Eenzaam

Op kousenvoeten liep de jongen over de gang en stak voorzichtig zijn hoofd om de deur van de slaapkamer.
Vader zat, met zijn rug naar hem toe, roerloos achterover in zijn bureaustoel, en beroerde met zijn rechterhand de computermuis. Als ik mijn hand uitsteek, kan ik hem aanraken,  dacht de jongen, maar hij deed het niet.  Langzaam sloop hij terug naar zijn eigen kamer.

Vroeger was geen  vrouw veilig  voor hem. Bij zijn vrienden stond hij erom bekend. ‘Hé Ronald, ouwe wijvenjager,’ riepen ze als hij het café betrad. Een geuzennaam. Hoeveel had hij er, via dancing en disco, door zijn stoere verschijning verleid? Geen idee. Het ging allemaal zó vanzelf.

Vijftien jaar geleden trouwde hij met Miranda. Aanvankelijk schonken zij elkaar de geneugten der liefde en was hij een brave, monogame echtgenoot.  Maar vanaf haar zwangerschap ging het mis. Twaalf jaar lang verborg hij zijn dubbellevens en leidde samen met vrouw en zoontje een ogenschijnlijk harmonieus gezinsleven. Tot het allemaal uitkwam.

Het was bijna donker toen de jongen zich opnieuw naar de kleine kamer begaf.
‘Pa, moeten we niet wat eten?’
‘Gunn hongerrr.  Eet jij mrrr.’
Zwijgend ging de jongen naar de keuken en bereidde een eenvoudige maaltijd voor twee personen.  Daarna liep hij met het dienblad de trap op en zette een bord bij vader op de kleine computertafel.
‘Hier pa, eet nou wat,’ fluisterde hij.
‘Dannnk’,  gromde de man.

Terwijl hij moeizaam zijn vork hanteerde zag hij ineens weer dat halflege huis na die bittere scheiding. Die eenzaamheid. Miranda was na een jaar hertrouwd. Zijn zoon kon het niet met haar man vinden en was bij hem teruggekomen. Kort daarna kreeg hij de TIA die van hem een moeizaam rondploeterende  arbeidsongeschikte maakte zodat hij nog net geschikt was om simpele computerspelletjes te spelen. Hartenjagen bijvoorbeeld.

Op zijn stille kamer at de jongen zijn maaltijd en dacht na.  Hij hield van zijn vader en wilde hem zo graag wat opgevrolijkt zien. Maar vader was vaak zo… zo ver weg.
Hij sloot zijn ogen en begon diep, heel diep te denken over wat hij zou moeten doen opdat het in huis weer wat gezelliger zou worden.

Verhaal ©Plato 2012
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

37 reacties op Eenzaam

  1. hannekelive zegt:

    wat een last voor die jongen, terwijl hij totaal onschuldig is aan de situatie.
    de vrouwenjager van weleer rest niets dan een spelletje hartenjagen….
    triest, maar mooi geschreven.
    (even de t achter het moeten in de laatste zin weghalen)

  2. ram1955 zegt:

    Wat een droevig verhaal, Plato. Ik hoop dat je niet in een droevige stemming bent.

  3. Trees zegt:

    Ach wat een sneu verhaal… Vader en zoon allebei zo eenzaam! Mooi beschreven Plato!

  4. Truus zegt:

    Wat een mistroostig verhaal Plato. Van vergane glorie en eenzaamheid.
    Ik vermoed dat er weer een stukje verleden in zit verweven. De jongen die snakt naar wat meer gezelligheid in huis.
    Weer heel mooi geschreven, dat weer wel. 🙂

    • platoonline zegt:

      Truus,
      Het enige wat overeenkomt is dat ik na een scheiding met mijn zoon samenwoon. Maar de rest is puur verzonnen. Een van de thema’s had je natuurlijk al ontdekt: het feit dat die zoon zich verantwoordelijk voelt voor die vader zodat hij niet of nauwelijks het kind kan zijn dat hij eigenlijk zou moeten zijn.

  5. hartelijkehothulk zegt:

    Ik huil even met beide personen mee.
    Kan zomaar helemaal echt zijn wat je beschrijft.

