Afscheid

Doodstil zat hij in zijn rolstoel en keek naar de kleine kist.
Afscheid nemen doet zo’n verdomde pijn, dacht hij triest.
Zoveel jaren, zoveel lief en leed gedeeld, onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Als één dacht, zette de ander al de volgende stap.
Dat kon alleen maar als je terdege op elkaar was ingespeeld.
Maar nu was dat voorgoed verleden tijd.
Hij voelde zich verweesd.
Het ziekenhuis had welwillend toestemming verleend. 
Daarna hadden ze besloten dat de plechtigheid in kleine kring zou geschieden. 
Zijn vrouw streelde liefdevol zijn beide schouders.

Op die regenachtige septemberdag nam hij definitief afscheid van zijn linkerbeen.

Dit bericht werd geplaatst in 101. Bookmark de permalink .

Een reactie op Afscheid

  1. Onbegrijpelijk hoe je dit verzonnen hebt. Je hebt hier duidelijk je beste beentje voorgezet 🙂

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s