en zit ik met te veel andere dingen aan mijn hoofd.

  11. Jokezelf zegt:

    Knap om de twee kanten van oorlogs- en virtueel geweld te laten zien in een kort stukje. Er sterven nog veel te veel jonge mensen door dit zinloze geknal dat veroorzaakt wordt door mensen aan de top.

  12. Dwarsbongel zegt:

    De eerste tekst die uit de krochten van mijn grijze massa opdook was: “Vader vergeef het hen, want zij weten niet wat ze doen.” Een residu uit mijn opvoeding, maar ik vind het hier wel een beetje passen…

  13. De scheidingslijn tussen fictie en non-fictie is erg dun.
    Ik heb je verhaal twee keer gelezen om te kijken waar de overgang het duidelijkst was, afgezien van de witregel. Knap om het naadloos op elkaar aan te laten sluiten.
    Ik moest meteen denken aan de toespraak van Van Uhm op de Dam tijdens dodenherdenking. Heb je die gehoord? Heel indrukwekkend.

  14. tagrijn zegt:

    Eigenlijk zit ik met mijn reactie op het zelfde spoor als Mirjam. Helaas zijn er lieden die de scheiding tussen fictie en werkelijkheid niet zo scherp meer zien. Ze gaan naar school of naar en winkelcentrum en denken dan dat ze met een game bezig zijn. Een gevaarlijke ontwikkeling, want er zijn heel wat labiele mensen.

  15. Alice zegt:

    Het leven kan kort zijn in een game en in een zinloze oorlog. Mooi deze tegenstelling, maar het gaat ook om de knopjes van de gameconsole en schiettuig, om iets te bereiken moet je die indrukken.

  16. hanscke zegt:

    Bij het lezen van het eerste deel dacht ik al, er komt vast een overstap naar de werkelijkheid. Indrukwekkend zoals je dat voorelkaar hebt gekregen.

  17. datzalwel zegt:

    Maar hopen dat deze jonge jongens dit “spelletje “altijd alleen maar op de pc hoeft te ervaren, en zo hun agressieve energie kwijt kunnen.
    Groetjes.

  18. Plien zegt:

    Ben er stil van!

  19. Ondanks dat dit leed wereldwijd is…. is het in Nederland gelukkig nog niet ‘normaal’ dat kinderen met wapens en het gebruik ervan opgroeien, in tegenstelling tot niet nader te noemen andere landen.

    Het geweld in spellen blijft een aantrekkingskracht uitoefenen die ik niet begrijp en leidt nog steeds te vaak tot excessief gedrag, en veeeeeeel teveeeeeeeel slachtoffers!

    ondanks de trieste tragedie in jouw fictief verhaal is het wel een dijk van een we.

  20. minoesjka2 zegt:

    Zo ……….. wat heb je deze tragedie weer pakkend geschreven zeg!!
    En elke keer als ik een WE lees denk ik : ik ga er ook weer een schrijven, maar het komt er gewoon niet van, dan te druk, dan geen inspiratie …………. maar eens ………..

  21. hartelijkehothulk zegt:

    Mooie, indrukwekkende WE
    Over een spel wat niet nodig is bij groot en bij klein!

  22. ingeding zegt:

    moet denken aan dat nummer van joan baez.. en hoe ik me voelde toen ik die elpee voor ’t eerst draaide, bij m’n oppasgezin, ’s avonds, op de grond, vlakbij de platenspeler, want de kindjes sliepen.. de opnames van toen ze daar was, ik krijg nu nog kippenvel als ik eraan denk en weet nog hoe ik toen zat te huilen op de vloer..
    mijn grootste angst nu is dat we er nooit van leren, van alle verloren zonen en dochters..

  23. gewoonanneke zegt:

    Indrukwekkend. De scheidslijn tussen echt en spel is soms heel erg dun.

  24. Dat hakt erin …..heel indrukwekkend men speelt zulke spellen op de computer en de werkelijkheid beschrijf je voelbaar. ….elke dag sterven ergens ter wereld kinderen aan geweld of het kindsoldaten zijn of een volwassen zoon of dochter, degene die ouders zijn willen zo’n nachtmerrie nooit wilken meemaken. ….maar de werkelijkheid is erg genoeg anders .

    Zeer indrukwekkende WE Plato

  25. platoonline zegt:

    Inderdaad, ik zou me geen raad weten als een van mijn kinderen aan zo’n oorlog zou gaan deelnemen. als ouder heb je dan geen dag rust meer.

  26. Babette zegt:

    Erg confronterend, Plato, nu het geweld zich zo in het dagelijks leven heeft verweven. En als ik even op je zin hierboven mag inpikken, als ouder heb je sowieso geen dag rust meer, strijdtoneel of niet 😉

  27. reismeermin zegt:

    Nou ja soms kom je met toetsen indrukken tot een indrukwekkend verhaal dat dan ook nog zo waar kan zijn….

  28. corryjohan zegt:

    Ik word heel verdrietig van zo’n verhaal. Vooral als het dan ook nog op bittere werkelijkheid berust. Ik begrijp niks van de “machtigen”van deze aarde. Hebben die dan geen gevoel? Alleen maar: ikke, ikke, ikke, en de rest kan stikke? Die oorlogen in syrie, Libanon, Iran enz. Houdt het dan nooit op?
    Je hoorde van Melody over onze tragedie. Dat is iets waar geen mens wat aan kan doen (dat je zoiets krijgt, bedoel ik) , maar oorlog voeren is echt mensenwerk, geen genezing mogelijk. Tenzij er eens eentje opstaat en zegt: tot hier, en niet verder……. Wanneer???

  29. ellyvandoorn zegt:

    Hier heb ik geen woorden voor Plaat. Zo aangrijpend.
    Hoe kunnen we er in vredesnaam iets aan doen!!…
    Door in ieder geval al onze talenten in de strijd te werpen en dat doe jij zeker met zo’n realistisch dubbelverhaal.

  30. Truus zegt:

    in het eerste deel was het ‘slechts’ een computerleven. In het tweede deel was het harde werkelijkheid. Daar is dood écht dood! 😦
    Maar geweldig geschreven Plato, hoe je deze twee verhalen naadloos aan elkaar verweven hebt. 🙂

  31. Jackles zegt:

    Laat ik maar zeggen: beter te laat dan helemaal nooit… Voor hen die geïnteresseerd zijn: http://dutchjackles.wordpress.com/2013/06/22/we-300-indrukken/

  32. Jackles zegt:

    Ik bedoelde hier te zeggen: Wat een goeie WE was dit, Plato. Aangrijpend. Petje af.

  33. Nathalie zegt:

    Mijn zoon is verslaafd geweest aan een computerspel, niet begrijpend dat het in de “echte” wereld dat geen spel is, maar werkelijkheid. Dat ontgaat ze.

    Je verhaal (het bestaan uit twee delen) doet me denken aan een lied van Harrie Jekkers, dan niet over de oorlog, maar over honger.

  34. Anna zegt:

    Door die ene maand loop ik natuurlijk verschrikkelijk achter. Mooi maar tevens afschuwelijk verhaal.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s