WE 300: onderdrukken

De zon stond stralend aan de hemel. De hitte was bijna ondraaglijk. Toch stonden de mannen stil en ernstig in een onberispelijke rij. Terwijl het volkslied speelde klonk, van heel ver, kanongebulder. Er werd een vlag aangedragen.
Sinds zijn geboorte verspreidde hij louter liefde. Zijn moeder ging helemaal op in haar enig kind, zijn tantes verwenden hem schaamteloos en zelfs de pinnige overbuurvrouw smolt als ze hem over zijn hoogblonde haartjes aaide. Zonder daar iets noemenswaardig voor te doen was hij, met zijn rode appelwangen en zijn stralende lach, de ster van zijn omgeving.

Zijn jeugd verliep voorspoedig. Hij was topschutter van zijn voetbalelftal en doorliep achtereenvolgens moeiteloos de basisschool en het VWO. Ha, riep iedereen, die gaat later naar de universiteit.

Het liep anders. Ondanks adviezen van zijn ouders en leraren, koos hij voor de politieacademie. Ook daar bleek hij een uitnemende leerling en niemand verbaasde zich erover dat hij met lof slaagde. Daarna werkte hij een aantal jaren met succes voor het hoofdstedelijk politiecorps waar hij snel naam- en promotie maakte. Zijn ouders vielen haast om van trots. Zelf vond hij het allemaal heel gewoon. Had hij een hoger doel?

Dat had hij. Op een dag vertelde hij zijn ouders dat hij beroepsmilitair wilde worden om in Afghanistan het volk te helpen bevrijden van de Taliban. Zijn vader moest een vloek in zijn colbert smoren toen hij het hoorde, maar zweeg. Zijn zoon zou zich nooit laten tegenhouden.

Ook nu bereikte de jongen zijn doel. Hij werd militair en, uiteindelijk, uitgezonden naar Kunduz waar hij de leiding kreeg over een groep opleidingsspecialisten. Nog diezelfde dag kregen zijn ouders een enthousiaste mail van hem. Hij had het nu al geweldig naar zijn zin.

Drie dagen later kregen zijn ouders een telefoontje.

Plechtig werd de vlag over de kist gedrapeerd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WE-300. Bookmark de permalink .

2 reacties op WE 300: onderdrukken

  1. koppieop zegt:

    Beste Platoaandelijn:
    Op een [ ander ] blog heb ik eens een reactie geschreven die beslist een wederwoord waard, maar dat heb ik niet gekregen, zodat ik maar aannam dat de blogger mijn stukje niet eens onder ogen heeft gekregen. Het ging namelijk over een post die al een aantal jaren eerder was verschenen.
    Voordat ik een (nogal lang) commentaar op jouw WE-300 “onderdrukken” geef, wil ik graag weten of WordPress jou waarschuwt dat dit bericht is binnengekomen? .
    Dar zal dan wel na de paasdagen worden; veel plezier plus geondheid (Hasselt en/of María?), groeten, Dick

  2. koppieop zegt:

    Hier komt-ie dan. Zie ook mijn epiloog…

    IN VOLLE VLUCHT

    Gefascineerd keek Henk zijn ogen uit naar de talloze vluchtinstrumenten. De panelen waren veel uitgebreider en ingewikkelder dan hij zich had voorgesteld. Hoe hielden de vliegeniers al die gekleurde getallen en wijzers op honderd klokjes, meters en schermpjes uit elkaar? Verbaasd constateerde hij dat de piloot niet de minste aandacht besteedde aan het besturen van het enorme vliegtuig, en dat zijn assistent zich zelfs de tijd gunde om hun een paar functies uit te leggen. – Op het korte continentale traject waren er weinig passagiers, en de gezagvoerder had hun uitgenodigd om de cabine te bezoeken. Die uitverkoren plaats bood hun een dubbel schitterend panoramisch uitzicht, omdat zij juist tussen twee ketens besneeuwde bergen vlogen.

