Dankbaar

Het was stil op dit late uur. Weldra zou de zon ondergaan en de hemel hullen in een roodoranje schijn. Daarna zouden lange, zachtpaarse schaduwen gestadig de tot dan toe overheersende witte wolkenmassa verdrijven als opmaat naar de nacht.
Genoeglijk zat zij in haar rieten leunstoel voor het kleine houten huis. Terwijl ze het verstelwerk even liet rusten in haar schoot, keek ze peinzend naar dat wonderlijke hemelgebeuren dat haar nooit verveelde omdat het telkens zo anders, maar toch altijd van grote schoonheid was. Hoog boven de huizen ging een blauwe reiger voorbij. In de top van de esdoorn zong een merel zijn hoogtonig lied.

Als vanzelf neuriede ze zachtjes de eerste regels van het lied dat haar moeder eertijds met haar zong:

‘t Zonnetje gaat van ons scheiden
’t Avondrood kleurt weer het veld
Zoete rust mogen wij beiden
Nog door geen zorgen gekweld…

Binnen sloeg de pendule acht maal. Ze stond op en ging het huis binnen. Ze stak de pitten van het dubbele petroleumstel aan, zette op de ene een pannetje eten en op de andere een ketel water. Even nog keek ze naar buiten waar de zon nu majesteitelijk onderging. Daarna maalde ze, gezeten in haar leunstoel, een maatglaasje koffie dat ze vervolgens ledigde in de stenen koffiefilter. Even later goot ze het hete water langzaam, bij kleine beetjes op de verse koffie.

Reeds begon het te donkeren. Ze ontstak de lamp, legde een zeiltje op tafel en zette daarop het etensbord klaar voor haar man die zo wel van het land zou komen en een razende honger zou hebben. Daarna zouden ze gezellig koffie drinken en nog wat namijmeren over de voorbije dag voordat de bedstee hen wenkte.

Ze zuchtte. Er was zóveel fijns om dankbaar voor te zijn.

Het was donderdag, 9 mei 1940 (klik) 

Verhaal: © Plato 2012.

Foto: internet
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

45 reacties op Dankbaar

  1. datzalwel zegt:

    Oef!!! Die laatste regel komt aan. Het was zo’n genoeglijk tevreden verhaaltje, laat het in vrede’s naam echt zo zijn DAT NOOIT WEER.

  2. Novelle zegt:

    De rust straalt er vanaf Plato…..zoals het in die tijd die je beschreef vaak gewezen moest zijn.complimentje hiervoor!

    • platoonline zegt:

      Novelle, ik heb deels geput uit de herinneringen van mijn ouders die zo prachtig over het begrip ‘schemeren’ konden vertellen.

      Maar die rust was dus wel de opmaat naar de ehhhh… zeg maar nacht, hè?

      • Novelle zegt:

        ja het was een stilte voor een gruwelijke tijd die daarna is gekomen en ik krijg er kippenvel van nu ik dit zo bedenk brrr
        mooie laatste zin als verwijzing naar die helse tijd!!

  3. klaproos zegt:

    gek hé plaat,
    het lijkt wel alsof dankbaarheid een ouderwets woord is:-)

    als altijd heb ik weer aan je lippen gehangen m’n jongen
    wat is het toch fijn als je zó mooi kunt schrijven..

    xxx

  4. Wat een schitterend sfeerbeeld heb je neergezet. Stilte voor de storm.

  5. Marika zegt:

    Ik wilde het net zeggen “stilte voor de storm’ maar iemand was me voor. 😉 Mooi beschreven die sfeer van toen. 🙂

  6. Ria zegt:

    Toen ik het eerste gedeelte las verscheen voor mijn geestesoog mijn moeder ,zacht hoor ik haar het liedje zingen.
    Pracht beschrijving van de zonsondergang, die ook mij altijd weer boeit .
    En toen kwam de helse nacht.
    Groetjes, Ria

  7. Maartje zegt:

    Prachtig!

    En ja, altijd zo anders, maar immer van grote schoonheid.

  8. geesjesgedachten zegt:

    Prachtig geschreven!

