Avond

De vaag verlichte lijnbus spoedt zich, alsof de duivel hem op de wielen zit, over smalle beklinkerde straten en geasfalteerde snelwegen, naar zijn avondlijke eindbestemming.
Ogenschijnlijk rustig zit hij op zijn bankje en kijkt in het raam, dat tegen de achtergrond van de inktzwarte duisternis functioneert als een vage spiegel, naar zijn schimmige gestalte. Ziet er prima uit, denkt hij tevreden. Goed bekeken ben ik behoorlijk atletisch gebouwd en mijn gelaatstrekken kun je rustig jeugdig en scherp noemen. Misschien ben ik iets te zwaar, maar dat train ik er zo af.
Nu wendt hij zijn gezicht van het raam af en gluurt onopvallend naar de gestalte aan gene zijnde van het gangpad. Zo mooi, zucht hij binnenwaarts, zo verdomd gaaf. Hij schat haar een jaar of negentien.

Hij was juist ingestapt, toen ze, op het laatste moment, de bus binnenkwam en glimlachend haar kaartje afstempelde. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden. Die overvloed van blond haar, die jonge, zinnelijke mond, die strakgespannen boezem in dat dunne, lichtelijk doorzichtige, korenblauwe jurkje. Adembenemend. Op het moment dat ze, ter hoogte van zijn plaats, op een bankje neerstreek, trok hij ongemerkt zijn buik in.

Opnieuw kijkt hij tersluiks naar die zachtroze wangen en die grappig schuin omhoogwijzende mondhoekjes. Daarna glijden zijn ogen via de fenomenale welvingen van haar lichaam omlaag naar haar benen. Ze zijn van een flonkerende volmaaktheid.
Duizend zinderende gedachten strijden in zijn hoofd om voorrang. Zal ik haar aanspreken, of… Op dat moment kijkt ze vluchtig op, glimlacht flauwtjes alsof ze een vage kennis begroet, tovert vanuit haar tas een mobiel tevoorschijn en beroert geroutineerd de toetsen.

Vlak  voordat de bus zijn eindbestemming heeft bereikt, heeft hij besloten haar buiten te vragen of ze iets met hem wil gaan drinken. Mompelend oefent hij zinnetjes waarmee hij haar zal aanspreken.

Ze zijn er. Hij staat op, laat haar met een flamboyant gebaar voorgaan. Weer die glimlach, dan stapt ze voorwaarts en wipt elegant de bus uit. Ook hij zet zich in beweging maar struikelt half en valt terug op zijn zitplaats. Hij krabbelt op en loopt moeilijk naar buiten.

‘Hé opa, je vergeet wat,’ hoort hij plotseling achter zich. Hij draait zich om en krijgt van een man zijn wandelstok in zijn handen geduwd.
‘Dank u wel,’ stottert hij en tuurt hulpeloos in de verte.
Lichtjaren van hem verwijderd, snelt het blondgelokte meisje naar een onbekende einder.

Hoe troostrijk is het toch dat er nachten bestaan die alle menselijke beslommeringen liefdevol toedekken.

Verhaal © Plato 2012
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

28 reacties op Avond

  1. Novelle zegt:

    glimlach

  2. Dromen mag. Een heerlijk verhaal. Graag gelezen.

  3. Rob Alberts zegt:

    Gebeurtenissen in de huidige nachtbussen geven meer redenen voor een horror verhaal.
    Dit leest lieflijk en teder.
    Zonnige zomergroet

  4. Dina-Anna zegt:

    *glimlach* ’t kan verkeren hé! Een schitterend verhaal moet ik zeggen, heel graag gelezen @->–

  5. Ria zegt:

    Een stil verlangen naar iets wat nu eenmaal niet is.
    Ontroerend.
    groetjes,Ria

  6. Plien zegt:

    Met een glimlach graag gelezen 🙂

  7. Anja zegt:

    🙂 Je had me helemaal op het verkeerde been… mijn twisted mind had al een horroreind verzonnen maar jij ging ineens de andere kant op met een lief einde. Geweldig gedaan weer, graag gelezen Plato

  8. klaproos zegt:

    achhhhh
    wat jammer nou,
    maar ja plaat hij waande zich wél weer even een jonge vent, da’s heerlijk toch,
    errrrg mooi geschreven
    xxx

  9. tagrijn zegt:

    Mannen blijven kijkerig, al zijn ze tachtig. En allemaal denken ze dat groene blaadjes zich willig door een oude bok laten opvreten. Ach, mooie dromen.

