Tuinier: verwijt

Tuinier was juist bezig wat vetbolletjes aan de appelboom te hangen, toen hij zachtjes hoorde kreunen. Verbaasd keek hij om zich heen. De tuin was leeg.
‘Ja, doe maar alsof u niets door hebt, klonk het ter hoogte van zijn enkel
‘Maar ik zie niets,’ mompelde Tuinier sullig, niet wetend welke houding aan te nemen.
‘U staat anders aardig op me te trappen.’ De stem had de moedeloze intonatie van iemand die zich al jaren geleden bij de onafwendbaarheid van het lot had neergelegd.

Tuinier speurde schichtig naar de struiken. Daar misschien?

‘Geeft niet hoor, dat ik zo vaak word geschoffeerd. Telkens ben ik bereid mij blanco op te stellen en aldus de grove onvolkomenheden van het menselijk bestaan met liefde te bedekken. Maar steeds ontrolt zich hetzelfde patroon. Aanvankelijk zijn jullie zwaar onder de indruk. Maar dan sluipt het afbraakmechanisme binnen als een hongerige wolf die gulzig begint te vreten van het blanke vlees, zodat ik al snel geen schim meer ben van mezelf.’
Tuinier voelde de kou van zijn voeten naar zijn knieën trekken. Hij negeerde het. De woorden kwamen hard aan.
‘Mensen zijn daar goed in hè, dat verstoren van de harmonie. Zelfs zijn jullie in staat om een op de grond liggend slachtoffer nog extra zout in de wonde te smeren. Het erge is: ik heb geen keus. Het is mijn lot, zoals het uw menselijk lot is om al wat goed en zuiver is te vervuilen en te vertrappen.’
Eindelijk ging Tuinier een licht op.
‘U bent het dus,’ zei hij. Tegelijkertijd had hij de neiging het uitgesproken oordeel ten stelligste te ontkrachten. Maar kon hij dat ook? ‘Ik begrijp u wel, sprak hij terwijl zijn blik zich naar omlaag richtte. Daarom zal ik voortaan zorgvuldiger zijn. Hoewel het soms echt niet anders kan. Want…’
‘Wat fijn. U wilt mij begrijpen. DAT is mij al genoeg. Ach, NU houd ik van u. Helaas, ik ben niet met u op gelijke hoogte. Buigt u zich toch in mijn richting opdat ik u kan omhelzen.’
Tuinier aarzelde. Toen repte hij zich bliksemsnel de warme keuken in. Want zij kon dan wel op hem vallen, hij viel bepaald niet gaarne op sneeuw.

Dit bericht werd geplaatst in Tuinierverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s