Laatste waarschuwing

Het lot had hen tegenover elkaar geplaatst. Het kon niet anders, had de marktmeester gezegd.
Nigel had onmiddellijk zijn sinaasappelen afgeprijsd.
‘Zeg maar tegen de klanten,’ riep hij tegen zijn hulpje Johnny, ‘heerlijk vers en niet duur.’

Aan de andere kant zette Antonio zijn aardbeien op 1,99 de kilo. Onderin de bakjes had hij wat rottende exemplaren gestoken. Dat zag toch niemand.
‘Verse aardbeien,’ gilde hij. Gilberto, zijn assistent, brulde enthousiast met hem mee. Ze zouden de concurrentie vandaag platleggen.
Op dat moment kwam Nigel achter zijn kraam tevoorschijn en gaf Gilberto zonder enige waarschuwing een keiharde trap tegen zijn dijbeen. Gilberto viel gillend van pijn op de grond. De toegesnelde marktmeester riep:
‘Nigel,nog zo’n overtreding en je kunt vertrekken.’
Nigel kroop met een hautain armgebaar achter zijn kar waar Johnny schreeuwerig de zojuist afgeprijsde peren prommootte. Hij zag Antonio te laat aankomen. Nog voor hij zijn hand kon opheffen had deze hem een vuistslag in zijn gezicht gegeven. Johnny stortte ter aarde.
‘Hé, ‘ riep de marktmeester. ‘Niet nog eens he? Anders treed ik op.’
Antonio keerde hem grijnzend zijn rug toe.

De sinaasappels en peren van Nigel liepen goed. Gilberto vond dat hij moest ingrijpen. Hij stormde op Nigels kraan af en veegde al het fruit in een paar halen van de planken. De toegesnelde marktmeester kon niet voorkomen dat Nigel daarop zijn concurrent met de voet voluit op de borst ramde. Gilberto snakte naar adem. Er volgde een warrig tafereel dat uitmondde in forse waarschuwingen.

Toen, later die dag Johnnie Antonio twee keer in het kruis trapte, stuurde de marktmeester hem van de markt en riep: ‘je hoort er wel meer van.’
Die avond zat Nigel treurig bij zijn restanten. Hij had in zijn eentje allemaal niet kunnen bolwerken. Aan de overkant telde Antonio vermoeid de dagopbrengst die nog net opwoog tegen zijn kwetsuren.
De mensen gingen tevreden huiswaarts. Het was een mooi dagje geweest.

Wie zich nu afvraagt: wat is dit voor een vreemd verhaal moet maar bedenken: bij het voetballen is dit heel normaal.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s