Helen

Terwijl hij het dossier sloot en een voorzichtig slokje thee nam, dacht hij aan het laatste gesprek.
Dolblij was de oude patiënte geweest na zijn mededeling dat haar kwaal prima te behandelen viel en dat ze, weliswaar met medicatie,  een grotendeels normaal leven zou kunnen leiden. Aan niets had ze gemerkt hoe zwaar hem dit korte onderhoud viel want hij was professional genoeg om zijn gevoelens te verbergen.

Vijftien jaar geleden was het dat zijn moeder hem vertelde over die pijn in haar hartstreek. ze maakte zich zorgen. Vluchtig had hij haar onderzocht, haar gerustgesteld maar toch snel een paar afspraken gemaakt met de huisarts. Enkele weken later was ze onder behandeling van zijn collega. Niet lang daarna kreeg hij de door hem gevreesde boodschap. Twee maanden later was ze dood.

Het schemerde maar hij merkte het niet. Zijn gedachten waren verwaaid naar een ver verleden waarin vader zo’n negatiefdominante rol speelde. Als hij één situatie zou moeten noemen die karakteriserend was voor zijn hele jeugd was het wel dat ene afgebeten zinnetje: ‘JIJ? Jij deugt werkelijk nergens voor. Je bent nog te stom om voor de duvel te dansen, Jan Lul.’
Dat zinnetje, maar ook die besliste, verre van liefdevolle toon, werd de leidraad voor de rest van zijn leven. Hij werkte keihard op school. Op zijn negentiende was hij de eerste van de familie die naar de universiteit ging. Hij haalde binnen de gestelde tijd zijn titel.  In de jaren daarop werd hij een succesvol en zeer gewaardeerde cardioloog.
Was vader daarna trots op hem? Hij durfde het niet te vragen en vader zou het hem niet zeggen. Ook toen hij allang het huis uit was, werd hij hooguit oppervlakkig bejegend. Dat tij was hij niet bij machte te keren, bang als hij was voor negatieve oprispingen van de andere kant.
Slechts één keer, en dat was meteen ook een meer dan dodelijke aangelegenheid, had vader hem diep in het hart getroffen. Het was toen beiden zwijgend bij de opgebaarde moeder stonden. Opeens had vader hem in de ogen gekeken en hem toegebeten: ‘met al je kennis heb je haar niet kunnen redden.’ Toen was hij weggebeend, zijn zoon verbijsterd achterlatend. Drie maanden later was ook hij dood. Hij had het verlies niet kunnen verwerken.

De kamer was nu in donker gehuld. Traag stond hij op. Nee, zijn moeder had hij niet kunnen redden. Zijn oude patiënte wel. In feit zou het niets met elkaar te maken hoeven hebben, ware het niet dat beide als twee druppels water op elkaar leken en dat hij dus bij elke behandeling in de ogen van zijn moeder, en daardoor ook in de spiegel van zijn eigen ziel, keek.

Wachtend op de lift vroeg hij zich af of hij, met al zijn kennis, ooit zichzelf zou kunnen helen.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

37 reacties op Helen

  1. ram1955 zegt:

    Jemig, Plato, wat een indringend en schrijnend verhaal. Onwijs knap geschreven. Ik ben blij dat er “fictie” onder staat.

  2. Rianne zegt:

    Een verhaal wat binnenkomt. Een situatie die (deels) bekend klinkt. Mooi geschreven, geen woord te veel of te weinig.

  3. nieuwetrui zegt:

    WOW! Mooi gegeven, mooi weergegeven.

  4. artmus zegt:

    Jammer genoeg zullen er veel mensen zijn die zich in de cardioloog herkennen. Wat ellendig toch dat het oordeel van de vader van zo,n belang is voor de ontwikkeling van een jong mens.
    Soms is een kind beter af zonder vader dus ik wil maar zeggen : ouders als je niet beter kunt dat dit hoepel dan a. u.b. op.
    Ja ik weet het Plaat…….
    Heleboel puntje puntje……
    Maar toch denk ik achteraf : wat heb je aan een vader die niet ziet hoe leuk zijn kinderen zijn, en hoe ze hun best doen.
    Dat zinnetje van jou trof mij Plaat…….ik deed ook altijd erg mijn best.

    Jij hebt ook duidelijk je best gedaan……..van mij krijg je een tien met een griffel! XXX

  5. hartelijkehothulk zegt:

    Mooie story!
    Kan in veel gezinnen voorkomen.
    De VERWACHTING wint het weer eens van de hoop!
    Ik vraag mij altijd af, hoe handelt de zoon nu bij zijn kinderen?

  6. Min zegt:

    Mmm, ik las als titel Hellen, dus ik dacht dat dat de naam van de patiënt was.
    Pas bij de laatste zin viel het kwartje. Heel indringend geschreven,

  7. Nathalie zegt:

    Loslaten… hoe moeilijk dat soms ook is. Mooi, nee triest verhaal, maar mooi neergezet.

  8. Mrs. T. zegt:

    Gats, wat een vader van niets. Stom, maar ook logisch, dat de opmerkingen van de mensen die ons het dierbaarst (zouden moeten) zijn, zo’n pijn en leed kunnen veroorzaken.

