Tuinier: Anders

Soms, in de stilte die ontstaat wanneer er even geen gedachten lijken te zijn,word ik, onbewust, teruggetrokken naar mijn verleden. Ik beleef bepaalde episodes opnieuw maar nu als toekijkende volwassene.
Ik ben acht jaar. Onze klas speelt, in de gymzaal, voor het eerst trefbal, de meeste kinderen meteen vol enthousiasme. Ik snap niets van het spel. Regelmatig word ik  ‘afgegooid’ en beland in het zijvak.
Dan legt de gymnastiekmeester, een kaalhoofdige mannetje dat het liefst omgaat met gebekte, wereldwijze jongens die goed kunnen voetballen (daar hoor ik niet bij) de spelregels nog eens uit. Plotseling werpt hij de bal naar me toe. ‘Nu jij’, roept hij. In mijn verwarring werp ik de bal naar hem terug. ‘Kom op,’ roept hij en weer krijg ik de bal toegeworpen. Maar ik begrijp het niet en gooi hem nogmaals terug. Dan bromt hij: ‘je hebt twee kansen gehad, ‘ en wendt zich abrupt af. Er wordt gelachen. Ik voel me dom.

Nu pas valt het me op hoezeer de andere kinderen uitgelaten konden opgaan in het hier en nu. Ik hing er maar wat witjes bij, levend in mijn eigen dromerijen die geen affiniteit met de belendende wereld  hadden. De gymnastiekmeester, vermoedelijk jarenlang gepokt en gemazeld tussen vele Amsterdamse straatschoffies, had aan mijn wereldbeeld geen boodschap, herkende het vermoedelijk niet eens.

Het was de eerste keer dat ik het gevoel had: ik hoor nergens bij. Op verjaardagsfeestjes overkwam me hetzelfde. Naar een sportclub mocht ik niet. Dat was te ver fietsen. Heel erg vond ik het niet. Ik was een huismus. Ik tekende en las.

Ik ben tien jaar. Ik lig in bed (stiekem met een zaklampje te lezen). In de gang hoor ik  vader (zoals gewoonlijk) heftig ruziën tegen moeder. Hij schreeuwt: ‘normale jongens houden van voetballen. Maar het is een vreemd kind. Hij is anders dan de anderen.’ Moeder neemt het voor me op, spreekt tegen. Dan schreeuwt  vader nog luider zijn gelijk door het huis. Vanwege mij. Ik deug niet.
Vanaf de volgende dag begin ik verwoed voetbalplaatjes uit de krant te knippen en plak ze in albums die ik trots aan vader toon. Meestal gromt hij maar wat. Voor hem blijf ik een sukkeltje.

Pas in mijn tweede levenshelft besef ik dat ik helemaal niet vreemd was en ook hoezeer ik dit eigen kleine universum nodig had om te overleven in deze wereld van schreeuwen en dreigen.

Dan pas.

© Tuinier 2012.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tuinierverhalen. Bookmark de permalink .

36 reacties op Tuinier: Anders

  1. ram1955 zegt:

    Wat triest dat je niet gewoon “anders” mocht zijn, Tuinier. Je vader had nog veel te leren. Die gymleraar trouwens ook.

  2. gewoonanneke zegt:

    Ik las net een intervieuw met Arthur Japin waarin veel raakvlakken zijn van de jeugd en pesterijen.
    Vroerger werd er nog niet zo gekeken naar tere kinderzieltjes ( in tegenstelling tot zoals het nu wel eens naar de andere kant doorslaat) maar ik sprak een keer een man die bij mij in de klas gezeten had en ook flink gepest was vroeger dat hij er nog steeds last van heeft. En daarbij moest ik ook nog meteen denken aan die reclame van de pindakaas met dat jochie dat niet kon voetballen.
    Zo bracht je verhaal heel wat associaties bij mij. En inderdaad na zoveel jaar kijk je anders terug op dingen. En het heeft je ook gemaakt tot wie je nu bent. Een man met mooie verhalen waar veel mensen van genieten en een meelevend mens. Nog meer complimenten haha…….. Nee genoeg zo.

