Angsten

Vlak nadat de wekker was afgegaan stond hij als een krakend keukentrapje voor zijn bed en deed zijn kleine knieoefeningen. Daarna nam hij zijn leesbril van het nachtkastje, drukte hem, in gebogen houding, op zijn neus en pakte vervolgens het bord van waaraf hij gisteren twee boterhammen had gegeten bij het lezen van The Pickwickpapers. De halfvolle koffiebeker zette hij tussen de overgebleven korstjes. Vervolgens richtte hij zich behoedzaam op en deed enkele onzekere schreden in de richting van de deur.

‘Waarom stond hij in hemelsnaam nog steeds elke ochtend om zes uur op? En waarom aanvaardde hij, met zijn lichamelijke gesteldheid, geen hulp van een thuiszorgorganisatie?’ Zijn dochter had de vragen kortgeleden nog gesteld. Hartstochtelijk had hij betoogd hoe belangrijk structuur voor hem was en hoezeer hij hechtte aan zelfstandigheid. Daarna hadden ze langdurig gezwegen.

Daar was de trap. Met het bord in zijn linkerhand draaide zich half om en greep met zijn rechterhand de leuning. Zo daalde hij vier treden achterwaarts en zette het bord op de  bovenste trede. Hijgend verplaatste hij zijn rechterhand en pakte het bord opnieuw beet. Toen de beker begon te bewegen hield hij even stil. Daarna zette hij het bord één tree lager.

Nooit zou hij iemand kunnen duidelijk maken hoezeer zijn hoofd vol onuitgesproken angsten zat. Zo’n volgestouwd bejaardenpakhuis. De niet te vreten stoommaaltijden.  Een kleine kamer, voorportaal van de dood, waar hij  nooit al zijn dierbare boeken in kwijt zou kunnen en waar een bejaardenhulp zomaar zou kunnen binnenstappen en met professionele vrolijkheid roepen: ‘dag mijnheer Groothuijs, uw pillen!’

Toen hij het bord op de vijfde trede van boven wilde zetten, overviel hem die onstuitbare hoest. Hij wankelde, de koffiebeker rolde van het bord en bolderde, enkele forse vlekken achterlatend, de trap af. De korstjes stuiterden er wat besluiteloos achteraan en verspreidden zich over de treden. Hij vloekte. Zo voorzichtig geweest en nog mis. Maar nu doorzetten, dacht hij grimmig en kroop verder de trap af.

Beneden raapte hij narrig de kapotte koffiebeker op en gooide hem in de vuilnisbak. Het bord zette hij in de gootsteen. Daarna depte hij met een doekje de koffie van de grond. Toen hij daarmee klaar was zette hij zich in de woonkamer in zijn leunstoel en rustte langdurig uit.

Die avond raapte de dochter de korstjes van het tapijt en maakte de trap schoon.

En zweeg.

Verhaal: © Platoonline 2011

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

40 reacties op Angsten

  1. Voetje zegt:

    Ja, die angsten zullen wel erg confronterend zijn… Het lijkt mij niet gemakkelijk om daarmee te leven. Mijn grootouders, vooral mijn oma dan, zitten in een gelijkaardige situatie en makkelijk is toch wel iets anders hoor.

  2. Trees zegt:

    Oh wat een vreselijk triest verhaal… Bang zijn voor wat er gaat komen is iets dat bij oude mensen kennelijk ingebakken zit. Onder invloed van wat? Zou de oorlog kunnen zijn…
    Maar ja, ik ga mezelf maar na… Als mijn lijf me soms in de steek laat doet mijn geest echt nog niet mee… Maar hoeveel mensen zitten niet in die situatie… en dan die kinderen die het zo goed bedoelen maar die vaak vechten tegen de bierkaai. Mooi verhaal Plato!

  3. joke zegt:

    Echt positieve verhalen hoor je ook niet van de verzorgings huizen. Soms zelfs heel triest. Het is ook wel heel moeilijk je zelfstandigheid op te moeten geven als toch wel heel volwassen jaren lang werkend mens, en nu moeten wachten op je bad je eten , misschien even buiten in een stoel als de zon schijnt. Alles toch voor je bestwil. Moeilijk moeilijk.
    Groetjes.

