Alles is altijd anders

Mijnheer Venema, het klinkt hard, maar u zit hier niet om sprookjes aan te horen.
Ja, maar, ik kan het haast niet snottert Venema.
De assistent reikt hem een glas water aan. Venema drinkt. Even is het doodstil in de werkkamer van rechercheur Monitz.
U heeft dus al die jaren nooit iets opgemerkt?
Venema knippert schichtig met zijn linkeroog. Niets, wij hebben een prima huwelijk en…
Wat was ook al weer de huwelijksdatum?
27 april 2001. Een vrijdag
Hoelang kende u haar voordien?
Vijf maanden, ja u denkt natuurlijk, dat is vrij snel maar
Ik denk niets, ik probeer alleen de puzzelstukjes in elkaar te passen.
Maar ik weet zeker
Dat uw geliefde, die u kent als Jacqueline Mercier in werkelijkheid Irina Radakova is, dat dit na lang speurwerk onomstotelijk is komen vast te staan en dat ze, gezien de aard  van haar spionageactiviteiten, kan rekenen op langdurige detentie
Venema kijkt de rechercheur verwilderd aan. Weer dreigen zijn emoties te overheersen. De assistent geeft hem nogmaals het glas.
Venema neemt een teugje water. Kan ik haar zien stottert hij.’
Vrijdagmiddag, voor nu zijn we klaar zegt Monitz kort, in zijn papieren bladerend. ‘Heeft u opvang familie goede vrienden?
Venema staat op. Jawel, zegt hij afwezig.
Goed, tot vrijdag dan. Mijn assistent laat u uit.

Elf uur in de avond.
Een schaduw maakt zich onopgemerkt los uit de duistere zuilengalerij van de schouwburg.
Een stem: Boris.
Een tweede schaduw komt voorzichtig nader.Eduard? Het klinkt bijna onhoorbaar.
Irina.. gearresteerd.
Wat weten ze?
Voldoende.
Zijn ze jou ook op het spoor.
Vrijwel zeker niet. Vrijdagmiddag heb ik  een tweede oproep.
Daar ga je niet heen. Hier, treintickets. Morgenochtend, Berlijn. Daarna middagvlucht Moskou, begrepen?
Is dit echt nodig?
Nooit risicos, dat weet je. Meld je in Moskou bij Andrej. Weg nu!
Twee schaduwen vervliegen in de nacht.

‘Wat vond je van het gesprek,’ vraagt Monitz tussen twee slokken koffie.
‘ Akelig,’ zegt de assistent. Zo’n klap. Hoe zal hij vanmiddag zijn?
‘Hij komt niet,’  zegt Monitz
‘…Komt niet?’
‘Hij is het land uit. Onze Duitse collega’s staan op Berlijn Hauptbahnhof klaar om hem te arresteren.’
‘Ik dacht?’
‘Je dacht verkeerd. Niets in dit vak is wat het lijkt, jongen.’

Om 8.30 uur stapt te Brussel een onopvallende man uit de NS-Hispeed. Enigszins schichtig met zijn linkeroog knipperend kijkt hij behoedzaam om zich heen,  werpt een blik op zijn horloge en steekt een sigaret op. Rustig, denkt hij, tijd genoeg. De vlucht naar Moskou vertrekt pas over twee uur.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Alles is altijd anders

  1. Deze heb je een keertje naar mij opgestuurd. Ik vind het totaal geen probleem ‘m nog een keer te lezen, want ik ben weer net zo onder de indruk!

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s