Kruis

Heftig zaadjes pikkend, stapten de duiven met stadse statigheid over het zonnige pleintje. Soms vlogen er twee op, maar vanwege hitte bleef het bij korte, lauwe gevechtjes.
Ollie keek loom toe en hield zich verre van de strijd om het dagelijks voer. Daarvoor moest je snel en behendig zijn. Maar Ollie was log en zijn conditie was nihil. Patatduif, noemden ze hem spottend vanwege zijn gewoonte zijn kostje bij de snackbar bijeen te garen, een plek waar elke zichzelf respecterende duif zich verre van hield. Ollie knipoogde zuchtend tegen de felle zonnestralen.

‘Wie het snelst op de kerktoren is,’ opperde Ferdi in een plotseling sportieve bui.
‘Te heet,’ bromden de anderen en bleven in de schaduw van de struiken.
Ferdi keek naar Ollie. Snel keek Ollie weg maar… te laat.
‘Ollie gaat naar de kerktoren vliegen, hè Ollie?’
Ollie zweeg.
‘Ach…dat haalt ie niet,’ treiterde Ferdi. ‘Nou dan maar dat kruis op het dak. Als je het haalt, haal ik patat voor je,’ grijnsde hij satanisch.
‘Goed,’ riep Ollie, ‘ik doe het. Maar als ik het haal, dan houd jij voortaan je kop.’
‘Tuurlijk, riep Ferdi sarcastisch, ‘whahahahahaha.”
Zwaar vloog Ollie naar het een stukje verderop en bedacht hijgend een strijdplan.
‘Je zult wel moe zijn,’ gilde Ferdi,
Ollie negeerde hem en keek omhoog. Eerst maar die richel onder het grote raam. Hij zette zich af en na drie fladders was hij er. Dat viel mee. Vrijwel meteen vloog hij tot de volgende schuine richel, ongeveer op de helft van het raam. Toen hij weer kon ademen, zette hij stevig af en vloog tot onder het schuine dak. Zijn hart bonkte als een bezetene.
Het dak was lang. Zou hij het redden tot het raampje onder de punt? Hij haalde diep adem en vloog op. Halverwege raakten zijn poten een paar keer de leistenen. Even dacht hij dat hij zou neerstorten, maar eindelijk zat hij dan toch op het vensterbankje.

Uitgeput keek hij naar beneden. De anderen hadden vast niet gedacht dat hij zover zou komen. Nog even krachten verzamelen, dan tot boven het dak vliegen en tenslotte met een plofje op het kruis terechtkomen, zodat het leek alsof hij het met gemak haalde. Het moest kunnen.
Ja, NU…Hij steeg loodrecht op en vloog tot boven het dak en het kruis. Onder hem hoorde hij de anderen schreeuwen.
Plotseling werd het hem zwart voor de ogen. Hij daalde en met zijn laatste krachten landde hij zwaar op het stenen kruis.

Nerveus stonden de duiven rond de brokstukken van het kruis en Ollies levenloze lichaam. Toen zei oudste duif plechtig: ‘hij heeft het gehaald.’
‘Ach wat,’ riep Ferdi nerveus, ‘zo geldt het niet.’
‘Zeker wel, riepen de anderen en drongen dreigend naar hem op.
‘Vandaag haal jij patat voor hem,’ gromde oudste duif.
‘Ja kom zeg, voor een dooie d…’ waagde Ferdi.
Maar toen had hij zijn eerste vleugelslag al te pakken.
‘En verder je kop houden, begrepen?

Ferdi knikte. Hij begreep..

De duif nam moeizaam plaats op het kruis
(klik op de foto en kijk naar het kruis)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s