  4. Ria zegt:

    Een pracht stuk werkelijkheid heb je neergepend Plato.
    De angst om de zelfstandigheid te moeten opgeven is te proeven.
    Met het ouder worden groeit hiervoor de angst vanzelf mee.
    Groetjes, Ria

  5. Novelle zegt:

    dit is helaas pure werkelijkheid vandaag de dag.Je hebt je redelijk goed ingeleefd Plaat. Die dochter van hem lijkt me een schat van een mens.Ze zal wel een beetje op hem lijken en goed kunnen begrijpen wat er nu door hem heen gaat.
    graag gelezen

  6. Melody zegt:

    Ja nou en of….zit ik op woensdag nog tegen 1 van mijn ‘mannetjes’ te praten over hoe belangrijk de zelfstandigheid is maar het mij ook toe-ijst dat hij met zijn 87 schuifelend en wel in een ouderwetse bungalow in een luze park woont en ik hem in mijn dromen met een gebroken heup in zijn tuin zie liggen…. terwijl op de zaterdag daarna 1 van mijn ‘mannetjes’ die ik veel gezonder achtte, op het kerkhof bij het graf van zijn in mei overleden vrouw komt te vallen en zijn heup breekt, 2 jaar jonger dan de 1e….

    Die dochter…. ik herken me dus wel in haar, ook al leven die 2 van mij dan nog

  7. Pingback: ♫ Oud ? ♫ « Melodys Music

  8. jeetjemina zegt:

    Oh wat supergoed, zo voorstelbaar dit tafereel!!
    Twee angsten, die voor het vallen en die voor het bejaardenhuis,
    houden elkaar in evenwicht!
    Maar je vraagt je af van wie de angst groter is, die van de dochter of van vader!
    Ik herinner mij nog hoe bang wij waren toen mijn schoonvader op zijn 92e nog zelfstandig
    woonde en een redelijk steile op en af moest naar zijn slaapkamer.
    gr eva

  9. Truus(depetvan) zegt:

    Heel treffend geschreven Plato.
    Mijn moeder en schoonmoeder willen ook zo lang mogelijk zelfstandig blijven. Sinds een paar maanden, beide na een ziekenhuisopname, hebben ze nu huishoudelijke hulp.

  10. Marja zegt:

    Zo herkenbaar. Geweldig geschreven.
    Mijn vader van 89 hobbelt zo nog door zijn eengezinswoning. Poeh.

  11. Margreet zegt:

    Ouder worden valt niet mee als je merkt afhankelijk te worden. Voorportaal van de dood, wie wil daar ook naartoe..
    ot.Ik heb een nieuw logje inmiddels hoor pp

  12. minoesjka2 zegt:

    Even eerst alleen een reactie op jou reactie :
    Ja, Plato …….. dat zie je helemaal verkeerd!!
    Het geen in mijn rugzak zit, heb ik verwerkt, maar het blijft er toch zitten, want nu help ik andere ermee!!
    Klinkt misschien gek, maar daardoor kan ik blij zijn met een naar verleden, het heeft nut! Als ik het niet had meegemaakt, had ik nooit op deze manier lotgenoten kunnen bereiken en een stukje op weg kunnen helpen!

  13. artmus zegt:

    Soms is het inderdaad beter om maar te zwijgen.
    Dochter mag denken wat ze wil en dat zal ze ook zeker doen.
    Zo`n bejaarden toestandhuis is ook lang niet altijd een pretje lijkt me.

    O.T.
    de Film Sèrafine is zojuist aangekomen.
    Ben benieuwd…voorlopig kan ik nog niet kijken maar hij is er …dus….

  14. hanneke zegt:

    maar hoelang ga je zo door……..?

