(Boze) droomvakantie

Vakantie? Ach, houd toch op. Ik herinner me Schiermonnikoog nog. Zestien jaar en ik moest van mijn ouders mee.
Vreselijk, er was daar geen normaal stuk literatuur te krijgen. Maar mijn ouders zeiden: Cor, stoppen nu met lezen, jij gaat zwemmen, fietsen en lekker achter de meiden aan. Dat is normaal voor een jongen van jouw leeftijd.
Ik verveelde me rot. KOUD, dat zeewater! En meisjes, die keken helemaal niet naar mijn puisterige, magere gestalte. Nee, ik was blij dat ik weer op mijn vertrouwde boekenkamertje zat.
Toch ging ik op mijn tweeëntwintigste nog eens op vakantie. Voor een schrijfwedstrijd van de krant had ik een sonnet ingestuurd en op een zaterdagochtend ontving ik een brief waarin stond dat ik een vierdaagse reis naar Antwerpen had gewonnen.

Blij meldde ik me ter redactie. Daar vernam ik dat ik de prijs moest delen met een 55 jarige dikke dame die een weerzinwekkende limerick had ingestuurd.
Het begon al in de trein. Kwekkwekkwekkwekkerdekwek, het mondje van Aleida (jawel, ik mocht Aleida zeggen) stond niet stil. En GING het nog maar ergens over. Maar nee, ze kwekte humeurig over haar altoos miskende talent, over de mannen die maar niet kwamen, de hoge huur, de lekkende kraan, de familieverhoudingen van vaderskant die niet wilden vlotten en weet ik wat nog meer. Voordeel: mijn aandeel in de discussie kon rustig tot het minimum beperkt blijven. Ik riep op gezette tijden hum hum en dan had ze voldoende brandstof voor weer een uurtje onbekommerd geleuter.

Deze praatvaria bleef niet beperkt tot de trein. Ook aan de immer stromende Schelde, in de ZOO, op de Keizerlei, in het pizzarestaurant, in het koffiehoekje van het hotel kwekte Aleida vlijtig voort, ja, tot zelfs op mijn kamer waar ze tot in de late uurtjes bleef hangen omdat het met mij zo goed van gedachten wisselen was.
Elke ochtend werd ik wakker in de hoop dat het een boze droomvakantie was. Maar dat was het niet. Dat kon ik namelijk horen aan die schelle stem aan de deur: Cornelis, opstaan, we missen het ontbijt hoor, kom je? Cornelis, hoor je mij, je moet opstaan hoehoeoeoeoeoe!!

Aan alles komt gelukkig een eind. Sindsdien doe ik niet meer mee aan wedstrijden, wimpel prijzen af, vermijd omgang met vrouwen, ga al helemaal niet op vakantie en zit het liefst tussen mijn literatuur.
Want zelfs de meest aansprekende boeken zwijgen gelukkig als het graf.

(c) Cornelis Critieck 2010

Dit bericht werd geplaatst in Cornelis. Bookmark de permalink .

Een reactie op (Boze) droomvakantie

  1. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Wat heb je toch veel geschreven Plato, ongelooflijk!

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s