  9. artmus zegt:

    Ik zag mijn Oma voor me…..
    Even een traantje weg gepinkt…..
    Tja…….voor de gewone mensen kwam het als een donderslag bij heldere hemel, die dachten ” de regering waakt ”
    o.t.

    Mijn vogels willen ook nooit stil zitten Plaat, ik wil ze nog eens gaan trainen.
    Je moest eens weten hoeveel ,net niet, foto,’s bij mij de prullebak in gaan.

  10. Novelle zegt:

    goh leuk dat je een geschiedenislink toevoegde.Mooi.

  11. Mrs. T. zegt:

    Heel mooi. Hier houd ik van, probeer zelf ook regelmatig zulke stukjes te produceren met een link naar de echte geschiedenis. Dank voor het schrijven.

    Enne off topic: wij zijn echt niet zo streng. Wel consequent en dat lijkt soms best op streng. 😉

  12. Janny zegt:

    Weer een geweldig goed geschreven stuk, Plato.
    Het lied zongen mijn moeder en zussen (11 en 12 jaar ouder dan ik) vroeger vaak bij de afwas. Het einde van je verhaal is mooi maar gruwelijk tegelijk. Ik ben van ná de oorlog maar de verhalen van mijn ouders herinner ik me nog maar al te goed.
    Janny

  13. dieneke zegt:

    Wat mooi verwoord en er is heden ten dagen gelukkig ook zóveel fijns om dankbaar voor te zijn. Alleen vergeten we dat wel eens,nu herinner jij ons er weer aan.

  14. Prachtig geschreven, Plato! Alleen al de ‘opmaat naar de nacht’. Bovendien is de info op de link bijzonder interessant! Weeral bijgeleerd over de Tweede Wereldoorlog.

  15. Trees zegt:

    Zo zou het dus geweest kunnen zijn, vóór de hele wereld veranderde! Mooi neergezet Plato!

  16. reismeermin zegt:

    Dit is weer een pareltje Plato. Om stil van te worden, nu maar hopen dat zo’n storm er nooit meer komt..

  17. Dina-Anna zegt:

    Zo beeldend mooi weergegeven, en toch… om stil van te worden @->–

  18. Willie zegt:

    Prachtig sfeerbeeld van die tijd neergezet Plato, mensen waren tevreden met kleine dingen.
    De details kloppen ook zo mooi, het maatglaasje koffie, het zeiltje op tafel, het verstelwerk.

    Wat een tegenstelling met de angst en onrust die daarna zou volgen, veroorzaakt door de waanbeelden van één man.
    Veelzeggend is de vierde zin van het lied : Nog door geen zorgen gekweld.

    De link is heel interessant om te lezen, veel details die ik niet wist.

  19. platoonline zegt:

    Willie jij haalt bijna altijd datgene eruit wat ik er instopte. Die laatste regel van de strofe bijvoorbeeld. En je zal ook wel die witte wolken door paarse schaduwen gevolgd door de nacht, als aanwijzing hebben herkend. Het tekent jou als waardevol lezer en puntig kritikaster van menig blogje. Hulde.

    • Willie zegt:

      Dank je voor de hulde, ik glim van trots. 🙂

      De paarse schaduwen en de witte wolkenmassa herkende ik niet echt als aanwijzing, wel dat de mooie avond plaatsmaakte voor de nacht. (Als opmaat naar de nacht).

  20. Frans54 zegt:

    Prachtige nostalgische beelden. Met een slot waarin ik lees “geniet, je weet nooit hoe lang het zo blijft, het kan morgen wel heel anders zijn”

  21. Erika zegt:

    Sfeervol neergezet, hoe in eenvoud ten volle geleefd kan worden.

  22. HansDeZwans zegt:

    Tot op het laatst lijkt het een rustig en sfeervol verhaaltje te zijn. Wat het in feite ook is voor ons, maar voor de oudere generatie zal dit andere herinneringen naar boven halen. Mooi.

  23. hartelijkehothulk zegt:

    Rillingen, gevolgd door een traan!

