De abdij van Postel

Gisteren waren Maria en ik plotseling in de abdij van Postel (België). Het is een prachtig complex met veel gebouwen en een uitgebreide kruidentuin waarin zo ongeveer alle kruiden te vinden zijn die op onze bodem kunnen gedijen.
In 1995 was ik er voor het eerst. Met de, toen nog kleine, kinderen. Want moeder besloot dat jaar niet mee te gaan, een opmaat voor de scheiding. Enfin… we fietsten over de drukke weg van Mol, waar we een Sunparkhuisje bewoonden, reden via een prachtige ijzeren brug over het kanaal en kwamen onverwacht bij deze abdij uit. Ik vertelde de kinderen wat een abdij inhield maar helaas konden we er niet in want alles was gesloten.

2009
Deze keer was het open. We kochten brood in het abdijwinkeltje (dat gaat daar per kilo brood) en heerlijke avondsiroop. Daarna bekeken we het complex en maakte een wandeling door die kruidentuin waar alles keurig op regeltjes stond afgeschermd van de bezoeker. Elk kruid was keurig voorzien van een naamaanduiding en tevens stond vermeld wat je er mee kon. Het leerde me o.a. dat groot hoefblad een goed middel ter voorkoming van migraine is. Voor sommigen van jullie dus een aanrader. Elders in de tuin stond een compleet laboratorium waarin de kruiden werden verwerkt tot medicijn etc.

Bij die kruidentuin hoorden twee kleine mannetjeshonden. Een soort van laagbeen terriërs, voor zover ik daar verstand van heb. Blijkens een bijbehorend bordje bewaakten deze hondjes de tuin met hun leven. Wie, in de tuin kwam, werd, volgens dat bord, getracteerd op een woedend blafje. We keken de hondjes eens aan. Vrediger diertjes leken er naar onze mening niet te bestaan. Dachten wij…..

Op een bepaald moment bedacht het grootste hondje dat het celibaat nu wel lang genoeg geduurd had en hij besprong zijn kameraadje van achter en wel zodanig dat verdedigend gebrom niets meer uithaalde. Na enige onhandige pogingen tot voortduwen, staakte hij kwispelend zijn arbeid. Dat was voor het andere hondje echter het sein om te denken: ‘ wat jij mag, mag ik ook’. En op zijn beurt wierp hij zich op zijn makkertje.

Aangezien dit hondje net iets kleiner was dan zijn vriendje begonnen zijn achterpootjes gevaarlijk te zweven en toen het grootste hondje daarbij ook nog begon te lopen vlogen de heren op een merkwaardig wippende, hollende en zwevende manier langs de verse kruiden. Het viel mij daarbij op dat ze totaal geen oog meer hadden voor hun oorspronkelijke taak. Natuurlijk maakte wij daar geen gebruik van en liepen langzaam verder tussen brandnetel, citrusplant en basilicum. Af en toe zagen we de hondjes opduiken uit het struweel. Ze waren helemaal door het dolle heen en wisselenden nog menigmaal van positie.

Zou die abt daar nou ALLES goed vinden?

UPDATE:
Avondsiroop is een siroop die door de monniken van de abdij wordt gemaakt. Ik zet hier even de ingrediënten op een rijtje. Kun je zien hoe verschrikkelijk onschuldig het is. Niks alcohol, gewoon rustgevende siroop. Lees!!

Postula avondsiroop
Voor een goede en gezonde slaap
Inhoud: 500 gram
Ingrediënten: water, suiker, echte kamillebloemen, kaneel, citroensap, vitamine C, vanillestokken.
Gebruik: de siroop krachtig schudden. Kan met droge witte wijn worden gemengd tot een zalig aperitief. mengverhouding siroop: 1/4 en wijn 3/4. Wordt best ijskoud gedronken. Puur smaakt de siroop ook op pannenkoeken en ijs.
Link naar de abij van postel: http://www.abdijpostel.be/
Link naar de kruidentuin: http://www.abdijpostel.be/kruidentuinen.htm
Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s