Sprookje

Terwijl hij afwezig in zijn koffie roerde, keek hij tersluiks naar de oude vrouw die in een donker hoekje boven een borrel somber zat te zijn.
Een overdaad aan make-up onder een onoverzichtelijke massa zwart geverfde haar kon niet verhelen dat zij door het leven was getekend met talloze groeven en rimpels. Haar massieve gestalte was gehuld in een versleten hippieoutfit. Als ze zich bewoog rinkelden haar kettingen een menuet uit vervlogen tijden. Alleen de peuk zware shag ontbrak, maar dat was natuurlijk vanwege het rookverbod.

Hij bestelde een tweede koffie en keek op zijn horloge. Ze zou zo wel komen. Tegelijkertijd met die gedachte, die nerveuze prikkels door zijn lijf joeg, vlogen zijn herinneringen naar hun eerste ontmoeting in het zwembad. Hij was zestien, zij veertien. Hij was meteen zwaar verliefd op haar prachtige, blonde elfenkopje. Stoer zwom hij rondjes in het elf graden koude water. Verlegen vroeg hij haar op de kermis voor een ritje met de zweefmolen (waarvoor hij van haar een dubbeltje moest lenen omdat hij geen geld genoeg had). Later wisselden zij hun eerste kussen in het donker van een portiek. Zonder wroeging liet hij de mooiste voetbalwedstrijden lopen om bij haar te zijn.
Het was een sprookje en zo zou het altijd blijven.

Vier maanden later waren zijn ouders gescheiden. Vader had een ander liefje. Moeder kreeg wel de teleurstelling maar geen alimentatie. Ze besloot te verhuizen naar haar geboorteplaats en daar een baan te zoeken. In de desoriënterende hectiek van deze gebeurtenissen raakte hij zijn elfje kwijt. Wel schreven ze elkaar warme brieven maar hij voelde: het kon niet blijven.

Ze zou toch wel komen? Paniek maakte zich van hem meester. Even keek hij naar de oude vrouw. Zij zou toch niet…? dacht hij huiverend. Maar nee, onmogelijk!!

Hoe wonderlijk die afgelopen maanden. Plotseling dat mailtje van haar. Dat ze bij toeval op zijn website was gestuit. Dat ze in de afgelopen negenenveertig jaar echtgenote, moeder, grootmoeder en weduwe was geworden. Dat ze vaak aan hem had gedacht en… hoe ging het toch met hem? Al lezende zweefde dat elfenkopje door zijn hoofd. Hij beschreef zijn leven in grote lijnen en vermeldde dat hij inmiddels weduwnaar was. Later hadden ze een afspraak gemaakt. En hier zat hij nu, met koffie en een sprankje hoop.

‘Zeg, jai benne toch toevallig niet Nico Beerepòòt hè.’ De raspende stem deed hem wild opschrikken. Ontdaan staarde hij in het verlopen gezicht van de oude vrouw. Heftig schudde hij van nee. ‘Docht ik al. Je ziene der hail aars uit. Ik zat al een taidje te wachte, ut was een jeugdvriendje van main,’ zei de vrouw gelaten. ‘Maar hai zal wel niet meer komme.’

Hij zag haar het café uitwaggelen en rechtsaf in de menigte verdwijnen. Daarna zat hij lange tijd roerloos voor zich uit te staren. Toen stond hij op, nam plaats aan de toog en zei schor: ‘een whisky. Doe maar een dubbele.’
De barman schonk en zweeg wijs.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

42 reacties op Sprookje

  1. natasja zegt:

    ‘Als ze zich bewoog rinkelden haar kettingen een menuet uit vervlogen tijden.’
    Wat kun je toch mooi schrijven, Plato.
    Zo kan ik nog wel een paar mooie zinnen aanhalen.
    Ik zie het voor me, van de eerste tot de laatste zin.
    Heel Mooi!

  2. Marja zegt:

    Het was en bleef een sprookje. Geweldig geschreven. Wel heel zielig. Snik.

