Stilte

Terwijl hij bedacht wat hij zou bestellen, keek hij door het grote raam van het stille restaurant het nachtelijk duister van de smalle straat in.
Het beeld was vaag en halverwege kwam hij zijn eigen gestalte tegen, een forse man met te hoog opgetrokken schouders en een wat peinzende blik. Snel wendde hij zijn hoofd af.
Eenzaam voelde hij zich. Sinds het overlijden van zijn zuster was hij de laatste van de familie. Niemand meer met wie hij vroeger kon delen, die nog had meegemaakt wat hij had meegemaakt. En de kinderen, ach, die hadden het altijd druk, want nog midden in de race van het bestaan.
Een vrouw. Wat verlangde hij soms naar een vrouw. Sinds zijn scheiding, 13 jaar geleden, had hij wel pogingen tot contact ondernomen maar deze bleven op een of andere manier vluchtig. Misschien is het mijn lot, dacht hij bitter, dat ik niet blijvend iemand aan me kan binden, maar dat ik geboren ben om alleen te sterven.
Ooit had hij in een boek gelezen over creëren door gedachtenkracht. In de beslotenheid van zijn woonkamer, had hij eens een poging gewaagd. Maar al snel waaiden zijn gedachten alle kanten uit.  Het boek verdween half gelezen in de boekenkast.
Hij probeerde zich voor te stellen hoe dat zou zijn, nu, met een vrouw aan de overkant van de tafel. Niet bijzonder knap maar met een vriendelijke lach, een warme uitstraling en werkelijke belangstelling. Even sloot hij zijn ogen en in een minieme seconden zag hij haar werkelijk zitten, zijn droomvrouw.
Er plooide zich een glimlach om zijn lippen. Dit zien vast te houden, nu dit zien vast te houden.Nog steeds met gesloten ogen noemde hij haar naam: ˜Mathilde, Mathilde.” En werkelijk, daar zat ze, glimlachte naar hem en zei: ‘hé gekke jongen, je valt toch niet in slaap in een restaurant?
Hij opende zijn ogen. Mathilde keek hem liefdevol aan en zei: ‘wat is het hier heerlijk samen hè? Zo heel anders dan als je maar gewoon alleen aan een tafeltje zit, vind je ook niet?’
Hij was verbijsterd. Het werkte. Het werkte echt. Juist op een moment dat hij helemaal niet…
‘Wat zal ik nu eens bestellen?’ zei Mathilde met een knipoogje. ‘Kip? Ja, kip, ik geloof dat ik daar echt zin in heb. En jij?’
Hij slikte. Wat is er?” vroeg Mathilde. ‘Je kijkt zo verschrikt.’
‘Ik weet niet wat ik…’ sprak hij moeizaam. ‘Maar je ben zo werkelijk, zo, zo ECHT. Ik begrijp het niet, ik.’
‘Lieve jongen, haar lach klonk nu als een zilveren klokje. ‘Maar natuurlijk ben ik echt, ik ben altijd echt geweest. Al zevenenvijftig jaar.’
‘Ja maar,’ stamelde hij, ‘hoe… ik bedoel, ik heb je nog maar net als het ware gevisualiseerd  en…’
Ineens kwam Mathilde met en schokje overeind. Een verwonderde schaduw leek over haar gezicht te vallen en haar stem trilde toen ze zei:  ‘jij MIJ gevisualiseerd? Onmogelijk! Tien minuten geleden heb ik juist JOU bedacht.

De macabare stilte in het lege restaurant werd pas doorbroken door de twaalf slagen van de torenklok.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Esoterische verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s