    De sensatie had blijkbaar niet al te veel indruk op Henk gemaakt want, behalve gedurende de rest van die vacantietijd, bracht hij geen vliegtuigen ter sprake. Hij hing zijn kamer niet vol met foto’s, toonde geen bijzondere belangstelling voor boeken, tijdschriften, vliegtuigmodellen, en zocht niet naar films over dat onderwerp. Dat jaar maakte hij de middelbare school af en bereidde zich voor op de doktersstudie, waar hij al eerder interesse in had getoond.

    Toch moet die scène tijdens zijn eerste vlucht zich in zijn onderbewustzijn hebben geïnstalleerd. Op een dag. tijdens het natafelen, deelde hij zijn ouders een verrasende wending in zijn toekomst mede: hij wou vliegenier worden. Geen verkeersvlieger maar, aangetrokken door de militaire discipline, in de Luchtmacht. Hij achtte het zijn plicht, zijn land te dienen.

    Zijn ouders woonden de beëdigingsceremonie bij met gemengde gevoelens. Natuurlijk deelden zij Henk’s voldoening met het bereiken van het doel dat hij zich had gesteld, maar zij waren nog steeds een beetje teleurgesteld over die keuze. Elk jaar stegen de snelheden van de vliegtuigen, en nam het aantal ongelukken toe. Bovendien, als hij er op stond, waarom dan niet de burgerluchtvaart? Enfin. Gelukkig had het hun een zekere berusting gegeven, te weten dat het deel van de wereld waar zij woonden, ver weg lag van de gebieden waar gewapende conflicten voorkwamen.

    Maar enkele maanden later stortte hun land zich in een oorlog. Even onverwacht als onnodig riskant, want de overmacht van de vijand lag voor de hand. De jonge vaandrig werd opgeroepen voor een opdracht. Hij smaakte het genoegen, de eerste te zijn die naar zijn jager rende om het vaderland te verdedigen. Aldus werkte hij mee aan een actie die de strategische positie van hun andere strijdkrachten versterkte.

    Bij het avondeten na terugkomst van de raid vroeg een van de andere piloten: “En Henkie?”
    Gebogen hoofden en ontwijkende blikken waren het antwoord in een ijzige minuut van stilte.-
    & & &

    Nu ik toch bezig ben en de ruimte heb gekregen, voeg ik er ook de anecdote aan toe die erbij hoort. Hopelijk ben jij niet bij “jouw” beroepsmilitair persoonlijk betrokken geweest. Ik bij de mijne wél, in de zin van inspiratie voor de vertelling.
    Mijn zoon Robert had namelijk militair vlieger willen worden. Nauwelijks begonnen, werd hij stapelsmoorverliefd (wederzijds) op een zuster van zijn beste vriend, die op 12 seconden draven in onze straat woonde. Er zou dus geen bezwaar hoeven te bestaan om de 4-jarige opleiding te volgen alvorens te trouwen. Tenminste, als de Luchtvaartschool op twee treinstations van ons vandaan had gestaan – zoals bijvoorbeeld de Militaire Academie. Maar de piloten kwamen uit Córdoba, een kleine 800 km verderop. Voor een weekend reisde Robert dan ook met een nachtbus 24 uren heen en terug, om 24 uren bij ons te zijn.
    Dat werd een te grote wissel op des geliefden geduld, en toen het eerste jaar voorbij was, besloten zij te trouwen – waarmee dus de militaire loopbaan van de baan was Dat speelde zich af in 1977. Toen Argentinië zich stortte in die absurde poging om de Falkland ailanden (hier: Malvinas genoemd) terug te veroveren op de Britten, was het 1982, zodat hij hoogstwaarschijnlijk in dat confict gesleept zou zijn.
    Toevallig is vandaag, 2 april, Veteranendag en zijn de 33 jaar geleden gevallenen herdacht.

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s