  3. Annemiek zegt:

    Ik voelde de bui al hangen en zag haar helemaal voor me, die verlopen vrouw in dat café.
    Soms kunnen elfen in een soort heksen veranderen 🙂

  4. Artmus zegt:

    Vreselijk!
    Ik ben geheel en al van mijn geloof geknetterd.
    Hoe wreed kan een sprookje zijn.
    Natuurlijk ….Hans w erd vetgemest, doodkalme tegelijkertijd met haar grootmoeder opgeten…..weeussnitje is gruwelijk vergiftigt om te eindigen in een glazen kistje maar dit is te erg!!!!!!
    Arme man….van de weeromstuit neem ik vanavond ook een dubbele…..zoete witte wijn dan h’e.JNM net haal is al sterk genoeg

  5. Artmus zegt:

    Doodkalme moet natuurlijk Roodkapje zijn……die appledingen

  6. Lenjef zegt:

    Zou hij haar nog herkennen? (alleen een stukje van de laatste zin is fictie)

    zij was twaalf jaar en écht bloedmooi, hij bijna vijftien
    het was kalverliefde op het eerste zicht
    maar zij deed voor hem haar ogen dicht
    het gevoel nestelde zich in zijn jonge hart
    waar het zich wentelde in ongeziene smart
    hij heeft haar alleen nog in zijn mooiste dromen gezien
    daarin werd ze nooit één seconde ouder
    zijn hart wel en na vele jaren langzaam kouder

    Een prachtig verhaal zoals alleen jij ze kan schrijven, Plato.
    Lenjef

  7. erika zegt:

    🙂 een glimglach hoezo synchroniteit, ik heb net een schrijfsel klaar in mijn schrift wat leuk aansluit. Mijn schrijven ging om zienswijzes en wat kleine podiums (die gecreeerd worden door de geest) voor personen en gebeurtenissen doen met de manier van kijken naar.

    Wat me wederom weer verbaasd, is hoe belangrijk uiterlijkheden blijkbaar zijn binnen onze maatschappij. We worden groot gebracht en aldoende leren we te voldoen aan. Mooi lelijk dik dun wie zou deze labels hanteren als ze je niet aangeleerd waren.

    De labels uit de omgeving werden ooit jouw labels, je nam de criteria over. En het willen voldoen aan jezelf (de strengste rechter begon) Ondertussen raken we de weg van hart kwijt. We zien, denken ipv voelen en worden afgehard en kijken niet verder naar de realiteit de waarheid die huist onder de labels die we aldoende opplakken en opgeplakt hebben gekregen.

    Waardoor een ontmoeting niet in waarheid kon plaatsvinden.
    Je verwoord het prachtig Willem, wel triest hoe vaak dit soort zaken voorkomt, gewoon uit aangeleerd gedrag Het willen voldoen aan.

    Groetjes Erika.

  8. nieuwetrui zegt:

    Hij had toch op z’n minst een kopje koffie met haar kunnen drinken. Wie weet wat ze allemaal heeft meegemaakt in haar leven? Jammer, hij had misschien prachtige verhalen kunnen opdoen.:-)

  9. rebbeldebbel zegt:

    Het had beter een mooie herrinnering voor hem kunnen blijven hihi…..!!!!

  10. datzalwel zegt:

    Dat valt denk ik meestal tegen, men verheerlijkt het verleden en de geliefde persoon word steeds mooier. Daarom is het beter samen oud te worden dan gaat het wat geleidelijker. Mooi geschreven weer Plato!!!
    Groetjes.

  11. Gwyn zegt:

    Soms kan je beter de illusie in stand houden, maar wat als hij nu wel eerlijkw as geweest en bij haar aan tafel was geschoten? Ik vind de man nu wel een beetje laf.

  12. staartje zegt:

    Dat spoel je met nog geen drie dubbele whisky’s weg. Elfenkopje….. het zou wat ;-(
    ps:Ik ben weer TERUG BIJ HET BEGIN: op mijn oude stek
    http://apenstaartje.weblog.nl/

  13. staartje zegt:

    Dat spoel je met nog geen tien whisky’s weg.

  14. staartje zegt:

    Whah reageren lukt niet

  15. staartje zegt:

    Geen tien dubbele whisky’s kunnendat verdrinegen. Een engelenkopje… het zou wat… Maar Plaat een mens is meer dan de buitenkant. Ik ben weer terug op mijn oude stek http://apenstaartje.weblog.nl/

  16. Uiterlijk maakt nog niet zoveel uit maar als ze zo tegen je beginnen te praten?
    Gloeiende, gloeiende, doe mij dan maar een driedubbele whisky!