  10. gewoonanneke zegt:

    Een mooi beeldend verhaal met een niet verwacht slot maar wel uit het leven gegrepen.

  11. geesjesgedachten zegt:

    Laat ik eerst zeggen dat ik ook nog graag “KIJK”, wat dacht je dan Tagrijn? vrouwen kijken ook hoor!

    Een prachtig verhaal Plato, ik zag de berustende glimlach van het mooie meisje, zij vond het niet erg dat de oude man haar nog even bekeek met de ogen die hij had in zijn jongere jaren.

  12. Rianne zegt:

    Van mensen en de dingen die voorbij gaan… Mooi geschreven..

  13. Willie zegt:

    De geest is nog jong maar helaas werkt het lichaam niet meer mee.
    Kijken oké, maar hij is wel erg optimistisch om haar te willen vragen of ze iets met hem gaat drinken. 😉
    Ze is inderdaad lichtjaren van hem verwijderd, onbereikbaar voor hem. Mooi gevonden.

    Ik was ook eerst op het verkeerde been gezet. 🙂
    In de laatste zin staat 1 keer teveel het woordje : het.
    Heel mooi geschreven Plato, en blijkbaar heb jij je ogen ook niet in je zak, haha.
    ( Ik plaag je maar, hoor ).

  14. Marika zegt:

    Ik was even bang dat het meisje hem opa noemde, dat zou nog pijnlijker zijn geweest hahaha. Die arme man hij bloeide helemaal op maar toen hij op moest staan was daar de harde realiteit. Mooi verhaal. 🙂

  15. nieuwetrui zegt:

    Zittend in je stoel is alles mogelijk wanneer je op leeftijd bent, maar zodra je gaat staan, wankelt je wereld.

  16. Altijd aangenaam om je verhalen te lezen. Ik was al vertrokken richting euforie toen de duivel hem op de wielen zat.

  17. ingeding zegt:

    iets met een bok en blaadjes. ^^

  18. Borys zegt:

    De onbereikbare schoonheid in de trein, Plato, ik kan er van meepraten. Nu bestaat daar een lied over van Rowwen Héze en daar moet je eens naar gaan luisteren want je komt echt jezelf tegen. Gespeegeld in de Raam heet dat ding en het is wonderschoon al was het alleen maar vanwege die laatste zin waarin zo ongeveer alle tegenstrijdigheden die door je heen schieten als je haar nakijkt terwijl ze uitstapt in 10 simpele woorden worden neergezet:
    – Wat zal ze mooi zijn als ze straks tegen hem lacht……………………………

  19. Maria zegt:

    …ja, …gelukkig is het maar een verhaal hé beste lezers.
    Willllllllllllèèèèm…ik moet je spreken vanavond 🙂

    (… je bent een schat) Prachtig gebracht.

  20. ellyvandoorn zegt:

    Het is weer helemaal raak Willem.!!!

  21. Dina-Anna zegt:

    Vreemd, ik kan geen reacties meer plaatsen op je volgende berichten 😦

  22. lenjef zegt:

    Onderweg naar de realiteit

    vol hemelhoge eigenwaan zie je hem bliklokkend gaan
    hij lijkt van ver
    op een uitdovende ster
    niet één schoonheid wil naast hem nog op een foto staan

    Met een glimlach gelezen, Plato.
    Graag gelezen dus! ☺
    Lenjef

  23. reismeermin zegt:

    Dank voor dit verhaal, toverde een glimlach om mijn lippen.

  24. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Weer zo een mooi verhaal en je ziet het voor je, zo’n man. Prachtig. En waar haal je het vandaan, mooie zinnen als: ‘……die alle menselijke beslommeringen liefdevol toedekken’.
    Kortom: wederom genoten van een van je verhalen!

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s