  3. Novelle zegt:

    Tja allemaal zijn we wel eens echt beledigd toen we nog kinderen waren en ook nu nog wel.zoveel frustraties en angsten die we kinderen opleggen zonder dat we het zelf herkennen.Tja ik was wel eens een stijve trut genoemd en dat wel de ergste term die ik op me gelegd kreeg en het was uit angst en irritatie genoemd want ik was ook een stijfkop die haar eigen gangetje ging.Toch leer je van die pijnlijke ervaringen……je krijgt dan een hart voor mensen die met bange ogen de wereld inkijken.Tja Plato alles heeft vaak twee kanten.tegenwoordig worden kinderen zo in de watten gelegd dat ik er soms van griezel.Kinderen moeten alles leren ervaren een zachte hand en een sterke corrigerende hand.Maar AFWIJZING op AFWIJZING is vernielend voor de levensvreugd van een kind dat is een vorm van wreedheid die mij soms zo boos kan maken als ik het zie gebeuren..

    GRAAG GELEZEN

  4. datzalwel zegt:

    Ik denk dat je een bepaalde leeftijd moet hebben om dit te zien. Waarschijnlijk blijft dit altijd zo. De strijd om het stoerste jongetje van de klas te worden en de volgers. Dat dit ten koste kan gaan van menig ander kind dat dringt blijkbaar nog niet door.
    Groetjes.

  5. Annemiek zegt:

    Heel herkenbaar gevoel Plaat.
    Nu ik volwassen ben zit ik een stuk lekkerder in mijn vel gelukkig.

  6. Ria zegt:

    Sinds kort weet ik waarom ik altijd de werkelijkheid ontvluchtte ,te verdwijnen in mijn gedachte,dromen en boeken. Zelf nú doe ik het nog vaak.
    groetjes,Plato,
    Ria

  7. Ria zegt:

    Dat gevoel ken ik maar al te goed en ontvlucht nog regelmatig de werkelijkheid door me te verliezen in dromen en boeken.
    groetjes Plato,
    Ria

  8. Dina-Anna zegt:

    O jee, dit leest pijnlijk en dat was het hoogstwaarschijnlijk ook. Gelukkig kijken we daar later als volwassenen anders tegenaan… tenminste als er tegenover al die negatieve ervaringen ook positieve ervaringen komen te staan. ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’ zullen we maar zeggen, en al klinkt dat misschien als een dooddoener, het is niet zo bedoeld @->–

    • Plato zegt:

      Het is een herinnering Dina-Anna. Pijn doet het natuurlijk allang niet meer. En ja, uiteindelijk maken die ervaringen je sterker. Maar dat merk je pas veel later.

  9. klaproos zegt:

    goh plaat,
    ik zou willen dat je mijn buurjongen tóen was, ik weet zeker dat we het dan al goed met elkaar hadden kunnen vinden:-)

    xxx

  10. Anja zegt:

    Dit roept herinneringen aan mijn jeugd op Plato. Als roodharig verlegen meisje was de schooltijd niet altijd even leuk. Ook de uit angst geboren strenge opvoeding van mijn moeder heeft een hoop kindervreugde gesmoord. Zoals jij heel terecht opmerkt, je moet op een bepaalde leeftijd komen om er om te kunnen lachen, zij het nog steeds met enige weemoed. Maar het heeft ons gemaakt tot wat we nu zijn, sterke volwassenen. Die zo af en toe toch de werkelijkheid nog even ontvluchten in een mooi verhaal.
    Dank je wel weer voor jouw prachtige verhaal!

  11. Margreet zegt:

    Misschien denkt iedereen op een gegeven moment wel dat ie anders is. Uiteindelijk staan we ook alleen.
    Het geeft zoals Novelle ook een beetje zegt, ook eigenschappen die later van pas kunnen komen.

  12. Margreet zegt:

    ps.. je schreef aan Myrthe dat je haar link er weer bij zou zetten..haar weer zou volgen..maar.. ik zie em niet.

  13. Mrs. T. zegt:

    Ach lieve Willem, wat verdrietig …

  14. ellyvandoorn zegt:

    Mooi dat je hier je kinderhart zo blootlegt. Indrukwekkend beschreven. Ik voel het als het ware mee. Het zijn van die dingen die ik nog steeds om me heen zie gebeuren en dan maar hopen dat het kind er sterker uitkomt. Het kan ook helemaal de ‘verkeerde’ andere kant opgaan. Genoeg voorbeelden voorhanden. Het is zo belangrijk thuis een basis van vertrouwen te vinden. Gelukkig ben jij er sterk van geworden, voor zover ik het kan bekijken, en dan kun je dankbaar zijn als je merkt dat je er veel van geleerd hebt.
    Zo ervaar ik mijn geschiedenis in ieder geval. Maar ja, precies wat je zegt, dat weet je later pas.
    Zo heeft iedereen zijn ervaringen.

