Tuinier: het nieuwe land

Die nacht had het geregend. En nu was het warm en er zat vocht in de lucht.
Dit gedeelte van zijn reis had hem gevoerd over matig begroeid, geaccidenteerd terrein.
Hij voelde zich jong en sterk en vorderde gestaag. Daar in de verte, achter de grote weg en bezijden het brede water, lag zijn einddoel.

Nóg was er iets van stekend verdriet. Het was al lang geleden natuurlijk maar alle nieuwe ervaringen konden het zware, onverwachte verlies niet geheel uitwissen. Even was hij stil en ordende zijn hersenen, alsof hij de gebeurtenissen daardoor scherper en gedetailleerder kon reproduceren.

Samen hadden ze de dorre vlakte achter zich gelaten, zouden ze opnieuw beginnen in die verre streek waar het zonnig en groen zou zijn. Hoopvol hadden ze hindernissen overwonnen, elkaar af en toe liefdevol aankijkend. Samen konden ze zoveel méér.

Eindelijk bereiktehij de grote weg. Goed uitkijken nu, voorzichtig manoeuvreren, een ongeluk,wist hij, zat in een miniem hoekje.

Na een dagreis hadden ze de rand van de troosteloze vlakte bereikt. Ze keken elkaar aan en knikten goedkeurend. Daarna was hij voorgegaan over het smalle pad dat tussen de begroeiing doorkronkelde. Juist wilde hij opgewekt naar achteren roepen dat het zo prima ging, toen hij een door merg en been gaand knarsend geluid hoorde. Een zwarte schaduw ging doodstil langs hem heen. Moeizaam keerde hij zich om. Daar lag ze, in één klap, zonder een woord van afscheid, weggerukt uit deze wereld. Hij was lam geslagen, huilde tranenloos.

Hoe lang was hij daar zo gebleven? Het leken eeuwen. Maar eindelijk had hij zijn route vervolgd in de diepe wetenschap dat hij verder moest, voor hemzelf En voor haar.

De volgende ochtend bereiktehij onder een stralende zon de rand van het groene land. Ik heb het gehaald liefste, fluisterde hij, ik heb het gehaald.

Overzicht, dat was wat hij nodig had. Hij moest beslist de beste plek van dit gebied zien te vinden. Met enige moeite beklom hij de hoge boom en overzag de prachtige, uitgestrekte omgeving. Een gevoel van ultiem geluk doorstroomde zijn wezen.

Plotseling verstijfde hij van schrik. De zwarte schaduw! Hij voelde zich opgenomen als door een sterke storm. Even daarna begon het vreselijke knarsen. Toen was er alleen nog maar diepe duisternis.

Tuinier gooide met een klap de groene container dicht. Zo houd ik nou nooit eens een lupine goed,mopperde hij. Stomme slakken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tuinierverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s