  24. lenjef zegt:

    Boekenworm

    ze groeiden elke dag een hoofdstuk uit elkaar
    het stoorde haar meer dan enorm
    dat ze gehuwd was met een boekenworm
    want hij keek altijd met zijn leesbril naar haar

    Weer heel graag gelezen, Plato!
    Lenjef

  25. De rust waarin je het geschreven hebt, voelt heel goed. Ik zou bijna onzichtbaar willen zijn en bij de vrouw in de kamer willen zitten. Het leest vertrouwd, want mijn oma zette op dezelfde manier koffie. Ook altijd met een verstelwerkje binnen handbereik.

    En dan ineens dat bombardement in Rotterdam. Mijn oma die haar drie kinderen (waaronder mijn moeder) in veiligheid probeerde te brengen,
    Laat het alsjeblieft nooit meer terugkomen! Maar dan denk ik aan Syrie, en zinkt de moed me in de schoenen…

  26. Melody zegt:

    Zo dan…… die laatste regel geeft er wel een hele heftige twist aan zeg…. jeetje…. en het ruwe eraan is dat het, ruim 70 later, nog zo actueel is!

  27. hannekelive zegt:

    zal ze de spanning echt niet gevoeld hebben??

    • platoonline zegt:

      Ik denk het niet. Wie weet hadden ze niet eens radio, laat staan telefoon. Zeker niet op het boerenland. Die mensen waren met heel andere dingen bezig. En had Colijn enkele dagen daarvoor niet gezegd: ‘Gaat nu maar rustig slapen….?’ Dus het is niet zo verwonderlijik dat ze daar ontspannen een beetje naar de ondergaande zon zit te turen.

      • hannekelive zegt:

        misschien is dat wel zo, mijnvader woonde in rotterdam en daar gonsde het van de geruchten, ze wilden het niet geloven maar dat de wereld in brand stond, daar hadden ze wel oog voor.
        vreselijke tijd, die voor velen ook nu dagelijkse werkelijkheid is,

  28. Nathalie zegt:

    Toevallig dat ik dat stuk (over de tweede wereldoorlog) al gelezen had, maar had de link niet gelijk gelegd. Je hebt weer mooie woorden gevonden om de dingen te omschrijven. Je manier van schrijven past helemaal bij dit verhaal, de rust, de omgeving en een abrupt einde (waar ik uiteraard de link mee bedoel). Zodra ik weer wat meer tijd heb, kom ik ook je andere logs weer lezen. Ik ben je niet vergeten hoor!

    Ik wens jou en Maria een heel fijn weekeinde toe!

  29. minoesjka2 zegt:

    Ja, het is maar goed dat we niet weten wat er morgen gaat gebeuren! Nu niet en toen niet………..

    Sinds het plotselingen overlijden van een goede vriendin in 2008, probeer ik te leven en te genieten alsof het mijn laatste dag is, dat lukt vaak niet, maar ook dit verhaal laat zien waarom het leven in het nu zo belangrijk is…………..

  30. baasbraal zegt:

    PRACHTIG Plato!!. Die laaatste zin…… Mijn moeder was nog een jong meisje in die tijd en heeft me vaak verteld over het bombardement op Waalhaven waar ze vlakbij woonde en hoe volkomen onverwacht de inval op 10 mei 1940 was. Ook het sfeerbeeld ervoor is prachtig geschetst. Ik zie het allemaal nog zó voor me: plastic zeiltje, maatbekertje voor de koffie, tafel gedekt met diepe (émaille?) borden…….PRACHTIG!

  31. gewoonanneke zegt:

    Maar goed dat ze niet wist wat er allemaal stond te gebeuren. Een mooi verhaal en tijdsbeeld.

  32. nieuwetrui zegt:

    Hier krijg ik gewoon rillingen van.

  33. inge zegt:

    vreselijk. ik ben zo dankbaar dat ik dat niet heb hoeven meemaken. nog voor ik klikte, moest ik al de tranen wegknipperen. die datum..

  34. had ik nog niet eens gereageerd op zo’n prachtig verhaal?
    ja… laten we dankbaar zijn…

  35. staartje zegt:

    Mooi met een onverwacht slot…. die schemer… zzzzzzzzzzzzzooooooo mooi! Ook zoooo mooi beschreven

  36. ellyvandoorn zegt:

    Ja Plato, geen dag, geen minuut, geen seconde, zijn we zeker van hoe het verder gaat. Wat heb je het er weer subtiel neergezet. De emotie kunnen we zelf invullen.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s