Ambities

Het was doodstil in de tijdvrije zone. Terwijl de jongen de dempende gelijkmatigheid  van de atmosfeer waarnam, dacht hij aan het moment dat het raderwerk bezit van hem zou nemen.
Hij verlangde er naar. Want vanaf dat moment zou alles anders, wetenschappelijker en vooral vrediger worden. Hij had wel duizend plannen.

Ineens was het zover. In de slierten tijd die als kwade dampen met hem waren meegeslopen stond daar de oude man en rekte zijn ledematen. De jongen keek hem aan. ‘Wilt u eerst even rusten, voordat we met de overdracht starten? ‘vroeg hij medelevend. De oude man legde zijn oude, knoestige stok op de grond, kneep zijn linkeroog spottend tot een spleetje en vroeg: ‘overdracht? Welke overdracht bedoel je precies jongen?’
De jongen aarzelde. ‘Nou gewoon. De sleutels, een evaluatie van de afgelopen periode, de opdracht voor de komende periode, misschien wat bijzondere ervaringen.’ Zijn woorden werden geabsorbeerd door de allesomvattende, ruimtelijke stilte, zoals een geworpen steen langzaam maar onstuitbaar naar de bodem van het meer zakt waarna het water na enige rimpeling weer zijn oorspronkelijke vorm aanneemt.
De oude man keek hem veelbetekenend aan. ‘Geen evaluatie, geen ervaringen, geen overdracht.’ sprak hij. ‘Je start te 0.00 uur. Je loopt gelijkmatig de tijdzones af en voor de rest doe je helemaal niets. Streng verboden.’Maar de opdracht dan, ik moet toch weten wat me te doen staat. Want dat er veel te doen is dat is algemeen bekend maar…’
‘Geen opdracht,’ onderbrak de oude hem. ‘Er is veel te doen, maar niet door jou. Het is je ten ene male verboden om in te grijpen. Dat wist je toch? Je bent toch bekend met de vrije wil, nou?
Weer aarzelde de jongen. ‘Jawel, maar ik dacht…’ Even zat hij in gepeins verzonken. Dan vroeg hij: maar de sleutels dan?’
‘Welke sleutels?’ informeerde de oude man droog. ‘Nou die van mijn kantoor en mijn huis, ik moet toch werken en wonen?’
Even keken ze elkaar recht in de ogen.’Geen sleutels,’ sprak de oude man.
‘Ja, dat dacht ik wel,’ zei de jongen langgerekt. ‘Maar hoe..?
De oude man bukte zich, pakte de stok en wreef er drie keer in de lengte over heen. Meteen zag de stok er als nieuw uit, zonder ook maar een kleine knoest.
‘Dit is je metgezel. Je zult wonen noch slapen, je zult zwerven van oost naar west, van noord naar zuid, je zult overal en nergens zijn, je zult veel zien maar niets zeggen. Je zult uitsluitend tikken met de tijdstok totdat je voelt dat het klaar is. Begrepen?’
De jongen knikte somber.
Nu gaf de oude de stok aan de jongen en zei toonloos: ‘ga nu!’
De jongen pakte hem met donkere ogen aan en gromde wat. Dan keek hij strak voor zich uit en tikte eenmaal op de grond. Direct daarop was hij verdwenen in het tijdelijke.
‘Ook gelukkig Nieuwjaar,’ mompelde de oude man en sloot de ogen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Esoterische verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s