Trots

Het overviel hem zomaar, op een koude, winderige ochtend in april. Hij zat juist in zijn schafttijd op een laag stenen muurtje en at vreugdeloos zijn broodjes kaas die hij wegspoelde met lauwe thee uit een thermosfles. Plotseling was daar de gedachte: mama!
Hij kon zich niet herinneren dat hij de laatste tijd aan haar had gedacht. De tien achterliggende jaren leken de wrok en de trots weliswaar te hebben weggesleten, maar de wrange herinneringen waren verbleekt bij de gang van de dagelijkse dingen. En toch… zo ineens was daar die gedachte, samengebald in dat ene woordje: mama. Golven van spijt en schaamte trokken door zijn lijf. Hij gooide het restant van zijn brood in de struiken en zat daar, wezenloos, op dat muurtje terwijl de herinneringen messcherpe sporen dwars door zijn lichaam trokken.

Honderd gulden. Het was maar gegaan  om honderd gulden. Krap zat hij. Want hij verdiende nog niet zoveel en zijn vrouw wilde zo graag die CD van Michael Jackson. Hij wist dat zijn ouders zich niet veel konden permitteren. Toch vroeg hij hen op die bewuste dag om hem het geld te lenen. Zijn moeder stemde toe en haalde het geld uit haar speciale potje. Die avond kwam hij met de CD bij zijn vrouw en de hele avond draaiden ze de muziek van hun idool.

Hij zuchtte. Hij wilde het geld wel teruggeven, dat was het punt niet. Maar hij kreeg het nooit bij elkaar. Elke keer was er wel iets anders dat er tussen kwam. Zijn moeder had hem al een paar keer zachtjes gevraagd of het hem uitkwam. Omdat ze via dat potje spaarde voor een verjaardagscadeau voor vader en de kinderen. Hij wist het maar reageerde vaag, soms boos omdat ze hem met haar zachtheid in zijn hart raakte. Het geld kwam nooit terug. Toen kwam die verjaardag.

Het was vader die hem aansprak. Het was vader die hem er op wees dat als je wat leende, je dat ook moest terugbetalen. Dat hij wist dat zijn ouders het niet breed hadden. Dat het moeders zuurverdiende geld was. dat hij eindelijk eens verantwoordelijkheden moest leren dragen. Dat hij hem zijn houding behoorlijk kwalijk nam.
En hij wist dat zijn vader gelijk had. Het lag op zijn tong om het te zeggen. Maar het lukte hem niet. En na die woorden over verantwoordelijkheid schoot hem de woede door het lijf. Geschreeuwd had hij. Hij wilde zijn ouders niet meer zien. Ze gunden hem niks. Ze hadden alleen maar kritiek. Ze konden allebei de boom in. Hij ging.

In de periode die volgde, bleef hij wrokkig. Zijn vrouw steunde hem. Hij hoefde zich niet als een hond te laten behandelen. Haar houding voelde prettig aan want steunde hem in zijn mening. De jaren verstreken. Soms miste hij zijn ouders maar zijn trots weerhield hem van een verzoenende actie. Toen kwam de rouwkaart. Mama…

Hij had niet gereageerd. Hij wilde wel maar een onzichtbare hand hield hem tegen. Er was geen denken aan dat hij zijn vader wilde zien. Daarvoor had deze hem te veel beledigd. En hij verborg het knagende gevoel.

De tijd was om. Hij stond op, pakte zijn broodtrommeltje en slofte terug naar de kantine. Mama, dacht hij verdrietig, mama, ik was zo verdomd fout. Maar ik…. hoe zou ik het ooit kunnen goed maken? Het is te laat, te laat. Toen verdween hij door de deur van de werkplaats.

Op het stenen muurtje zat in het zonnetje een jonge vrouw. Ze glimlachte en zond de verdwijnende man een zachte kus achterna. ‘Ik ben altijd van je blijven houden, jongen’, fluisterde ze. ‘Laat mij je helpen met een liefdevolle gedachte’.

Twee dagen later opende een oude man zijn brievenbus. Er zat een envelop in. Deze bevatte een biljet van 50 euro en een briefje waarop met onbeholpen hanepoten stond geschreven:
‘papa, mag ik alsjeblieft weer thuiskomen?’

——————————————–

Ach, was het maar werkelijk zo gegaan.
Maar de waarheid is dat deze jongen nooit meer
thuiskwam. In 2011 stierf zijn vader.
De naam van de jongen ontbrak op de kaart.
De ruzie bleef tot over het graf bestaan.
Telkens als ik er aan denk, voel ik de
pijn die hij heeft weggestopt.
Ik hoop dat hij met de situatie kan leven.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s