  9. smijling zegt:

    Jiust als je van iemand houd doe je zo stom zegt men vaak . nou ik hou ook niet van zo<n vader.

  10. Wat een prachtig verhaal. Wat mooi geschreven zeg! Onvoorstelbaar dat er vaders als deze kunnen bestaan, terwijl je zoveel liefde zou kunnen geven…

  11. geesjesgedachten zegt:

    Met al mijn kennis en mijn teleurstellingen, ik begrijp nog steeds de liefde en de wanhoop die er heerst tussen mijn vader en moeder. Nu en in het verleden, hun liefde voor elkaar, het heeft er voor gezorgd dat ik nog steeds blijf geloven in de hoop die zij hebben op een toekomst die mijn zus en ik voor ons hebben!

  12. Willie zegt:

    De vader was zich vast niet bewust van de kracht van het woord, dat het zo’n grote invloed op de zoon zou hebben.
    Misschien dacht hij dat zijn manier van opvoeden goed was, vroeger wist men vaak niet beter?
    Maar ja, waar is de liefde?

    Zoals Nathalie zegt : loslaten, en accepteren dat het niet zijn schuld is, dat hij zo’n vader had.

    Wat het verhaal betreft : Hij had haar niet kunnen redden, hij heeft alles gedaan wat hij kon doen en als arts behandel je niet je eigen moeder.

    Aangrijpend verhaal, heel mooi geschreven, Plato.

    • platoonline zegt:

      Willie, ik weet wel dat het verhaal op onderdelen aanleunt tegen mijn eigen jeugd. Maar dat was niet echt mijn bedoeling. Het is bedoeld als fictie. Mijn eigen jeugd, daar kan ik allang rustig op terugkijken. Hoewel het aspect emotie een merkwaardig fenomeen blijft heb ik de akelige dingen reeds jaren geleden losgelaten. Die lading is er af. Maar het is wel een deel van mijn herinneringen. En dat gebruik ik bij het schrijven. De ene keer wat duidelijker dan de andere keer.

  13. Zo triest he. Het komt ook zo vaak voor. Ik hoop in ieder geval dat ik deze fout nooit gemaakt heb bij mijn meiden. Eén zinnetje….afschuwelijk.

  14. Nanda zegt:

    Indrukwekkend verhaal, Plato. Treurig maar mooi geschreven.

  15. Prachtig doch intriest verhaal.
    Ook deels herkenbaar…. het is moeilijk voor te stellen maar feit is wel dat er mensen zijn die ouders worden en dan geen liefde voor hun kind voelen (of dat kunnen uiten)… en dat veroorzaakt veel schade die niet hersteld kan worden.
    Ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe deze man met zijn kinderen omgaat, of hij wel of niet geslaagd is in het feit de liefdeloze houding van zijn vader om te keren en zelf een liefdevolle vader te zijn. Het is namelijk heel erg moeilijk om tegen je kind te zeggen ‘ik hou van je’ als je a) dat nooit zelf hebt gehoord en b) dus niet hebt geleerd om het te uiten.

    • platoonline zegt:

      Mel (en anderen) ik heb de specialist even geraadpleegd. Hij is kinderloos, ongetrouwd zelfs. Hij leeft bescheiden in een Amstelveense flat, houdt van honden maar heeft er geen, vanwege zijn werk. Vroeger was hij nog wel eens verliefd maar altijd was er iets wat hem tegenhield. Hij noemt dat in zijn dagboeken: ‘de onzichtbare hand.’ Lang heeft hij zich eenzaam gevoeld maar dat is nu over. Hij leeft voor zijn werk. Vrienden heeft hij niet. Hij wil ze wel maar op een of andere manier lukt het hem niet ze vast te houden. Daarom stort hij zich maar op zijn vakgebied waar hij een zekere mate van erkenning in heeft gekregen. Verder vindt hij zelf dat hij nog TE veel in het verleden leeft. Soms praat hij daarover met een collega die psychiater is. Zijn tips heeft hij goed kunnen gebruiken om zich in het leven staande te houden.
      Voor de rest laat hij weinig los. Hij heeft er wat moeite mee dat hij fictief is. Dat EN het leven zelf heeft hem tot een einzelgänger gemaakt, maar wel een aardige einzelgänger. Je zou hem beter gunnen, maar het leven laat zich niet beïnvloeden.

  16. jeer zegt:

    Plato,

    Sterk, maar ook triest verhaal plus nog een sterke reactie hierboven.
    Ondanks alles wens ik jou en jouw dierbaren fijne feestdagen en een voorspoedig en gezond 2013 toe!!!
    En oh ja voorzichtig met de elastiekjes ;-)!

    groetjes,

    jeer

  17. Erika zegt:

    Woorden laten vaak diepere wonden na als word gedacht, Plato als je de man nog een kerstcadeau wilt geven heb ik nog wel een boekentipje: geweldloze communicatie, Rosenbergs benaderingswijze staat steeds meer in de belangstelling en als je het boek gelezen hebt begrijp je ook meteen waarom.

