Rochel

Koket betrad de mondaine vrouw het terras en zette zich aan een tafeltje. Haar man, die met volle tassen nakwam, wierp zijn lading hoestend en hijgend aan haar voeten en nam moeizaam plaats.
‘˜Tja, wat zal ik eens nuttigen, sprak de vrouw nuffig. ‘Jij soms ook wat, Herbert?’
‘Ik…’ rochelde Herbert. Vervolgens lanceerde hij een enorme hoestbui. Met zijn zakdoek veegde hij zijn lippen af. Hij schrok… bloed. De volgende hoestbui was zo sterk dat hij niet meer kon stoppen.
Misprijzend keek de vrouw hem aan en sprak uit de hoogte: ‘Herbert, gedraag je dan toch. Men KIJKT naar ons!’

Dit bericht werd geplaatst in 101. Bookmark de permalink .

2 reacties op Rochel

  1. Zó weinig woorden, en toch zie ik de hele situatie voor mijn ogen. Knap!

  2. Ik sluit me helemaal aan bij Kakel – gewoon een heel verhaal in een paar woorden. Geweldig!

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s