Huivering

De herfstnacht had zijn onontkoombaar kille handen allesbedekkend op de troosteloze buitenwijk gelegd. Vanuit de verte klonk het monotone gezoem van op de snelweg voortjakkerende auto’s.
Plotseling, als een opdoemende spookverschijning, gleed de zilvergrijze metrotrein uit de tunnel en vervolgde hol ratelend zijn nachtelijke weg over het duistere spoor, langs de uitgestrekte bedrijventerreinen en de hoge, schaarsverlichte kantoorgebouwen.
Binnen scheen het vale licht van de Tl-buizen op de met graffiti besmeurde wanden, de weggeworpen blikjes en de stapels verfomfaaide kranten.

De oude vrouw keek peinzend naar de enige andere passagier, een oude, aangeschoten man die, twee bankjes schuin tegenover haar,  als een slecht gevulde aardappelzak op zijn bank hing. Zijn ogen waren half gesloten en er hing een dun draadje slijm uit zijn linker mondhoek. Af en toe mompelde hij wat onduidelijke woorden als  werd hij in zijn slaap gestoord.
‘Wat afschuwelijk zo te moeten leven,’ mompelde de vrouw afwezig. ‘Kijk toch hoe mager  hij is.  Gottegot, als ie zijn halte maar niet voorbij rijdt. Of zou hij geen huis hebben? Misschien is het wel een zwerver, een man zonder familie.  Sommige mensen kunnen zó eenzaam zijn. Iedereen leeft ook maar langs elkaar heen. Vreselijk.’

Op dat moment zette zich een kleine nachtvlinder op het raam.
‘Ach, wat leuk. Een vlinder. Hallo lieverd, kom jij hier ook eens kijken? Moet jij niet slapen?’ fluisterde de vrouw terwijl ze de benige wijsvinger van haar linkerhand in de richting van de vlinder bewoog. ‘Hé, waarom ga je nu weg?  Toe nou, ik vond het juist zo gezellig.’

De metro stopte. Ineens stond ze op en tuurde met wilde ogen in het duister. Was dit de halte waar haar dochtertje op haar wachtte? Want die kwam nu uit schooltje. Ze zouden gaan winkelen en daarna misschien wel naar de film. Waar bleef ze toch? Besluiteloos ging ze weer zitten. Waarom voelde ze zich nu ineens zo moe? Ze zou maar wat gaan liggen. Heel even maar…

Fluitend kwam de metrobestuurder de coupé binnen. Even keek hij naar de twee stille gestalten. Dan tikte hij op zijn mobiel een nummer in.
‘Ja,  Kees hier. Zeg, ik heb er weer twee hoor. Nee, oudjes. Ja, stuur voor alle zekerheid ook  maar even een ambulance.’
Hij stapte het perron op en sloot de deuren. Even huiverde hij. Het was een koude nacht.
Dan stak hij geroutineerd een sigaret op. Morgen had hij fijn een vrije dag.

Verhaal © Plato 2012
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

33 reacties op Huivering

  1. Anja zegt:

    Indrukwekkend, zo beeldend geschreven dat je de mensen voor je ziet. Prachtig verhaal Plato, ben er stil van.

  2. ram1955 zegt:

    Prachtig verwoord. Ontroerend en schrijnend.

  3. jokezelf zegt:

    Toekomst? Of nú al realiteit? Er zijn veel oudere mensen die stilaan de weg kwijt raken en denken dat ze hun kind van school moeten halen, of dat ze naar hun moeder moeten en dan op zoek gaan en verdwalen. Tot nu toe wordt wel een beetje op ze gelet door GGZ, thuiszorg en andere hulpinstanties. Maar of dat zo blijft? Ik denk dat we er aan moeten gaan wennen dat er steeds meer zwervende eenzame mensen op straat lopen. Mooi invoelend geschreven Plato. Ook de lakonieke reactie van de bestuurder vind ik goed gevonden.

  4. Nathalie zegt:

    Triest.. maar waar. Als de bestuurder zo laconiek reageert, dan ziet hij het te vaak. Veel te vaak.

  5. De reactie van die bestuurder zegt het al……. we zijn de naarste dingen al zo gewend dat ze ons niet of nauwelijks nog echt raken, laat staan lang bezig houden….. en eigenlijk maak jij hier mee weer eens te meer duidelijk hoe schrijnend het met onze zorg om, én voor, elkaar gesteld is.

  6. Trees zegt:

    Wat een triest verhaal Plato. Ik mag toch hopen dat er mensen zijn die op mij passen als ik een dergelijk stadium heb bereikt in mijn leven… En die bestuurder, geen vreemde ervaring voor die man. Pakkend geschreven!

  7. artmus zegt:

    Mooi…heel mooi en beklemmend tegelijk. De sfeer doet denken aan de stijl van Carlos Ruiz Zafon.
    Petje af Plaat

  8. Dina-Anna zegt:

    Goh, ik denk dat de bestuurders van deze tijd inderdaad wel het een en ander gewend zijn. Hoe dan ook, ondanks zijn laconieke reactie bekommerde hij zich wel om hen. Hij had evengoed kunnen proberen om hen wakker te schudden om hen vervolgens de kille nacht in te sturen.
    Héél realistisch en beeldend beschreven. Graag gelezen @->–

  9. Rob Alberts zegt:

    Vredig beschreven.
    Treurig om te weten dat er nog geregeld mensen zonder nabestaanden overlijden.
    Berustende groet

  10. BookGoddess zegt:

    Ben er stil van, mooi, triest verhaal! Heel pakkend!

