De Helderziende

Eindelijk had hij toegestemd. Want in feite zag hij helemaal niets in die avonden met helderziende waarnemingen. Maar zijn vrouw had zo aangedrongen. En hij wilde haar graag een pleziertje doen. Later kwam er een iets minder aardige gedacht bij hem op. Hij zou een jeugdfoto van zijn vrouw op het tafeltje neerleggen. Wedden dat zo’n mens dan de ogen zou sluiten en zeggen: ‘deze vrouw is aan gene zijde, ze is nu gelukkig, maar ze heeft een moeilijk leven achter de rug; u moet een lieve groet van haar hebben?’

Ha, hij kon niet wachten. Natuurlijk zou hij juist op dat moment opzij wijzen en zeggen: hier zit ze hoor, levend en wel. En dan zou mijnheer of mevrouw de helderziende moeten bekennen dat het allemaal pure lariekoek was. Hij grijnsde. Zo kon het nog een aangename avond worden.

Op weg naar het wijkgebouwtje, waar de avond zou plaatsvinden, ging plotseling haar mobiel. ‘Mijn moeder’ gebaarde ze fluisterend. ‘Ze heeft duidelijk een hypo. Ze klinkt helemaal niet zo goed. Eigenlijk wil ik wel even naar haar toe.’ ‘Doe dan maar,’ fluisterde hij terug. ‘Neem de auto maar over. Maar zet je me dan wel even af? Want nu ik eenmaal onderweg ben wil ik gaan ook.’ Ze knikte.

De zaal was aardig vol. Hij legde de foto op het tafeltje en koos vervolgens een plekje op de vierde rij naast twee dames die druk zaten te kwebbelen over recepten. Vast met esoterisch kruiden erin, dacht hij cynisch. Daarna werd het licht gedempt en werd een beginmeditatie aangekondigd om iedereen in de juiste sfeer te brengen. Voor de vorm deed hij mee maar keek af en toe door zijn oogleden. Ze zaten allemaal stil en devoot op hun stoeltjes. De schapen!

Vlak voor de pauze was hij aan de beurt. ‘Deze vrouw is nog maar onlangs overgegaan’, zei de helderziende. ‘Ze is nog niet geheel gewend aan haar nieuwe staat. Een lieve, zorgzame vrouw. Van wie is deze foto?’ Hij zwaaide. De helderziende kwam een stapje naar voren. ‘Ze wordt daar goed opgevangen,’ zei hij zacht. ‘Er is nog iemand bij haar’. Luisterend wiegde hij zijn hoofd heen en weer. ‘Haar moeder? Een kleine vrouw met een grijs knotje?’

Nu stond de man op. Zijn ultieme moment was aangebroken. ‘Mijn vrouw leeft nog’, zei hij hard. En ja, haar moeder heeft inderdaad een grijs knotje. Maar (hier was zijn zege optimaal) ook zij leeft nog.’ De zaal raakte in beroering. De helderziende stond daar en zweeg. Er viel een stilte die eeuwig leek te duren. De man raakte er van uit zijn evenwicht.

Plotseling sprak de helderziende: ‘goed, we zullen het hierbij laten’. Maar als u dat wilt praten we na afloop nog even onderling.’ Hij wendde zich af en pakte een nieuwe foto.

In de pauze besloot hij naar huis te gaan en daar zijn vrouw te bellen om haar te zeggen dat zij hem niet hoefde te komen ophalen. Twintige minuten later stapte hij in de bus. Zo’n charlatan, dacht hij. Mensen wat op de mouw spelden die vaak een rot tijd achter de rug hadden. Zulke mensen moest je genadeloos ontmaskeren. Alleen toch vreemd, hij miste op een of andere manier dat gevoel van tevredenheid over zijn eigen optreden.

Thuis in de schemerachtige woonkamer, met zijn jas nog aan, tikte hij het nummer van haar mobiel in. Er werd niet opgenomen. Hij wachtte een paar minuten en probeerde het toen opnieuw. Maar weer zonder succes.

Toen, langzaam aan, bekroop hem een merkwaardig gevoel van onrust.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Een reactie op De Helderziende

  1. Anna zegt:

    Olalala om de kriebels van te krijgen. Wat een pakkend geschreven verhaal zeg.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s