  6. gewoonanneke zegt:

    Oeps vind je het erg als ik zeg ” eigen schuld dikke bult” voor die man of klinkt dat te hard.
    Het verhaal bevat veel confronterende elementen.
    Voor die jongen vind ik het echt heel erg. Ik weet dat mijn zoon zei toen ik vertelde dat we gingen scheiden “als jullie gaan scheiden blijf ik bij mijn vader omdat die me harder nodig heeft” en misschien was dat wel zo, mannen hebben het denk ik moeilijker, vrouwen pakken hun leven lijkt het wel sneller op. Ik zeg bewust lijkt het want hoewel mijn keuze voor mij nog steeds de juiste is en ik absoluut geen spijt heb heb ik er niet voor gekozen dat mijn zoon het huis uit ging en dat doet nog steeds zeer. Gelukkig heb ik een prima band met mijn zoon, hij komt veel en we doen leuke dingen samen maar toch………… je bent wel alleen.
    Blijft wel dat het een goed verhaal is dat zo gebeurd zal kunnen zijn.

  7. klaproos zegt:

    tja, wat moet je daaraan doen, zelf zó vrolijk proberen te zijn als je kunt en hopen misschien dat het aanstekelijk werkt het positieve denken…
    samen spelletjes doen misschien…

    ik hoop dat het snel een beetje leuker wordt daarzo:-)

    xxx

  8. Een heel intens en mooi geschreven verhaal!

  9. Mrs. T. zegt:

    Ach arm wat een drama. Tja, de keuzes die mensen soms maken en hoe ze vervolgens hun leven moeten leiden. Triest. En die arme jongen. Zo’n grote verantwoordelijkheid op z’n schouders. Mooi geschreven, al is mooi natuurlijk een raar woord in dit verband.

  10. Gwyn zegt:

    Ik leef met de jongen mee, hoe krijgt hij zijn ziekelijke vader vanachter de pc weer in huis en socialer dan hij nu is. Een hele opgaaf. Als ik hem was ging ik liever de deur uit en een eigen leven leiden.

  11. Ria zegt:

    Een prachtig beschreven inmenselijk verhaal van de liefde van een zoon voor een vader die nooit vader had mogen worden
    Groetjes ,Ria

  12. CooryR zegt:

    Hé Plaat, wat was ik lang niet hier bij je op bezoek. Had dus nogal veel te lezen. Word helemaal geraakt door dit verhaal. Wat in- en intriest. Je zou haast wensen, dat pa weer zijn eigenste ik zou kunnen zijn. Zou voor de zoon in ieder geval een stuk beter zijn (denk ik).
    Met de vader kan ik eigenlijk ook best meevoelen, want als je niet lekker in je lichaam huist, en niets wil, zoals je graag zou willen, kun je je ontzettend eenzaam (en onbegrepen) voelen. Ik hoop maar, dat er toch nog een goede afloop is?
    Dankjewel, voor je trouwe bezoekjes aan mijn weblog. Ik waardeer dat zeer, zeer…

  13. marolina zegt:

    Tja..die jongen moet denk ik nu zijn eigen leven gaan leiden en vader moet een schop onder zijn kont? Hulp zoeken in ieder geval, want hij kan vast wel meer dan dit.
    Mooi levensecht verhaal.

  14. ellyvandoorn zegt:

    Altijd weer weet je het hart te raken en voel ik me machteloos. Want zo is er zoveel hè.
    Het is goed om me daar bewust van te zijn en het motiveert om te doen wat ik wel kan.

  15. Willie zegt:

    Arme jongen, hij zou, zoals je zelf al zegt, die verantwoordelijkheid helemaal niet mogen hebben.
    Waar is het maatschappelijk werk?
    De man heeft geen voorbeeldig leven geleid, dus je zou kunnen zeggen dat je geen medelijden met hem hebt, maar dit gun je niemand en de zoon is er de dupe van.

    Heel mooi geschreven Plato, de eenzaamheid van zowel de jongen als van de man is goed voelbaar.

  16. lenjef zegt:

    En…

    eenzaamheid is een lege kamer
    een koud leeg bed
    een vergeten gebed
    een timmerman zonder hamer

    Pijnlijk realistisch geschreven, Plato.
    Lenjef

  17. artmus zegt:

    ik heb oneindig medelijden met dat kind…..
    Hij voelt zich veranderwoordelijk voor het geluk van zijn vader….arme kerel.

  18. datzalwel zegt:

    Hart verscheurend het leven van de jongen. Ik denk er zelf maar een goede afloop bij zoals het vinden van een lieve vriendin of zo.
    Groetjes.

