Eeuwig

De geliefde plekjes te verlaten
en verder gaande op je pad
toch nog steeds te weten dat
zij daar stonden, lagen, zaten

We geven handen want we wéten
Voelen in en leven mee
Kennen wel die levenszee
Maar zijn zo snel zovéél vergeten

Toch is er soms in wie wil rijpen
De liefde die zichzelve schrijft
Die als verbinding altijd blijft

Een eeuwig minnen en begrijpen
Dat over ’t graf rotsvast beklijft

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s