Horde

Ze ontmoetten elkaar op een braderie. Vonne had alleen twintig euro en wilde een wafel kopen. Vera bekeek haar en dacht: dat is het laatste dat jij moet eten. Toch wisselde ze welwillend.
Vonne voelde Vera’s gedachte. Haar overgewicht en haar onvermogen dit te veranderen hadden haar alert gemaakt. Ze kende Vera. Een diëtiste met een slechtlopende praktijk sinds de komst van het gezondheidscentrum. Plotseling was er dat wilde idee. Waarom niet? Ze was rijk, alleen en ze wilde toch afslanken om een vriendje te scoren?

Een maand later had Vera haar praktijk opgegeven en bewoonde een kamer in Vonnes villa. Haar taak was even simpel als ingewikkeld: Vonne slank krijgen met alle middelen die ze kon bedenken.

Al snel waren Vonnes trucs genadeloos ontmanteld. Daarna kwam de harde fase. Vonne schepte teveel op haar bord, Vera schepte het er weer af en stak het in haar eigen mond. Merkwaardigerwijze kregen ze geen ruzie tijdens dit stille, dagelijkse gevecht.

Een jaar later was Vonne iets minder dik. Maar vrolijker werd ze niet. Op een ochtend zei ze: ˜Dat rot dieet kan me gestolen worden. Die vriendjes staan nog steeds niet in horden bij de voordeur. Laten we stoppen, als vriendinnen bij elkaar blijven en gaan genieten, om te beginnen van deze heerlijke taartpunt. Wat jij?

Ik zou me rot moeten voelen, dacht Vera. Maar ik heb het nog nooit zo gezellig gehad al ben ik vijftien kilo aangekomen.
‘Mijn idee,’ lachte ze.

En toen zetten ze het op een vreten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s