Mama bedankt

Lieve mama,

Juist vandaag, zo vlak na mijn 45e verjaardag die we onlangs zo heerlijk met zijn allen hebben gevierd, viel het me in wat ik allemaal aan je heb te danken. Weet je nog, toen ik klein was? Toen ik mijn eerste beertje van je kreeg? En de eerste serie foto’s die je van mij maakte? Wat was je trots op mij. Ik ook op jou hoor, maar ja, babies, peuters en kleuters laten dat zo niet merken.
En weet je nog van toen ik ziekjes in een dekentje gewikkeld op de bank lag? En dat jij heen en weer liep met een spuugbakje en een handdoek?
En later op de kleuterschool? Mijn eerste werkstuk dat zo trots aan een lijntje hing te bungelen. Zo leuk was dat.
Hoe lang is het alweer geleden dat ik op de nek van papa naar de speeltuin werd gedragen? En hoelang dat we lekker frietjes gingen eten en zo veel lol hadden met zingen? En die keer dat jij ziek was en wij allemaal zo bezorgd waren? Ja, ik ook hoor, ook al kon ik je dat zo niet laten weten. Gelukkig liep alles goed af.

Je vraagt je vast af van waar ik dit schrijf hè? Wel gewoon, vanuit de kleine kamer met de wandrekken. Je weet wel die met die honderden donkerblauwe dozen die ik een vijf jaar geleden heb aangeschaft toen je mij alle spullen liet bezorgen voor mijn veertigste verjaardag. Die foto’s, dat filmmateriaal van verschillende formaten, posters, werkstukjes, CD’s en DVD’s, eigenlijk teveel om op te noemen.
Ooit ondernam ik een manmoedige poging om alles terug te zien. Het kostte me drie maanden om bij mijn tweede levensjaar terecht te komen. Daarna ging het allengs stukken trager omdat het hier zo’n klerezooi materiaal zo nadrukkelijk in omvang toenam. Ik ben gekomen tot mijn 6e levensjaar, weet je nog wel, die dag dat ik geen kleuter meer was maar gewoon kind. Daarna moest ik stoppen, anders had het mij mijn huwelijk gekost en ook de kids kwamen al in het stadium van: vader, hoe ziet die er ook al weer uit omdat het een beetje veel werd. Dat was wel jammer.

Maar je weet hoe blij ik er mee ben hè? Ik weet met hoeveel liefde je al die documenten hebt samengesteld en bewaard. Ik vind het zo fijn dat ik het nu heb, allemaal… echt!

By the way, we zijn van plan tweede kerstdag gezellig langs te komen. Dan nemen we gelijk die geheugenkaarten mee van onze vakantie in Oostenrijk en van mijn verjaardag.
’t Zijn wel respectievelijk 2075 en 2795 foto’s en filmpjes geworden maar dat is niet erg toch? Hopelijk heb je die dag je nieuwe brilleglazen al. We hebben tenslotte de hele dag de tijd.

Nou tot tweede kerstdag dan hè. Groetjes, ook aan papa.

Dag dag,

Groetjes van je zoon Diederik

Amersfoort, 20 december 2049.

Verhaal: Plato, januari 2050.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s