  15. Nathalie zegt:

    Ik vraag mij af hoe hij dat koffiekopje die avond daarvoor vol mee naar boven had gekregen met de broodjes.
    Moeilijk voor de dochter om te zwijgen, mijn respect voor al die dochters en zonen die het beste voor hebben voor hun ouders. Ook al willen deze soms iets anders.
    Pakkend geschreven, het kwam als een film langs.

    • platoonline zegt:

      Stapje voor stapje, Nathalie. Eerst het brood. Daarna de koffie. Heel voorzichtig manoeuvreren. Tussentijds uitrusten. Die dingen doet men alleen als er een sterke drive is om niet te willen capituleren.

  16. Mrs. T. zegt:

    Tja, wat kan ik zeggen. Triest en begrijpelijk vind ik dit. Al zijn er ook heel veel mensen die zich ontzettend thuis voelen in het bejaardenhuis.

  17. klaproos zegt:

    ja vreselijk plato, ik denk dat er zo zóveel mensen zijn die met die angst zitten
    het hangt als een zwaard boven hun hoofd,

    afschuwelijk,

    dank je wel voor je “geweldige” reactie plaat,
    wat ben je toch een woordentijger

    een lieve groet,
    xxx

  18. Lenjef zegt:

    Eentje uit een van mijn oude dozen, Plato.
    Het sluit goed aan bij jouw mooie verhaal dacht ik zo.
    Een modern sprookje?
    Bedankt trouwens voor de waardevolle reacties op mijn werkjes.
    Lenjef

    Happy end?

    zij had alleen een klein oud hondje om tegen te praten
    toen ze uiteindelijk naar het rusthuis ging
    nam ze verplicht afscheid van haar lieveling
    de meubeltjes en al wat ze liefhad moest ze achterlaten

  19. inge zegt:

    tja. het wordt er ook niet beter op, in de gevangenis word je beter verzorgd dan in een bejaardentehuis of verzorgings(!)huis.
    te triest voor woorden.
    ik moet er maar nog niet aan denken..

  20. geesjesgedachten zegt:

    Laat ik nou zo,n dochter zijn, na lange tijd heb ik geleerd om mijn mond te houden. Ik hou mijn hart elke keer weer vast wanneer ik bij m,n ouders binnen stap, want het gaat een keer niet goed.

  21. Willie zegt:

    Tja, zoals Truus al zei, onze moeder wil ook zo lang mogelijk zelfstandig blijven. Ik kan dat heel goed begrijpen.
    Gelukkig kan ze zich nu nog goed redden, ze is weer opgeknapt na haar ziekenhuisopname.
    We zijn blij dat ze een keer per week huishoudelijke hulp heeft nu, ze is wel weer wat sterker, maar ze wordt er niet jonger op natuurlijk.

    Wat heb je het weer prachtig, beeldend geschreven, Plato. Ik zie de man ‘worstelen’.
    Het lijkt me vreselijk om naar een bejaardentehuis te moeten omdat het lichaam niet meer wil, terwijl de geest nog zo sterk is.
    Niet meer je eigen dingen kunnen doen.

    Bijtijds gelijkvloers gaan wonen dus? 😉

  22. Dat zwijgen getuigt ook van professionaliteit. En liefde!
    Een tante loste het probleem op door voortaan alleen van de benedenverdieping gebruik te maken. En niemand hoefde haar te helpen, en nee, haar bed van boven hoefde niet naar beneden gesjouwd te worden, ze sliep nog liever beneden op de grond. Aldus geschiedde. Als je bij haar op bezoek kwam en naar het toilet ging, kwam de stoom van je plas af, maar huh, zij had het niet koud. Het was een uiterst trieste zaak. Hopelijk blijft dat de oude man bespaard.