  11. Ria zegt:

    Dat nachtvlindertje zal ze meenemen op de reis naar het paradijs.
    Mooi en ontroerend Plato ,
    groetjes, Ria

  12. Novelle zegt:

    Plato wat zal ik zeggen ……je reist vaak met de trein en ziet zulke mensen zelf wel eens denk ik dan.Je schreef er mooi verhalend over.

  13. Voetje zegt:

    Mooi verwoord… mooi geschreven. Jammer dat er zoveel mensen overlijden die geen nabestaanden meer hebben he.

    • platoonline zegt:

      Voetje: dat is waar. Maar eigenlijk gaat het om de eenzaamheid van de stad, waar iedereen langs elkaar heen leeft en waarin niemand zich nog iets van een ander aantrekt. Leven is meestal eenzamer dan dood.

  14. Mrs. T. zegt:

    Ach gossie, ik word er verdrietig van. We moeten veel beter op elkander letten!

  15. gewoonanneke zegt:

    Je kan de mensen zo beschrijven dat ik ze zo zie zitten in de metro. Triest verhaal ook wel.

  16. hartelijkehothulk zegt:

    Je schrijft het onder fictie, maar het is helaas realiteit.
    De mensen……….de mensen………ze zijn elkaar kwijt!

  17. Willie zegt:

    Mooi de sfeer en de problemen van de grote stad beschreven, Plato.
    De demente dame hoort eigenlijk in het verpleeghuis thuis, maar misschien is er geen plaats en is ze aan de aandacht van de mantelzorg of de officiële zorg ontsnapt, als er al zorg was.
    Ik sluit me aan bij Jokezelf.
    De dame zag het trouwens heel helder, ondanks haar verwardheid. De lezer komt pas later achter haar toestand.

    Deze zomer heeft ook meer weg van een kille herfst.

    Heel beeldend geschreven, ik ken de metro uit eigen ervaring en het klopt precies.

    • platoonline zegt:

      Ik heb ook jaren in die metro gezeten op weg naar Amsterdam Zuidoost Wil.

      Is het je opgevallen dat deze vrouw de problemen van de man heel scherp zag maar die van zichzelf niet?

      En is het niet triest dat we onze troost moeten zoeken bij een nachtvlinder (metafoor voor sombere en eenzame gedachten)?

      • Willie zegt:

        Ja, dat bedoelde ik ook toen ik schreef dat de dame het heel helder zag, en zelf is ze dement maar dat heeft ze niet door, nee.
        Vermoeidheid, veel slapen, is ook een symptoom.

        Ik wist dat je met die nachtvlinder iets wilde zeggen. 🙂
        Dat is inderdaad triest.

        Ik moet er nog aan toevoegen dat de rijtuigen tegenwoordig van binnen leuk beschilderd zijn.

  18. nieuwetrui zegt:

    Wat een kouwe kikker is die metrobestuurder, zeg! Het lijkt wel of hij dagelijks een paar lijken in de metro vindt. Er zullen best veel eenzame mensen zijn, maar dit lijkt me toch een tikkie overdreven.

    • Platoonline zegt:

      Dan ga je er dus vanuit dat die twee dood zijn. Maar dat haal je niet uit het stukje. Meer voor de hand liggend is dat ze slapen, de een omdat ze oud en beginnend dement is en de ander vanwege zijn dronkenschap. Dat komt heel veel voor en zeker in het OV. Dat wil niet zeggen dat de reactie van de bestuurder zo fijn is, maar zo gaat het soms wel.

  19. Mooi verhaal. Over mensen op het openbaar vervoer zou je hele soaps kunnen schrijven.

  20. tagrijn zegt:

    Mensenlief, Plato, wat is dit beeldend geschreven. Het zou zomaar een plot voor een korte speelfilm kunnen zijn. Zie het voor me , de bestuurder die over het verlaten peron wegbeent, een vrolijk deuntje fluitend…

  21. ellyvandoorn zegt:

    O Plato wat bewonder ik je.!!

  22. minoesjka2 zegt:

    Petje af Plato!

    Zo mooi hoe deze vrouw zich zorgen maakt om de andere passiegier terwijl ze zelf in dezelfde situatie verkeerd. En dan vervolgens de zachtheid naar het nachtvlindertje ………. een triest verhaal, maar misschien nu of later de toekomst van onze ouderen??? Ik hoop het niet!

  23. geesjesgedachten zegt:

    Ik heb het nu voor de derde keer gelezen, en nog steeds weet ik geen woorden te vinden om je te laten weten wat ik voel bij het lezen van dit in en intriest verhaal. triest, omdat het de realiteit is.

  24. klaproos zegt:

    goh ja plaat,
    dat kan dus zomaar gebeuren,

    dinsdag lag er een jongen te slapen in de trein en die ging er maar nét op tijd uit:-)

  25. Frans54 zegt:

    Remise. Het eindstation ongemerkt voorbijgegleden.

  26. inge zegt:

    ik heb vakantie, moet heel niet van die trieste dingen lezen, maar ik moest even komen kijken of er hier al foto’s stonden ^^
    waar je soms toch de inspiratie vandaan haalt voor je verhalen..

  27. Marika zegt:

    Is weer een briljant stukje dit hè, en zo beeldend geschreven ik dacht dat ik naar een film keek. 🙂

  28. reismeermin zegt:

    Mmm en als dan straks de dochter haar moeder in het ziekenhuis bezoekt blijkt ze de man te kennen door haar werk…

  29. Och… Wat is ook dit weer een mooi verhaal. Je ZAG de TL-verlichting in de metro af en toe een beetje flikkeren. Prachtig.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s