  15. Zo dan….. een jongetje in dit verhaal, had evengoed een meisje kunnen zijn….en dan had je mijn verhaal beschreven……. hoe dan ook, het is inderdaad wel zo dat kwartjes veel later pas vallen, meestal wel ten goede gelukkig.

    En toch……. je bent in je heden de optelsom van je verleden en daar is (vind ik althans wat jou betreft) helemaal niets mis mee 😉

  16. lenjef zegt:

    Een witte muis

    hij was zich vroeg bewust van zijn anders zijn
    als witte muis
    voelde hij zich tussen de grijze niet thuis
    vaak onbegrepen werd hij ouder met groeipijn

    Graag gelezen, Plato.
    Lenjef

  17. Willie zegt:

    Je werd bij het samenstellen van de teams zeker ook altijd als laatste gekozen, Plato? Ik ook hoor.
    Als kind was ik zo verlegen en bovendien zo slechthorend, dat ik met weinig mensen contact had.
    Thuis voelden we ons wel op ons gemak, daar hoorden we erbij, gelukkig maakten onze ouders geen ruzie.
    Ik zat ook altijd met een boekje in een hoekje.
    Wij kinderen maakten wel ruzie maar dat doen we allang niet meer, integendeel! 🙂

    De school was ver van ons huis, dus de klasgenoten woonden ver weg en op school had ik weinig contact met ze.
    Veel weet ik niet meer van school, wel dat ik altijd mijn best deed, volgens mij was ik veel te braaf en dus saai.
    Ook ik voelde me altijd anders, zelfs nu nog.

    Je vader had een grote invloed op je Plato, je hele leven wil je je bewijzen, erkenning krijgen.
    Prachtig geschreven , bedankt voor het delen.

  18. geesjesgedachten zegt:

    Een indrukwekkend stukje jeugd wordt hier beschreven, “anders”….ja ik was (ben) ook anders. Ik was (en heel soms nu nog wel) het schreeuwende en brutale kind in het gezin. Ook ik voelde me vaak verlaten en onbegrepen.

    GRAAG GELEZEN!!!

  19. Margreet zegt:

    Bijna iedereen reageert hier dus met datzelfde gevoel, dat bedoelde ik dus. Neemt niet weg dat je als kind flink wat kwetsuren kunt oplopen, dat is triest. waarom leven we in zo’;n wereld denk ik dan. Waarom niet meer samen ipv die competitie want daar komt veel ellende uit voort. De beste willen zijn is vernietigend.
    Ikzelf heb ook altijd het gevoel er niet bij te horen, stamt uit mijn jeugd in een klein gereformeerd dorp(die mensen zijn zó christelijk! pfff breek me de bek niet open.Ik leerde daar dat God beslist niet in de kerk zat pp En nu heb ik een kind met handicap, ja dan wordt je ook flink nagekeken, en mijn dochter is vreselijk gepest op alle scholen waar ze op zat. Ze werk nu op een redelijk veilige plek, het pesten is afgelopen maar de wonden zijn er, ook bij mij. Daarom vertrouw ik mensen niet meer snel, ben op mijn hoede.

    • Plato zegt:

      Margreet: helder en begrijpelijk, je reactie.
      Ineens vroeg ik me af: als er kinderen zijn er niet bij hoorden, waren er ook kinderen die kennelijk ‘uitsloten.’ Kinderen die ik als kind, zonder mij daar van bewust te zijn, als superieur en onveilig classificeerde. Maar waar zijn die ‘veilige’ kinderen? Zijn het de veilige mensen van NU? Ik denk het niet. Op een reunie kwam ik na 50 jaar twee van mijn pesters tegen. De een zat al tientallen jaren met een versleten rug in de WAO (WIA) en de tweede leefde eenzaam, gescheiden in een caravan en had kanker. Ze waren ook allebei kleiner dan ik ooit had gedacht. Toen ik aan een van die mannen vroeg of ze zich dat pesten nog konden herinneren, zei hij: mij niets van bekend. Hij herkende mij ook niet meer en ook mijn achternaam zei hem niets. Zijn reactie deed mij vermoeden dat zowel uitsluiters als uitgeslotenen simpelweg onderhevig zijn aan een overlevingsmechanisme dat er bij allen in zit (ik heb ook wel eens gepest dus eigenlijk sta ik aan twee kanten), dat er pas afgaat als we volwassen worden en ons weten te gedragen.

