WE-300 luchten

I

De najaarswind fluweelt door bomen en struiken. Vergeelde bladeren zweven gelaten naar de grond. Een bleek zonnetje blikkert over de rood bedakte huizenrij.
Het jongetje op de stille straathoek haalt zijn neusje op. Zijn blonde haartjes staan opstandig overeind. Zijn brilletje, het rechterglas afgeplakt, staat nadrukkelijk scheef. Hij klemt zich aan een paaltje en zwaait verveeld met zijn rechterbeen. Thuis is niet leuk. Vader is meestal boos. Vriendjes heeft hij niet. Stormen, die heeft hij wel al voldoende meegemaakt.

II

Tien jaar geleden kwam het echtpaar in de wijk. Beide echtelieden bleken te excelleren in  veelvuldige luidruchtigheid waarmee ze hun platte gelijk jegens elkaar bevochten. Ze hadden een zoon die, naar men beweerde, niet ‘van hem’ was. In sommige weekeinden was er ook een droevig uitziende dochter. Over haar werd gefluisterd dat ze niet thuis mocht wonen en daarom in een kindertehuis verbleef. Werd hier een kind ontkend ter wille van de relatie? Duidelijk werd dit nooit.
Van werken kon je het paar niet betichten. ‘Ik hep ut in me rug,’ beweerde de man met ingeprogrammeerde verontwaardiging. ‘Trouwens, voor honderd euro extra ga IK niet werken, nee toch?’ De vraag hoe hij met die rug zowel de fundering als het houten tuinhuis eigenhandig opbouwde werd nooit gesteld maar bleef immer rondzingen in het ondergrondse.
                                                                       III

Zes jaar later, de zoon was inmiddels het huis uit en de dochter werd sinds lang niet meer gezien, werd er weer een jongetje geboren.
Eenmaal op straat rondgereden was het meteen zichtbaar dat het kind een ontwikkelingsachterstand had en flink loenste. Een buurvrouw waagde: ‘moet u voor die oogjes niet eens naar de dokter?’ ‘Nee,’ was het antwoord, ‘dat komt zo wel goed.’ De buurvrouw hield aan. Maar het duurde nog vele maanden voordat het jongetje met één afgeplakt brillenglaasje rondliep.

                                                                       IV

Na anderhalf jaar werd er weer jongetje geboren. Vlak daarna gebeurde het: niet de buurt roddelde, maar de man zelf bazuinde rond ‘dat het kind niet van hem, maar van haar nieuwe vriend was. Nou ze kon gaan. Hij kon haar kop niet meer zien.’
De ruzies werden heviger. Op een dag, toen de baby lag te huilen in zijn wiegje, rende plotseling het driejarig zoontje gillend over straat, achtervolgd door zijn ouders die schreeuwden dat ‘alles {#§[#{|@§{ zijn schuld was.’ Buren die zich medelijdend over het kind wilden ontfermen, werden getrakteerd op scheldkanonnades, het kind werd naar binnen gerukt en de deur met een klap gesloten.

                                                                        V

Niet lang daarna stapten de vrouw en haar vriend met de baby in een verhuiswagen en verdwenen. Het jongetje werd achtergelaten.
Dat mocht de vader houden.

VI

De deur van het hoekhuis gaat open. De oude vrouw stapt op het jongetje af. ‘Wil jij een snoepje? Even flakkert er een lachje in het hulpeloze gezichtje. ‘Asseblief buuvouw,’ klinkt het schuchter. Even later staat hij kauwend bij het paaltje. Met zijn goede oogje knippert hij onzeker naar de zon.
In zijn vierjarig breintje rijpt al een kiempje schuldgevoel.
Hoeveel stormen zal hij nog meemaken?

Dit bericht werd geplaatst in WE-300. Bookmark de permalink .

34 reacties op WE-300 luchten

  1. dieneke zegt:

    Goh Plato wat een intriest verhaal, nog triester is het dat het vaak werkelijkheid is voor veel kinderen waar ook in Nederland en de hele wereld.Tjoe en het verhaal begon met van die mooie zinnen…………

  2. Dina-Anna zegt:

    Wat een door en door triestig verhaal zeg. ’t Zal je als kind maar overkomen. Om helemaal stil van te worden @->–

  3. Nanda zegt:

    Ik word er verdrietig van…

  4. datzalwel zegt:

    In en in triest en er zal waarschijnlijk weinig ondernomen worden om het verhaal een beetje de goede kant op te laten gaan.
    Groetjes.

