Efficiënt

Nerveus hipte hij vanuit de donkere conifeer op de grijze stenen muur en staarde schichtig naar beneden. Hij wist, nee, hij voelde.

Gorrion hield van haar. Vanaf het moment dat hij Muske zacht zag wiegen op die berkentak, wist hij dat ze bijzonder was. Haar zachte veertjes, haar ranke pootjes, haar donkere, glanzende oogjes, alles aan haar leek voorbestemd om warmte uit te stralen, lief te hebben.
Aanvankelijk meende hij weinig tijd nodig te hebben haar zijn liefde te verklaren. Maar eenmaal neergestreken op haar tak overviel hem plotseling een ongekend gevoel van verlegenheid. In plaats van de macho uit te hangen, had hij maar wat dom gestameld. Tot zij het initiatief nam en hem zo liefdevol snavelde dat hij er licht van in zijn kopje werd. Daarna waren ze onafscheidelijk.
Zonder er al teveel tjilpjes aan te besteden, zochten ze samen, op een romantisch doelmatige manier, naar voedsel en een goed plekje voor een stevig nest. En na elke drukke dag snavelden ze elkaar, voor ze in hun veertjes doken, liefdevol bij het licht van de ondergaande zon.
De wereld was mooi en vol zoete beloften.

Toen was er dat huis met dat grote raam.

Gespannen landde Gorrion onder de tuintafel van het erfje. Dan hipte hij omzichtig naar het doodstille figuurtje en hield daar trouw de wacht. Bij het duisteren fluisterde hij: ‘morgen kom ik terug, liefke’ en verdween in de conifeer.
Maar toen hij die volgende ochtend terugkwam, vond hij het erfje leeg.
Efficiënt is de natuur.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s