Helemaal niets

Peinzend beet de hoofdonderwijzer op de nagel van zijn linker wijsvinger. Zo’n jongen toch, mompelde hij tegen het prikbord. In zijn hele carrière  die toch tweeëndertig jaar besloeg, was hij dit nog nooit tegengekomen.
Eigenlijk was het maar een onschuldig potje pleinvoetbal. Tijdens een duel om de bal kwam Martijn, een gruwelijke driftkop, te vallen. Meteen sprong hij op en begon op zijn tegenstander in te beuken. Hij kwam pas weer enigszins bij zinnen toen een van de leraren hem wegtrok van de kleine jongen met zijn mager, wit gezicht, die daar rechtop stond terwijl het bloed uit zijn neus en oren gutste.

Waarom bleef je doormeppen, je zag toch dat hij bloedde? had hij streng gevraagd.
‘Ik weet niet,’  de jongen had het maar zo’n beetje gemompeld terwijl hij een hoofd als een biet kreeg.
Heeft hij jou ook geslagen?had hij aangedrongen.
Nee, mijnheer, hij deed helemaal niets. Hij stond daar maar wat, had hij ten antwoord gekregen.

Natuurlijk zijn leraren er niet om vechtpartijen te stimuleren, dacht de hoofdonderwijzer. Anderzijds, elke jongen vecht wel eens een robbertje en dat zonder dat er nu meteen sprake is van aversie. Integendeel, de vrede wordt meestal snel en sportief getekend. Maar dit. Hoe moest hij dat bleekneusje in een gesprek in hemelsnaam aanpakken?

‘Heeft hij dan helemaal niets gezegd?’ had hij nog gevraagd.
Ja mijnheer, had Martijn gestameld. Hij zei: ik vergeef je, want je wist niet wat je deed! En toen keerde hij mij zijn andere wang toe.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s