  17. Mrs. T. zegt:

    Ach. Een droom in duigen. Mooi geschreven. Vooral ook dat van dat dubbeltje!

  18. Willie zegt:

    Arme vrouw, hij had toch minstens even met haar kunnen praten. 😉
    Nico was zelf blijkbaar ook veranderd, ze herkende hem niet, haha.
    In vijftig jaar kan er zoveel gebeuren met een mens, het is inderdaad een sprookje om te denken dat iemand er nog net zo uit ziet als toen.
    Het kan tegenvallen, maar ook meevallen, deze droom viel helaas in duigen.

    Ik ben altijd verbaasd als iemand mij herkent op straat of zo, en dan moet ik vragen wie de ander is, oeps. 🙂
    Mooi verhaal over een verloren illusie, Plato.

  19. Dieneke zegt:

    Ach weer een illusie die zomaar vergaan is met de tijd,mooi verhaal.

  20. geesjesgedachten zegt:

    Weet je waar ik nu benieuwd naar ben Plato?
    Naar het niet gedeelde fictie ,waar jij over schrijft in het antwoord wat je gaf aan Annemiek.

  21. musicinmind zegt:

    Nou Nou Plato!
    Arm vrouwke…..heeft waarschijnlijk nog zo haar best gedaan om er goed uit te zien ook en dat voor een man die in de verwachting van een herinnering is blijven hangen. En alsof dat niet erg genoeg is krijgt ze niet eens de kans om te laten zien dat ze nog steeds dat zelfde meisje is van toen alleen wat ouder en getekend door waarschijnlijk een zwaar leven. Beetje jammer….het had een hele verrassende wending kunnen krijgen, als Nico tenminste niet naar de drank had gegrepen maar zich had laten verrassen door wat er achter het uiterlijk schuil ging….

    Dus iets wat begint als sprookje eindigt in realiteit…..en dan is het niet zomaar “en ze leefden nog lang en gelukkig” ……

    Maar na de kritische noot heb ik ook nog wel wat complimenten over hoor! Het is wel weer geweldig beschreven en zag het plaatje weer helemaal voor me!

    Ow ja, en ik ben ook wel benieuwd naar het geen wat Gees vraagt…dus laat ons niet langer in spanning….

  22. geesjesgedachten zegt:

    Plato, bedankt voor je antwoord, ik lees dit verhaal (daardoor )met nog meer bewondering voor jouw manier van schrijven. Je hebt het zo mooi verwerkt in dit stukje!

  23. klaproos zegt:

    jemig plato, het eerste wat in me opkomt is te zeggen,
    wat een lomperik… hij had haar toch te woord kunnen staan, gaat dan écht álles om uiterlijk,
    dat elefnkopje zit er nog onder hoor,

    maar goed, dit is het leven je geeft iemand je vertrouwen en dan kan het gebeuren dat daar zwaar misbruik van gemaakt wordt,
    ik heb te doen met deze beide mensen, jawel hé, ook met hem,
    en jij plaat.
    met jou ga ik nog eens een goeie borrel vatten man 🙂
    je schrijftalent… mag een gouden veer krijgen van me,
    xxx

  24. Margreet zegt:

    Ja, ik ben het met Klaproos eens en jee wat een lompe man, Zielig ook om te denken dat een klein meisje op leeftijd nog steeds een elfenuiterlijk zou hebben. Hoe onnozel moet je dan zijn? Maar ja, dit soort dingen komen in werkelijkheid voor, de mens is geen lieverdje?
    Je hebt het wel heel mooi geschreven 🙂

  25. erika zegt:

    Wat ik nu heel appart vind om te zien is het volgende:
    We vullen het verhaal allemaal in, volgens onze eigen kaders en ideeen en plakken vervolgens labels.
    Nare man, onnozel, arme vrouw enz….. labeltjes. Bijna ieder antwoord bevat een stikkertje wat geplakt is uit eigen ervaringen en inlevingen in het verhaal.

    Wel grappig de man oordeeld in het verhaal, waardoor hij later veroordeeld word door anderen omdat hij oordeelde…..
    Wie zijn hand zit nu in wie zijn boezem?
    Het was toch altijd steek de hand in eigen boezem of ….. oordelen over iemand die oordeeld grappig verloop.