  5. Annemiek zegt:

    Wat een triest verhaal. Helaas worden er nog steeds kinderen de dupe van de toestanden van hun ouders.

  6. Rianne zegt:

    Wat een triest verhaal. Wat geen verhaal is , maar de bittere waarheid voor veel te veel kinderen..

  7. platoonline zegt:

    Helaas is dit geen verhaal maar een actueel gebeuren.

  8. tagrijn zegt:

    Keek snel onder het verhaal. Non fictie dus… Onbegrjpelijk dat er nog geen kinderbescherming aan te pas is gekomen. Van zo’n knul komt niets terecht.

  9. Pingback: Pets! | Letterbak

  10. Wat een hartverscheurend verhaal. Maakt het gegeven dat het geen fictie is het verhaal nog verdrietiger? Dit jongetje is er 1 van velen… Maar het voor je ogen fout zien gaan… dat maakt je machteloos en in en in verdrietig… Ik vind dat je dit weer prachtig hebt geschreven, Plato. Ik heb bijna ademloos zitten lezen.

  11. Willie zegt:

    Het arme kind, en de buurt staat machteloos.
    Je weet niet wat er achter gesloten deuren gebeurt.
    Je zou het kind in huis willen nemen en eens flink knuffelen.

    Met het kiempje schuldgevoel van het jongetje, wordt bedoeld dat de ouders het jongetje een schuldgevoel bezorgen, dat alles zijn schuld is?

    Je kunt je ouders helaas niet zelf uitzoeken.
    Er hebben zich al vele donkere luchten samengepakt boven zijn hoofdje en er zullen er nog vele volgen.

    Heel mooi geschreven Plato, een uit het leven gegrepen WE-300.

  12. platoonline zegt:

    Willy:
    Dat kiempje werd veroorzaakt door de ouders die het kleine kind beschuldigen als was het een volwassene met een slechte inborst. Mogelijk handelden die ouders uit onvermogen en eigen pijn, maar ze slagen er perfect in om het stokje aan de volgende generatie door te geven. Aan het kind kan je hun trekken terugzien. Schrijnend en woedeopwekkend.

  13. geesjesgedachten zegt:

    Gezien dit verhaal op waarheid berust ben ik nu LAAIEND BOOS, Woede komt naar boven en ik voel me compleet machteloos. Deze reactie gaat niet over jouw prachtig geschreven verhaal maar over het grote onrecht wat zo’n kind wordt aangedaan. En weet je Plato, wie kent er tegenwoordig niet zo,n kind? En wij? Wij kijken toe en schudden ons hoofd.

  14. klaproos zegt:

    vreselijk plato…….
    ik word er erg verdrietig van wete je,
    en dan te bedenken dat er zóveel kindertjes lopen, die niet gevraagd hebben of ze geboren wilden worden….

    sommige mensen denken gewoon niet,
    da’s zo simpel hé…

    je hebt het weer meesterlijk geschreven,
    ik weet het, ik val in herhaling…..
    maar ’t is gewoon zo:-)

    xxx

  15. HansDeZwans zegt:

    Mijn eerste gedacht was om hier wat staan te zwansen, maar toen ik zag dat het non fictie was, gingen die gedachten snel voorbij. De werkelijkheid kan vreselijke vormen aannemen, zeker als je nu al weet dat dat kind geen geweldige toekomst zal gaan krijgen.

  16. artmus zegt:

    Te domme……..
    Ja zo kan het gaan…..ik zou zeggen ” bel misdaad anoniem “

  17. Margreet zegt:

    En wie helpt hier nu werkelijk (iemand uit) dit gezin, want het is wel lekker makkelijk om dingen te constateren en een snoepje te geven. Mijn indruk is dat weinig mensen werkelijk iets anders doen dan erover kletsen en klagen.

