Erg

In het café zat, buiten de barman die tussen de pilsglazen zat te soezen, een kleine vrouw. Zoals ze daar schichtig aan het raamtafeltje zat leek ze nog het meest op een verkeerd behandelde kamerplant.
Mag ik tegenover u komen zitten? vroeg ik. Ze knikte. Ik bestelde twee koffie en vroeg: Op dit vroege uur al in het café?
Ze knikte weer. ‘Ik heb niets meer te doen. Thuis is alles leeg.’
Ik hoestte wat, niet wetend hoe dit gesprek zinvol voort te zetten. Maar dat hoefde niet, want nadat de koffie was gebracht vervolgde ze:
‘Mijn hart zat vol wraak toen ik die ochtend de kerk insloop en een kaarsenkandelaar uit zijn houder trok. Het was niet goed was, maar de woede dreef me. Achter een pilaar wachtte ik. Toen kwam hij langs. In één slag had ik hem geveld. Hij gaf geen kik. Ik sleepte hem naar een donkere hoek en bond hem vast met een stuk meegenomen touw.’
Ze keek even op. Luisterde ik wel?
Ik slikte.
Met een mes sneed ik zijn onderkleren aan flarden. Ik stopte een prop in zijn mond en richtte de punt van het mes op zijn onderbuik. Hij kwam bij. Zijn doodsangst verheugde mij zeer. Toen begon ik te kerven. Ik siste: voor elke keer dat je mijn twee lievelingen manueel hebt misbruikt, een kerf in je pols. En voor alle grovere misbruiken, een kerf in dat lichaamsdeel dat ik niet wens te noemen.Ik hoorde hem gesmoord brullen. Maar ik bleef snijden.
Geschrokken keek ik haar aan.
Dof vervolgde ze: ‘En dit alles omdat hij mijn kinderen onteerde en daardoor mijn huwelijk heeft verwoest. Omdat de vreugde eruit was. Mijn kinderen zijn bij mijn ex. Omdat ik het geestelijk niet meer aankon. Het is nu twee jaar geleden. En sindsdien kerf ik, kerf ik, kerf ik. Zonder medelijden.’
Ze slokte haar koffie naar binnen en stond op. ‘Ik moet gaan,’ zei ze en liep langzaam naar de uitgang.

Zwijgend dronk ik mijn koffie op en liep naar de bar om te betalen.
De barman incasseerde en sprak mededogend: Zachtaardige vrouw, doet geen vlieg kwaad. Maar toch raar dat ze elke keer diezelfde droom heeft, gek he? Nee, ze heeft het niet getroffen in het leven. Hij zweeg en kerfde met de steel van een lepeltje een cirkeltje in het hout van de bar.

Ik zweeg. Sommige momenten kun je niet in woorden vatten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s