    Prachtig geschreven, Plato. Ik moest erg lachen om: “krakend keukentrapje” en “professionele vrolijkheid” en “rustte langdurig uit”. Uiteraard ook wat daar middenin staat…

  23. Alie zegt:

    Mien oma heeft tot d’r 85 zelfstandig gewoond. Ze deed haar eigen boodschappen en kookte haar eigen maaltje. Centrale verwarming heeft ze nooit gekend en naast haar toilet stond een emmer water met een soeplepel. Ze had diabetes en verzorgde zichzelf prima. Ze wist dat ze aan het dementeren was, dus had ze aan al haar kinderen en kleinkinderen foto’s gevraagd en haar dochter een fotoboek laten maken. Zo kon ze oefenen. Een paar maanden nadat we allemaal bij haar waren geweest voor haar 85ste verjaardag zei ze op een middag tegen haar dochter: Lieverd, ik ben moe, ik ga naar bed. Ze is nooit meer wakker geworden.
    Kiek Plato, zo moet het hè?
    Groetjes van Alie

    • platoonline zegt:

      Alie, zo moet het niet persé, maar het zou prettig zijn als er in de hoofden van jongeren en professionelen een ruimte was waarin men begrijpt en accepteert dat het zo ook kan en mag. Zolang de oudere nog redelijk van geest is, mag er van familieleden en anderen geen druk worden gelegd op wat de ‘bejaarde’ moet doen omdat dit in hun eigen normenstelsel past. Er kan enkel sprake zijn van hulp. Natuurlijk zijn er grijze gebieden waarin je iets moet ondernemen en natuurlijk ontstaat er in veel gevallen een situatie waarin handelen is geboden. Maar in het algemeen mis ik in Nederland (zeker als ik naar veel andere landen kijk) het respect voor (o.a. de zelfredzaamheid) van ouderen. Ik beschouw dat als het doorschieten van sociale betrokkenheid.

      Ik vind het verhaal over die oma heel ontroerend.

  24. Dieneke zegt:

    Oud worden is geen kunst,oud zijn wel en je weet nooit hoe het jezelf vergaat.Ben er vrijwel zeker van dat ikzelf een ‘lastige’bejaarde zal worden,ha. Triest is het wel allemaal, heb van dichtbij meegemaakt hoe het niet zou moeten zijn.Maar soms is er gewoonweg geen alternatief.

    ot;Op je vraag waar ik deze winter ben, hier dus http://waterjuffer2011.blogspot.com/

  25. artmus zegt:

    NOGMAALS o.t.
    Wij hebben meerdere opties voor U meneer Plaat.
    Nee niet die met de U, per slot gaat het hier om een koninklijke siamees met stamboom.
    ikj verander de eerste letter en kom zo op ; Jat
    hetgeen zeer passend is want hij jat je met liefde de kaas van je brood en ook heeft hij al eens een hele droge worst gejat.
    We kunnen echter ook voor de laatste letter kiezen dan kom ik op : kaz of Kaq
    Dat klinkt ook wel buitenaards …hoewel Kaq.
    ik ga voor Kaq….dat doet ie vaak en hij is het ook…kale kaq dan hè.

  26. staart zegt:

    Mmm misschien is mijn moeder een bofkont in een bofkonterig verzorgingshuis, maar haar hoor ik regelmatig zeggen: ‘k heb het hier zo goed. Ik heb elke dag vakantie. Thuis had dat allemaal niet meer gekund’ Minder kunnen. Anticiperen op… In Sara Burgerhardt las ik een zin met de volgende strekking: Binnenkort hoop ik weer naar Nederland te komen om me voor te bereiden op mijn laatste reis. Een belangrijke in het leven van een mens. Dat trof en terft me

  27. noelle52 zegt:

    Wat een herkenbaar verhaal, mijn moeder vertelde pas dat ze een keer vergeten was het gas uit te doen door de drukte, ze had aangebrande pan zo goed schoon staan poetsen zodat niemand van de zorg het zou merken en zou zeggen dat ze beter naar het bejaardenhuis kon gaan. Ik kan me zo goed voorstellen dat je de zelfstandigheid niet kwijt wil, gelukkig hoeft mijn moeder (95) niet meer de trap op dat scheelt wel. Ze was zo opgelucht toen ik zei dat ik ook wel eens een keer wat verbrand had of vergeten was kaarsjes uit te blazen en weggegaan. Dat is voor mij geen reden om te zeggen ga maar het bejaardenhuis in. Dus ook wel zo’n dochter die soms wel bezorgd is maar wel denkend dat mijn moeder ook haar eigen leven mag leiden ook al is ze dan 95 jaar.