  18. Je hebt zeer aangrijpend geschreven hoe zoiets gaat…. helaas ken ik dit verhaal ook uit eigen ervaringen, net als jij nu. Lieske was toen nog heel klein, Bastiaan was er nog niet eens, onze buren van toen. Ik heb toen AMK ingeschakeld maar moest helaas constateren dat er niets veranderde. Een aantal jaren later kwam die moeder van toen, weer bij ons in de straat wonen (hoezo toeval bestaat niet?) met haar nieuwe levenspartner en in no time liepen er vele kinderen meer dan op het vorige adres in dezelfde situatie rond. Wederom AMK ingeschakeld, wederom gebeurde er niets.

    Wij willen wel helpen, maar wat te doen als ook wij tegen muren van inactiviteit aanlopen?
    Dit is helaas 1 van de, nog veelvuldig aanwezige, gaten in onze samenleving. Wij kijken toe, het begroot ons zo zeer dat het pijn in ons hart doet maar we hebben eenvoudigweg geen mogelijkheden om iets te doen, hoe graag we dat ook zouden willen.

  19. Mrs. T. zegt:

    He verdorie, wat een ontzettend droevige WE. We weten dat zulke dingen gebeuren, maar stiekem zou ik er me het liefst voor afsluiten.

  20. Billy zegt:

    sommige mensen zijn het niet waard om kinderen te krijgen…
    Mooi geschreven, Plato!

  21. hartelijkehothulk zegt:

    Alle mensen met een kinderwens zouden deze WE eerst eens moeten lezen.

    Maar ach, een ieder van ons verafschuwd oorlog.
    En altijd is er oorlog geweest.

  22. perikelen zegt:

    Moet bijna denken aan een gezinnetje in de buurt…….(dat is toch helemaal schrijnend…..) 😦

  23. Wat een verhaal…Je woorden hebben me geraakt. Heel aangrijpend. Vooral omdat je bang bent dat er van ’t ventje weinig terecht zal komen. Je zou je arm in je laptop willen stoppen om het kereltje eruit te halen…Helemaal schrijnend als je het verhaal van Melody hebt gelezen.

  24. Je verhaal begint met prachtige zinnen Plato. Daarna wordt het een glasheldere waarneming van (kinder)leed. Leed waar je triest van wordt.
    Ik hoop echt dat het nog wat wordt met het jongetje. Dat hij ooit gelukkig mag zijn.

  25. inge zegt:

    ik weet dat we onze ogen niet kunnen sluiten voor het leed in de wereld, maar ik ben niet van dit soort verhaaltjes, hoor.
    narigheid.

  26. smijling zegt:

    Heel herkenbaar tja als je het over het …………. hebt wat ik denk .is en blijft het een vreemde zaak

  27. Marika zegt:

    Wat een triest verhaal, wat ook nog eens non fictie blijkt te zijn. Ja helaas is er veel ellende overal en de kinderen zijn er de dupe van. 😦

  28. smijling zegt:

    Tja ook ik kan dit jongentje dan vanaf de andere kant . een keer heb ik tegen hem gelachen je hart doet pijn en nu zijn er twee jongentjes . moeder is verhuist ? en vader is in het grote huis alleen nu . je hoort geen geschreeuw geen huilend kindje het is stil .waar heen geen idee had geen contact met dit gezin maar mijn oren en ogen deden er ook pijn van de hond heeft nu rust niet meer iemand die probeert onze poort te openen omde hond los te laten .

  29. Plien zegt:

    pffff, triest dat het kind altijd de dupe van is.

  30. Anoniem zegt:

    Verdraaid Plato ik kijk elke dag op jou log en lees dit stukje pas nu er op attent gemaakt door Yvon.
    Wat intriest. Hier hou ik ook zo’n soort gezin in de peiling evenals een vermoedelijke pedo. Ooit heb ik kinderbescherming voor een gezin gebeld waarvan ik steeds een meisje van 8 hoorde roepen ,nee pappa niet doen pappa auwww. Om 8.30 werd ik gewaarschuwd ,belde meteen en om 10.00uur waren de kinderen al het huis uit gehaald. Dat meisje ontmoet ik af en toe nog.
    Altij alert blijven.
    groetjes, Ria

  31. Trees zegt:

    Helaas is dit te vaak de realiteit… konden we als gewone burgers maar meer doen! Maar wat heb je dat weer prachtig beschreven!

  32. reismeermin zegt:

    Tja hoeveel stormen kan iemand in zijn leven weerstaan. Prachtig geschreven.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s