Tuinier: empathie

Tuinier schoffelde doelloos in zijn tuin. Eigenlijk was alles netjes maar hij moest wat te doen hebben. Hij was behoorlijk somber uit het park teruggekomen. Vanwege dat gesprek. Wat vertelde die man  ook weer?
Vanaf zijn veertiende had hij gewerkt. Hij was uitgerekend begonnen in 1957,  het jaar waarin de volksverzekeringswet van kracht werd die ze nu zo rigoureus wilden veranderen. Zware, lange arbeid deed hij. Het waren moeilijke tijden en zonder overwerk kreeg hij het huishoudplaatje lang niet rond, laat staan dat hij zijn vrouw eens wat aardigs kon geven. Gewoon zo maar, omdat hij van haar hield. De laatste twintig jaar zat hij echter in de WAO.

Tuinier bukte zich en plukte een vergeten onkruidje weg. Ja, zo ging dat. Vele jaren gezwoegd en betaald voor een beetje pensioen en op het moment dat je er gebruik van ging maken, schoffelden ze zo de regeling onder je kont vandaan.

In 2008 kreeg hij pensioen. Het bedrag viel tegen, want hij had ook baantjes gehad zonder pensioenopbouw. En er waren pensioenbreuken. Bovendien had het pensioenfonds besloten te versoberen, vanwege de reserves. ‘Maar mijn reserves,’ had hij somber geroepen, ‘waren allang naar de kloten.’ Hij moest nu eigenlijk naar zo’n 65+ uitzendbureau. Maar wat kon ie nog met zijn versleten rug? Hij behoorde tot de kwetsbare groep.

˜Geld, machtsstructuren en politiek. Waar blijft de empathie? Zo wordt het laatste restje solidariteit uit de Nederlandse samenleving geschoffeld,’ mompelde Tuinier nijdig en schopte chagrijnig tegen de esdoorn.

Maar die kon er ook niets aan doen.

 

Dit bericht werd geplaatst in Tuinierverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s