sentimenteel

2007
Op de plek waar ik anders altijd voor de PC zit, staat een kunstkerstboom. Geen echte, dat wil ik de natuur niet aandoen. Compleet met ballen, vogeltjes, glazen engeltjes en een matglazen piek.
Mijn voorraam wordt gesierd door gekleurde lampjes die ik vijf jaar geleden bij Kruidvat kocht voor 4,95 en die nog steeds trouw hun werk doen. Onder de kerstboom liggen cadeautjes, door mijn dochter, onverwacht en heel lief, vorige week meegenomen tijdens een weekeindbezoek.
Buiten staan de bomen roerloos en berijpt te wachten tot kerst begint. De straten zijn verpakt in een laagje stuifsneeuw. Mensen haasten zich naar- en van het winkelcentrum waar het al een week lang geurt naar dennennaalden en verse oliebollen. In de tuin kwetteren mussen, alsof ze niet weten dat ze de laatste tijd welhaast met uitsterven bedreigd worden, en doen zich tegoed aan pinda’s, zaden en stukjes brood.

De katten liggen snorrend op de bank. Stil is het hier binnen, doodstil. Ik ben de enige mens die het niet druk heeft. De boodschappen voor het weekeinde zijn al in huis gehaald. Veel hoeft het niet te zijn sinds dochterlief elders woont en zoon een baan heeft waardoor hij de meeste tijd buitenshuis vertoeft.

Ik moet nog wennen aan die nieuwe stilte in het huis. He thuis waar vroeger een heel gezin woonde, dat zoveel van ons gezien heeft en dat langzamerhand met mij een nieuwe periode ingaat.

Maar tweede kerstdag dan komen ze. Dan is het even als vanouds.

Noem mij sentimenteel.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Familieverhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s