De zilveren klokjes

De oude man keek op zijn zakhorloge. Het was laat. Stram beende hij naar de halte. Maar net voor hij deze bereikte reed de tram voor zijn neus weg. Hij gromde binnensmonds en spuugde nijdig op de grond.

Wat was die boodschappentas zwaar. Ik ben net gek om zoveel in huis te halen, dacht ze somber. Want haar zoon had gezegd: ‘misschien.’ De ervaring leerde dat hij dan niet- of maar heel even kwam. Maar ja, je zal het altijd zien, dacht ze, dan koop je minder en dan krijg je toch bezoek. Hijgend bereikte ze de tramhalte.

Waarom moest hij nou net zijn spullen kwijtraken terwijl zijn werkzaamheden op zijn drukst waren. Onzeker voelde hij in zijn zak. Vijftig cent. Was dat genoeg om het hotel te bereiken? Ineens voelde hij zich duizelig en wankelde.
‘Voelt u zich niet goed?’ Bezorgd greep ze de oude man bij zijn arm.
‘Het gaat al weer,’ mompelde hij en probeerde rechtop te staan.
‘Leunt u maar op mij,’ sprak de vrouw bezorgd, kijk de tram komt, ik help u wel even.’ Moeizaam hielp ze hem de treeplank op, pakte de zware boodschappentas en stempelde de strippen af.

‘Zeg, met vijftig cent kom je niet thuis, heb je geen chipkaart ouwe?’ kauwde de conducteur ongeïnteresseerd en stuurde de tram geroutineerd de bocht om. De oude man keek hulpeloos naar het kennelijk gedevalueerde muntstuk. ‘Wacht,’  zei de vrouw, ík heb wel geld.’ ‘Waar moet u heen?’ De oude man slikte: ‘ik weet het niet meer, ik ben een beetje de kluts kwijt,’ zei hij.

Ze zaten aan de kleine keukentafel en dronken hun dampende drank.
‘Zo, dat hebben we wel verdiend,’, zei de vrouw opgewekt. ‘Handig hè, als je zoveel in huis hebt? U knapt zowaar al wat op. Net leek u wel een dooie, zo wit, maar nu begint u werkelijk een beetje bij te kleuren?’

De oude man knikte. ‘inderdaad.’ U bent werkelijk heel vriendelijk om zo maar een oude man mee naar huis te nemen en hem op chocolademelk te trakteren. ‘Ach, kon ik het u maar vergoeden, maar ik heb momenteel…’
‘Geen denken aan, niks vergoeden. Kom zeg, die beetje geld! Ik ben blij dat ik u kon helpen. Ach, als ik wat zou wensen dan is dat mijn zoon wat meer tijd voor me heeft en weer eens een hele kerstdag bij me komt zodat ik lekker voor hem kan koken. En dat hij niet meteen weer weg moet vanwege de drukte. Dat het weer eens zo gezellig is als vroeger? Maar ja, zulke dingen zijn niet te koop met geld.’

De man keek haar peinzend aan en streek met de hand door zijn baard. ‘Nee,’ zei hij, ‘dat is waar.’ De wereld lijkt steeds vluchtiger te worden. Hoe heet uw zoon? ‘Hendrik, net als zijn vader,’  zei de vrouw trots. ‘Hij woont in Amsterdam-Zuidoost en hij is reuze goed met computers. Maar ja, altijd druk hè.’
De oude man glimlachte. ‘Dat is waar, zei hij. Misschien dat de kerstklokjes nog iets bij hem losmaken. Maar goed, ik moet weer eens gaan, zei hij. ‘Hotel Aquilo, dat was het dus. Wat een tref dat het hier twee straten achter ligt.’ ‘Ja, zei de vrouw,  ‘Alsof het zo moest zijn.’ Ze hielp hem in zijn jas en bracht hem naar de deur. ‘Nou dag,’ zei ze onhandig. De oude man reikte haar de hand.’Ik zal uw gastvrijheid nooit vergeten,’ zei hij vriendelijk. Nog een zwaai en toen was hij weg.

Een paar dagen later kreeg ze telefoon. ‘Hallo Mam, met Hendrik, wat zou je er van zeggen als ik de hele kerst gezellig bij je kom?’ Ik heb een paar leuke DVD’s die we samen kunnen kijken en ik kan haast niet wachten op je warme chocolademelk.

Haar hart sloeg drie keer over van geluk. Dit werd de mooiste kerst ooit.

Die eerste kerstdag gaf haar zoon haar een pakje. ‘Wat leuk,’ zei ze blij. ‘Niet van mij,’ antwoordde hij, ” ik vond het in mijn brievenbus. Waarschijnlijk een reclame-uiting van een bedrijf. Maar ze zijn zo leuk, kijk!’ Uit het pakje kwamen twee minuscule, zilverkleurige klokjes tevoorschijn. Ze rinkelden met een hoog, ijl geluid. ‘Ze zijn prachtig,’ zei ze, en keek naar het donkere raam waarachter witte vlokjes dwarrelden.

Op de hotelkamer zat de oude man en glimlachte.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Esoterische verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s