Melancholie

Onder de genadeloze zon kroop de oude vrachtwagen over het vrijwel onzichtbare woestijnpad. Hoeveel uren al? Haar lippen waren gebarsten van de droogte. Ze leek het niet te merken. Ze zat daar op een houten plankje in de laadbak en soms kon je niet zien of haar ogen nu open of gesloten waren.

Brieven schreef zijn vader genoeg. Abdullah las ze trouw voor aan grootmoeder. Dit was de eerste keer in al die jaren dat ze hem hadden gezien. Bij oom Halef, die in de grote stad woonde en een zwart-wit televisie en een videorecorder had. Het beeld was slecht maar toch was duidelijk dat vader ouder, taniger was geworden. Maar zijn lach was nog hetzelfde als toen.

Bezorgd beroerde Abdullah grootmoeders arm. Even richtte ze haar oude, gerimpelde gezicht naar hem op. ‘Water?’ vroeg hij zachtjes. Bijna onmerkbaar schudde ze haar hoofd en verzonk daarna weer in die onbestemde verte waar alleen zij toegang toe had.

Grootmoeder had met grote, verstarde ogen naar haar zoon gekeken. Toen de band afgelopen was, had ze in Halef’s hand geknepen en uitgeroepen: ‘Allah, alle kleur is uit zijn gezicht verdwenen. Hij is ziek.’ Ze hadden veel tijd nodig gehad om haar, die nooit een TV had gezien, de wonderen der techniek uit te leggen.

Haar oude ogen knepen zich samen. In haar huilend hart, oase van liefde, speelde haar enige zoon, haar liefste, haar warme zon.

De vrachtwagen hobbelde voort en het stof van de woestijn bedekte de sporen van alle verdriet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s