      • artmus zegt:

        Onveilige kinderen…..dat beschrijf je heel mooi Plaat.
        Ik was als de dood voor sommige kinderen.
        Een jaar of wat geleden kwam er eens eentje bij ons in de winkel.
        Ik: wij hebben bij elkaar in de klas gezeten.
        De troel: “o dat kan wel.”…….en je had dat ongeintresseerde smoelwerk moeten zien.
        Bah…wat een naar mens, reken maar dat ze net zo,n naar kind geweest is.
        Op slag werd ik blij met mezelf

      • ellyvandoorn zegt:

        Mooi wat je schrijft Plato.
        Het pesten gaat er (waarschijnlijk) wel af met het ouder worden, maar ik denk dat waar het ECHT omgaat er tot in de essentie bij niemand zo gemakkelijk afgaat en dat is de grote drang tot het beschermen en profileren van het IK. De hele wereld draait om MIJ.
        Ik vermoed dat dat de grote boosdoener is in alles. Daar valt misschien ook wel de angst en het gevoel er niet bij te horen onder met alle consequenties van dien.

  20. Margreet zegt:

    Ja, de pesters zijn zelf ook slachtoffers, ze pesten niet voor niks! Iemand die goed in zijn vel steekt-en dat geldt zeker voor kinderen-, pest niet. Toch denk ik dat de gepesten er later veel meer last van kunnen hebben. Ze waren blijkbaar minder weerbaar/gevoeliger, een makkelijk slachtoffer.
    De situatie waarin je als kind opgroeit is ook van belang, daar gaat ook veel mis. Bij mij ook. ik ben opgegroeid, niet opgevoed. En zo kan dat van generatie op generatie misgaan als je geen goede voorbeelden kreeg. Pas (te) laat wordt je (soms) wijzer en dan is er alweer veel leed geleden. Maar we moeten vooruit kijken.

  21. Plien zegt:

    Gosh herkenbaar.
    Gelukkig heb ik geweldige ouders maar op school was ik op de middelbare school toch wel een buitenbeetje. Ook in mijn hockeyteam. Want die kenden allemaal elkaar van school en ik zat op speciaal onderwijs. Daarnaast was het communicatie soms lastig door mijn gehoor.

  22. artmus zegt:

    Je bent helemaal geen uitzondering ( geweest ) Plaat.
    Maar ja als kind kun je dat niet weten en voel je je anders.
    Zijn er nog meer van die kinderen dan
    Artmus hand opsteek
    Ik had een vreselijke hekel aan sport.
    Als iedereen dolgelukkig was omdat we apekooi gingen doen dacht ik ” wat een bezoeking ”
    Wat had ik er een hekel aan !
    Gelukkig maakten mijn ouders er geen punt van.
    Ik kon iets anders heel goed.
    Snellezen

  23. tagrijn zegt:

    Al vaker heb je dit onderwerp aangeroerd. In een van de reacties schrijf je: ‘pijn doet het al lang niet meer. Het is een herinnering’. Maar blijkbaar voel je toch de behoefte om vaak deze periode uit je jeugd te beschrijven. Ook de littekens kunnen soms nog pijn doen.
    Ooit schreef ik:
    Want het lijkt wat kinderachtig
    daar nog verdrietig om te zijn,
    maar toch weet je ’t nog te vinden
    en af en toe doet dat nog pijn.

