Tuinier: tjilp

“Tjilp, tjilp”, juichte het musje terwijl het zich met elan in het zandbad stortte. “Tjiep, tjiep, kijk toch uit,” piepten zijn broertjes, schommelend in de coniferen. “Tjilp, tjilp, tjilp”, riep het musje enthousiast terug.
Het was meteen de laatste volzin uit zijn nog korte leventje. Want hij zag niet de schaduw die plotseling zijn bestaan duurzaam verduisterde.

Moeizaam verhief Tuinier zich uit knielende stand. Verdorie, die stijfheid leek wel te verergeren. Hij pakte de emmer met onkruid, liep naar de achtertuin en leegde hem in de groene container. Hij wiste zich het zweet van het voorhoofd. De zijtuin was onkruidvrij gemaakt. Nu eerst een bak thee.

Toen hij met zijn mok de tuin betrad, zag hij het. Onder het tuintafeltje zat zijn kat met smaak te vreten van iets dat een paar minuten geleden nog een complete mus was geweest. Hij gaf een schreeuw, morste hete thee op zijn handen, zette de mok toen pas op tafel en wilde de kat een trap geven. Maar die had de bui al zien hangen en was er met zijn buit vandoor.

Vuile rot kat, moordenaar, tierde Tuinier, ging zitten, zette de mok aan zijn lippen en knalde hem onmiddellijk daarop weer hoestend op het tafelblad. @!#%!@#$ …te heet, brulde hij. Ook dat nog.

“Wat is er, wat schreeuw je”, riep zijn zoon, die verbaasd het terras opstapte.
“Wat er is? Die kat heeft een vogel vermoord”, zei Tuinier giftig.
“Nou en?” zei zijn zoon. “Jij eet toch ook vlees?” “Ja, maar dat is anders”, bitste Tuinier en hield toen zijn mond omdat hij niet precies wist hoe anders het dan was.

Zijn zoon produceerde een grijnsje. “Ja, het is inderdaad anders”, zei hij achteloos. “Die kat doodt een prooi en eet hem op. Jij eet hem alleen op. Het moorden laat je lekker laf aan anderen over. Whahahahaha.”

Tuinier hees zijn spierpijnerige lijf uit de stoel vandaan en priemde zijn linkerwijsvinger giftig in de richting van zijn zoon. “Maar jij eet ook vlees, lummel, nou jij weer”.
“Klopt,” zei de lummel triomfantelijk. “Maar ik zit niet over die kat te zeiken. Hahaha, game, set and match ouwe. Ik ga weer computeren….doei”.

Tuinier pakte de mok en nam een voorzichtig slokje. Géén suiker. Grommend liep hij naar de keuken, zag niet de kat die daar in de deuropening zat te soezen en zeilde met mok en al het huis in.

Terwijl Tuinier zijn ledematen bevoelde, schoof de kat flemend tegen zijn kuiten en keek hem trouwhartig aan. Tuinier keek vuil terug en zei scherp: “één verkeerd woord en ik vreet je op”.

Dit bericht werd geplaatst in Tuinierverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s