  19. Melody zegt:

    Tja…. een intens triest verhaal dat je heel mooi hebt neergezet…

    Nog triester is wel het feit dat die zoon zijn eigen leven op de rem zet een aanpast omdat vader ervoor kiest zijn leven zo te leven zonder zich te realiseren dat hij een inwonend kind heeft voor wie hij een verantwoordelijkheid heeft en dus ook behoort te dragen.
    Ik wil eigenlijk wel die vader een schop onder zijn hol geven!

  20. Maartje zegt:

    Mooi geschreven,
    de sfeer komt rechtstreeks doorheen je huid.

    Het leven, de liefde en hoe het kan gaan.
    Ik heb het graag gelezen!

    Hartelijks,
    Maartje

  21. jokezelf zegt:

    Mooi geschreven verhaal weer. Graag gelezen Plato.

  22. Ik voelde me gewoon bedrukt na het lezen. Elke zin die je schrijft is (weer) raak. Je leeft je in, in het verhaal, en als je de (vroeg volwassen) jongen projecteert op je eigen kind, zit het je toch niet helemaal lekker. In de gauwigheid vergeet je dat het voor de vader ook geen pretje is. Gelukkig is het fictie…

  23. tagrijn zegt:

    Uiteraard is de tia geen straf voor zijn vroegere levensstijl. Deze zaken staan los van elkaar. Maar het is wel triest als iemand daar doormook de belangstelling voor andweren verliest. Zwelgen in je verdriet en je alleen maar overgeven aan nutteloze spelletjes is geen goede levenshouding. en hij raakt zijn zoon daarmee dubbel. Goed neergezet.

  24. Erika zegt:

    Een levensvoorbeeld die vele kennen, wellicht niet op precies de zelfde manier
    maar er zijn veel mensen eenzaam.
    Eerst op de vlucht voor je eigen door het elders te zoeken waar ook het innerlijke geluk niet gevonden kan worden en later ….. ach toe maar.
    Die eenzaamheid is denk ik nog schrijnender.
    Wetend dat je eenzaam bent temidden van anderen.
    Beide eenzaam ieder op hun eigen manier.

  25. minoesjka2 zegt:

    Kijk, dit is weer zo’n verhaal wat ik met plezier gelezen heb.
    Je laat hier erg goed de leegte in het leven van deze man zien. Het gemis van alles wat geweest is, de eenzaamheid, maar ook hoe hij zijn zoon hier in meesleept ……….. en blijkbaar alleen zijn eigen ellende in de gaten heeft!

  26. geesjesgedachten zegt:

    “Als ik mijn hand uitsteek kan ik hem aanraken”
    Eenzaamheid ten top!
    Geweldig aangrijpend geschreven Plato.

  27. nieuwetrui zegt:

    De man van na de tia is niet te vergelijken met de man van voor de tia. Een tia kan een mens danig veranderen. Ik vind dat hier de moeder van de jongen in moet grijpen. De jongen heeft zelf verzorging en opvoeding nodig en zou niet de verzorger van zijn vader mogen zijn.
    Dit verhaal vraagt om een vervolg.

  28. Heel mooi geschreven… de eenzaamheid is voelbaar….

  29. Novelle zegt:

    Ja Trui geeft de goede weg aan!

  30. eenzaamheid ten top, als je dit verhaal leest, komt er van alles naar boven.
    verschillende kanten
    Waar was de vader eigenlijk naar op zoek?
    maar
    Is het wel mogelijk je voor altijd te verbinden met 1 mens, 1 partner?
    waren het verstandige keuzes?
    hoe was het leven geweest als hij geen rokkenjager was?
    Was zijn vrouw wel bij hem gebleven na de tia?
    er ontstaan nieuwe verhalen, alle kanten kunnen we op!
    de vader als dader of als het slachtoffer?
    het blijft een mens, het is een mens

    de zoon is niet meer in beeld, denkt de vader alleen aan zichzelf? of kan hij niet meer denken?
    Ik hoop dat de zoon wel de juiste keuzes maakt, zodat het plezier weer terug komt ook in zijn leven.

    Het was een waar genoegen dit verhaal te lezen.
    groeten (*_*)

  31. hanscke zegt:

    Zou zo een personage in een thriller kunenn worden. Ik las ongeveer zoiets in verloren zoon van Lieneke Dijkzeul Jouw verhaal is minstens zo goed beschreven.

  32. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Het blijft heerlijk om in je oude(re) verhalen te duiken. Dit is ook weer zo’n juweel. Ontroerend mooi Plato.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s