  24. Joke zegt:

    Sja, wat kan ik hier nog aan toevoegen? Alle reagerenden hierboven herkennen het gevoel van ‘erbuiten’ staan. Ik ook en ik denk dat het overgrote deel van de bevolking hetzelfde zal zeggen. Mooi geschreven zoals altijd. Ik heb alleen een vraag; waarom heb je die ene zin tussen haakjes doorgehaald en vervolgens toch laten staan? Kon je geen afscheid nemen van een min of meer overbodige bijzin die je stiekem toch wel erg leuk vond? 😉

    • platoonline zegt:

      Joke, dat klopt wel een beetje. Ik lag heel vaak in bed stiekem te lezen. Dat had nog een apart kantje. Ik las namelijk niet mijn eigen kinderboeken, want daar had ik er niet zo veel van. Nee, ik sloop naar de boekenkamer van mijn vader en daar haalde ik dan romans voor volwassenen uit. Ik schoof de boeken een beetje slim op zodat mijn tijdelijke diefstal niet opviel en dan ging ik in bed lezen. Maar het gevaar van ontdekking was er natuurlijk altijd en ik wist dat mijn vader dan in blinde woede kon ontsteken. Toch las ik. De behoefte was echter sterker dan mijn angst en mijn schuldgevoel dus ik deed het toch, zoals misschien alleen wel een kind zo’n risico durft te nemen (een boek van vader mocht onder geen beding worden gepakt. Ik heb nog een foto, genomen door een fotograaf bij ons thuis. Pak maar een boek uit de kast, zei hij, dan fotografeer ik je. Nou, mooi niet. Ik huilde tranen met tuiten. Ik hoorde onderwijl heel scherp mijn moeder tegen mijn vader zeggen: tja, dat heb je nou van dat strenge gedoe van je, nou durft hij niet meer. De foto werd uiteindelijk toch genomen met een zuur kijkende, zes jarige Willem.)

      Dit alles is voor mij een belangrijk stukje, het schoot door mijn hoofd toen ik zat te schrijven maar het paste inderdaad niet in het geheel. Toch moest ik er een zinnetje aan wijden, die behoefte was er en ik kwam hier dus even niet toe aan het begrip: killing your darlings 🙂

      Nu ik er over nadenk: ja….ik kon dus tegelijkertijd stiekem lezen EN luisteren naar mijn schreeuwende vader in de hoop dat de ruzie toch in Godsnaam maar niet zou ontsporen.

      Zo genoeg toegelicht?

  25. ingeding zegt:

    het is de angst van elke moeder, denk ik. in ieder geval is ’t mijn angst. hoort mijn kind er wel bij en zo niet, wordt ‘ie wel begrépen? mensen nemen zo weinig moeite voor kinderen. ze hebben hun eigen ideeën over hoe kinderen horen te zijn en als je anders bent, ben je raar. daarom passen zoveel (jong) volwassenen zich zo aan dat ze later nog jaren nodig hebben om zichzelf terug te vinden. bang voor de afwijzing slaan ze wegen in waar ze niet horen, sommigen vinden zichzelf nooit terug..
    en hoewel vaders tegenwoordig doorgaans een stuk minder stug #bylackofabetterword zijn, voelen veel kinderen nog de last van de verwachting. de frustratie van het nooit kunnen voldoen aan.. moeders doen dit overigens ook, ik ken er een paar..
    de kinderen zijn onze toekomst, we zouden er zorgvuldiger mee om moeten springen.

  26. minoesjka2 zegt:

    Zoals een heleboel voor mij schreven : herkenbaar. Herinneringen ……………. van een stukje overleven …….. herinneringen die functie hadden.
    Jou woorden raakte me weer, zoals meestal, omdat jij er, naar mijn idee, de emotie in legt die er bij hoort, niet meer en niet minder.
    Het was me weer een genoegen dit te lezen.

  27. Marika zegt:

    Inderdaad herkenbaar. Opvallend dat het voor zoveel bloggers herkenbaar is, creatieve gevoelige mensen zijn vaak als kind ‘het buitenbeentje’ denk ik.

  28. smijling zegt:

    Tja hier heb ik niks aan toe te voegen ,was ook een kind wat vaak buitenspel stond .

  29. beter laat dan nooit tuinier…..
    en jammer dat de vader dat nooit heeft kunnen begrijpen/zien.
    Maar ja, dat zou betekenen dat hij zijn eigen gedrag onder de loep had moeten nemen en de meeste mensen houden daar niet zo van. Die wijzen liver met hun vinger naar de ander.

    (maar als je met één vinger naar een ander wijst, moet je niet vergeten dat er nog altijd drie naar jezelf wijzen!)

  30. reismeermin zegt:

    Hmmm niet alleen als kind stond ik wel eens buitenspel.
    Maar ja, soms ben ik daar ook heel blij mee. Want ik hoef niet bij de partij te horen met de meeste stemmen, ik wil blijven nadenken..

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s