  18. Janny zegt:

    Wat een prachtig verhaal.
    Ik denk dat het voor veel mensen, op welke manier dan ook, wel is te herkennen. Het oordeel van je ouders blijft een leven lang zwaar wegen, merkwaardig is dat. En triest dat veel ouders dat niet in de gaten hebben of hety niets kan schelen.
    Even off topic: je vroeg naar de Red Hat Society op mijn blog.
    De Red Hat Society is een snel groeiende, wereldwijde organisatie van 50+ vrouwen. Ze werd in 1998 opgericht door in Californie, Amerika. Daar zit dus de moederorganisatie. De Red Hat Society heeft als enig doel: communicatie tussen vrouwen, het maken van plezier en het creëren van vriendschap in de middelbare leeftijd. In bijna alle landen van de wereld zijn inmiddels chapters van de RHS opgericht. In Nederland zijn het al meer dan vijftig chapters. Ze hebben zo tussen de tien en de dertig leden. Je begrijpt dus dat niet alle leden elkaar kennen.
    Als Queen (zoiets als voorzitter) van een chapter ken ik de meeste Queens in Nederland wel, maar natuurlijk niet alle leden. Maar als we elkaar treffen dan verbroedert (verzustert) het meteen.
    Soms doen chapters iets gezamenlijk, en één keer per jaar hebben we een officiele RHS dag waar iedereen elkaar kan treffen. Het is een vrolijke club, en ik zou het niet gemist willen hebben!
    Wil je er meer van weten:
    http://www.redhatsociety.com/
    http://www.redhatnederland.nl/
    http://www.depaarsepimpernellen.nl/ (dit is mijn eigen chapter)
    Groetjes,
    Janny

  19. Wat een prachtig en ontroerend verhaal. Ik kreeg wel jeuk in mijn handen toen ik over die vader las. Ik ken namelijk een vader – godzijdank niet de mijne – die altijd tegen zijn kinderen zei: “Poepje, wie heeft je gescheten?” En dan met een Blik erbij. Ik krijg nog de rillingen als ik aan die man denk. Zijn kinderen ook helaas. Knap dat je het zo indringend hebt weten te schrijven voor een fictieverhaal, maar jij als geen ander kan dat!

  20. Harrie in de warrie zegt:

    Mooi verhaal weer.

  21. Anna zegt:

    Bijzonder heftig om te lezen dit. Mooi schrijven @->–

  22. hanscke zegt:

    Een mooi verhaal en ik ben blij dat er fictie onderstaat. In het tijdschrift ZIn staat een hieraan verwant artikel, dat het heel moeilijk is om oud familiezeer los te kunnen laten.

  23. NOVELLE zegt:

    Ik wens je samen met Maria gezellige kerstdagen en een voorspoedig nieuwjaar toe

  24. ellyvandoorn zegt:

    Weer een realistisch en aangrijpend verhaal Plato. Vooral de laatste zin raakt me dan het meest.
    Dat lijkt zo vaak onoplosbaar en toch geloof ik altijd in een weg naar beter 🙂

  25. minoesjka2 zegt:

    Wat een prachtig verhaal Plato. Om zichzelf te helen heeft hij zijn kennis niet nodig, dat staat ben ik bang alleen maar in de weg …….. om zichzelf te helen zal hij vaker naar zijn gevoel moeten (is mijn ervaring geweest) …….

    • platoonline zegt:

      Precies Elly en Minoesjka, Kennis en geld zijn stoffelijke zaken. Ze staan buiten de geest. het helen van jezelf en het verder komen op je pad via aardse ervaringen heeft daar niets mee uit te staan. Deze man beseft dat nog niet, temeer ook daar anderen zoals zijn vader hem juist op die kennis aanspraken. Maar ooit zal ook hij met andere ogen naar zichzelf kijken en weten welke elementen in een mensenleven doorslaggevend zijn.

  26. Plien zegt:

    Mooi, aangrijpend verhaal! Hopelijk vindt hij een manier om zichzelf te kunnen helen en met zich in vree kunnen leven.

  27. Oef, je zal zo’n vader maar hebben… Toch hield deze man overduidelijk van zijn vrouw.
    Respect voor de arts. Ondanks, of juist door, zijn vader is hij een gedreven specialist geworden. 🙂

  28. hannekelive zegt:

    wow, heel mooi.
    sommige kwalen zijn ongeneeslijk, daar hoort deze ook onder vrees ik.

  29. hannekelive zegt:

    je hele leven moeten hengelen naar respect en goedkeuring van je ouder…….
    slopend lijkt me dat.
    ik wens de arts echte liefde toe, die dit gemis kan verzachten

  30. Marika zegt:

    Wat een triest verhaal, kreeg er spontaan kippenvel van. 🙂

  31. Even een verhaal van bijna een jaar geleden – prachtig is deze ook weer Plato. Wat kunnen mensen elkaar toch wat aandoen soms. Vooral als er ook nog eens zoiets als liefde bij komt kijken – dan wordt het vaak al helemaal ingewikkeld.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s