  28. reismeermin zegt:

    Herkenbaar. En nee die stoommaaltijden zijn niet lekker..
    Maar even OT: Van de week merkte ik ineens dat het wat minder met mij ging.
    Heb grenzen aangegeven op werk.
    En jij vroeg onlangs hoe het met me ging… Voelde je het aan je water ???

  29. minoesjka2 zegt:

    Phoe ………. wat een heftig verhaal ………… best verdrietig eigenlijk, dat deze man op zijn leeftijd met die angst leeft.
    Gelijk vraag ik me af of hij op deze manier zich wel gelukkig kan voelen. Als deze meneer echt zou bestaan, zou ik hem aanraden om eens te kijken of er niet een tussenoplossing mogelijk zou zijn. Want nu heb ik het idee dat hij het zich zelf onnodig moeilijk maakt, door zijn eigen angst.

  30. Gon zegt:

    De angst van de dochter is te begrijpen.
    De angst van de man ook.
    Maar angst is een slechte raadgever:)
    Gelukkig wordt er in steeds meer verzorgingstehuizen
    gewoon gekookt en niet meer gestoomd……………..
    Toen ik een tijd geleden met de wijkverpleging meeliep in het kader ouderen en dementie,
    heb ik me verbaasd over het feit dat mensen met dementie met een goed netwerk van vrijwilligers en professionals nog heel lang thuis konden blijven wonen!
    fijn weekend en tot gauw:) Gon

  31. elly zegt:

    Wat is er toch veel lijden. Vaak wordt het niet eens als lijden herkent of erkent. We frutselen husselen en strijden maar door tot we erbij neervallen.
    Als mijn lijf me soms in de steek laat doet mijn geest echt nog niet mee… schrijft Trees. Heel herkenbaar. Dat is lijden. Maar ook de dochter lijdt omdat haar geest het anders zou willen dan het is.
    Mooi geschreven en heel realistisch weer Plaat.
    Volgens mij is er hier en daar werk aan de winkel voor de training van de geest. 😉

  32. Trui zegt:

    Jammer, dat de man niet weet dat lang niet alle bejaarden/verzorgingshuizen slecht zijn. Bovendien kunnen in de meeste huizen de ouderen tegenwoordig gewoon zelf voor hun natje en droogje zorgen, met in hun achterhoofd de wetenschap dat eventuele hulp bij de hand is. Zo kunnen ze toch nog redelijk zelfstandig hun gang gaan.

  33. nieptang zegt:

    Iedereen wil oud worden…maar pfff….

  34. jokezelf zegt:

    Hartstikke goed geschreven en heel herkenbaar.
    Ik ben momenteel bezig om mijn ouders te verhuizen naar een aanleunwoning met extra zorg. Daar wonen ze zelfstandig, maar de zorg is vlakbij. Het is heel moeilijk om niet alles van ze over te nemen. Ze denken traag, overzien het allemaal niet meer en vragen en/of vertellen alles tien keer opnieuw. Er mag niks weggegooid. alles moet mee, tot en met de ouwe kasten van de woningbouw aan toe (want die hoeven tegenwoordig niet meer achter te blijven). En hulp willen ze wel, maar a.u.b. niet te veel en alleen op eigen voorwaarden. Wat natuurlijk niet kan, want ze zijn niet de enigen, maar dat is dan weer niet goed uit te leggen.
    Maar over twintig jaar ben ik waarschijnlijk net zo. Ik heb nú al medelijden met mijn dochter.

  35. Marika zegt:

    Wat een triest verhaal. Moest toch even lachen om die “professionele vrolijkheid”, je weet weer heel goed de juiste woorden te vinden. 😉

  36. Pingback: ♫ Oud ? ♫ | Melody Music

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s