    Maar geeft wel je schrijftalent mooi weer, die kan jij plato wat mij betreft in je zak steken, uit de antwoorden maak ik duidelijk op dat men er over nadenkt en ook invult dus er is daadwerkelijk gelezen en duidelijk meegeleeft, en ingekleurd.
    Grijns ik zal ook nog eens een oordeel toevoegen.
    Vanuit mijn invalshoekje grinnek.
    laterzzzzzz

  26. Marika zegt:

    Het sprookje bleek een spookje… 😉
    Toch wel zielig voor die vrouw, blijkbaar klikte het in de mailwisseling nog steeds want er volgde een afspraak. Dan ging het toch echt om het uiterlijk wat hem terug deed krabbelen. Wat ik me ook wel weer in kan denken als ik de omschrijving lees, vooral haar manier van praten… ik zie toch een soort kruising voor me van de zangeres zonder naam en ma Flodder hahaha.

  27. Annemiek zegt:

    Een van onze kennissen zei altijd: Mijn leven is net een sprookje… Elke dag als ik thuis kom zit die heks op me te wachten 😉

  28. jokezelf zegt:

    Agossie, life sucks…. and then you die!

  29. Ik had ze allebei wel een “en ze leefden nog lang en gelukkig” gewenst, maar hoe dichter naar het eind van het verhaal, hoe zwaarder ik de bui zag hangen. Wel geniaal geschreven, Plato.

  30. Truus zegt:

    Arme Nico, een bijna vijftig jaar in stand gehouden sprookje spat als een zeepbel uit elkaar.
    Maar soms lees/hoor je anders en blijkt het nog steeds te klikken na zoveel jaren. 😉

  31. Trees zegt:

    Triest eigenlijk… hij had hoop maar die werd door haar aanblik de bodem in geslagen. Mensen veranderen nou eenmaal… het sprookje en de gedachten aan zijn elfje hadden beter kunnen blijven zoals ze waren, maar ja met die moderne technieken en sociale media… kan me voorstellen dat men wel eens probeert te zoeken… Mooi verteld verhaal Plato!.

  32. Novelle zegt:

    ik lach hier om wat een domoor van een kerel.Gelukkig herkende de vrouw hem ook niet.

  33. Filosofietje zegt:

    En nu een verhaaltje van hoe elfenkopje over Nico dacht. 🙂

  34. jeer zegt:

    Plato,

    Het jonge jongens deel voelt autobiografisch, maar het oude mannen deel is toch anders verlopen en fictief.

    Groetjes ook aan Maria,

    jeer

    p.s.
    Je had het het goed gezien in mijn senryu er stond per ongeluk een woord teveel, maar het is inmiddels aangepast.

    • platoonline zegt:

      Je hebt het bij het goede eind Jeer. Het eerste deel was autobiografisch. Ik ging inderdaad met moeder en broer naar de Zaanstreek. Het vriendinnetje heb ik nooit meer teruggezien. Wel weet ik dat ze inmiddels al ruim veertig jaar getrouwd is (naar ik hoop gelukkig). Het laatste stuk is dus inderdaad verzonnen.

  35. ellyvandoorn zegt:

    Ach toch, sprookjes bestaan niet he Plaat. Het gaat om de symbolische inhoud.
    Je flikte het weer me mee te nemen in een andere wereld 🙂

  36. minoesjka2 zegt:

    Tja, de waarheid is soms hard! Soms kun je beter over sprookjes blijven dromen ……. erg mooi geschreven Plato, ik heb weer genoten.

  37. gewoonanneke zegt:

    Ooit kwam ik een man tegen, kaal hoofd, buikje, ik kende hem niet. Hij sprak me aan bij Albert Heijn en zei, ken je met niet meer. Ik zei ik weet niet wie je bent. Ik ken je nog van vroeger zei hij vanuit de discotheek, hij haalde een foto uit zijn portemonnee en liet een jongen zien met een kop met krullen, lang haar zoals in die tijd gebruikelijk en ik herkende hem, een populaire jongen die alle meiden wel leuk vonden. Iedereen verandert inderdaad en wordt ouder alleen het droombeeld van vroeger blijft zolang het niet getoetst wordt aan de realiteit en dat is eigenlijk ook wel mooi en misschien beter om zo te houden.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s