Ambitie

Hij had het van vader. Die had het heel sterk. Moeder vertelde later vaak: ‘hij was niet tegen te houden. Hij moest en zou de top bereiken. Maar ja, die ene keer ging hij te ver in zijn ambities. Ik had hem nog zo gewaarschuwd. Maar luisteren, ho maar.’
Meestal ging ze dan over tot een melodieus huilen. Het was ook erg natuurlijk, temeer daar zijn lichaam nooit werd teruggevonden. Meestal volgde er daarna een verdrietige vermaning aan zijn adres om toch vooral voorzichtig te zijn. Hij kon het scenario wel dromen.
Hij wist wel, hij zou beter naar zijn moeder moeten luisteren. Maar hij voelde zich jong en sterk. En wat had hij voor keuze? Hij moest toch eten? Bovendien, iedereen deed het. Hij kon echt niet achterblijven.
Enfin, vanmorgen was hij vertrokken. Het was een klamme dag maar dat vond hij niet erg. Het maakte hem zelfs fitter dan anders. Even zat hij stil en snoof de warme lucht op.

Ineens was het dichtbij, uitkijken nu. Hij dook in elkaar, nu moest het gebeuren.
Gelukt. Aangekomen op de top, tussen dikke, wuivende stammen ontdekte hij de plek waar het vitaminerijke voedsel lag opgeslagen. Aan het werk.

Hoe lang was dat geleden? Hij had geen idee. Hij voelde zich zo suf, zo slaperig. Even leek hij zijn moeders stem te horen. Toen verloor hij het bewustzijn.

_________

Verdorie nog aan toe, zei de vrouw giftig. Het is niks dat het zo heet is, maar je betaalt je blauw aan anti-vlooienspuitjes.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s