Stalker

Ze zegt het langzaam maar nadrukkelijk. “Hij achtervolgt me tot mijn huis toe.”. Ik meen iets van een huivering in haar houding op te merken.
“Het is niets dat je iemand eens wat geeft, maar dit gaat me veel te ver”. Ze kijkt alsof ze zojuist is belaagd door een zwerm paparazzi die haar foto in de eerstvolgende Privé willen afdrukken. “Wat vind jij er nou van, dat is toch stalken?”
Ik kijk haar aan en begrijp het niet goed. Ze is 64, al jaren keurig gehuwd, heeft al haar kinderen model afgeleverd aan de samenleving en loopt elke dag trouw haar rondjes met de honden. Onderweg maakt ze  een praatje met buurtgenoten zoals ik. Niets mis mee.
Maar nu heeft ze kennelijk een stalker. Gerrit heet hij. “Gerrit is arm”, zegt ze. “Hij is mager, ziet er wat verwaaid uit en daarom stop ik hem af en toe wat toe. Maar hij kent zijn grenzen niet. Hij wil meer.  En ik niet.” Gerrit heeft zo te horen op grond van al die gaven een eisenpakket in zijn brein laten nestelen.
“Vandaag was het weer zover”, zegt ze verontwaardigd. Ik geef wat, maar het was mijnheer niet genoeg. De HELE weg terug heeft ie me achtervolgd. Op het laatst heb ik me omgedraaid en geroepen. Ga weg, je krijgt niets meer, je kan het dak op”.

Ik kijk haar aan. Overdrijft ze niet een beetje? Maar ik zwijg want ze ziet er echt gestrest uit. “Akelig voor je”, antwoord ik slapjes, maar wat moet ik anders zeggen? Dat ze een andere route kan wandelen? Doet ze toch niet. Ze is teveel aan haar loopje gewend.

“Je gelooft me niet hé?” Ze kijkt me doordringend aan. Ik grijns, ze heeft me door. “Dáár is het bewijs. Kijk maar aan het einde van de straat, daar staat ie”, roept ze vurig. Ik kijk langs haar vinger. “Ik zie niks,” zeg ik, “waar dan”.  “Dahaar, hoger.”
“Daar, hoger, zie je wel”, roept ze, “doei, ik ga gauw naar huis”. En gehaast verdwijnt ze om de hoek.

Op het dak verheft Gerrit zich traag als een te zwaar beladen boeing en vliegt hoog boven de huizen zijn weldoenster achterna. Langzaam maar nadrukkelijk, zoals blauwe reigers, die een hapje in het vizier hebben, dat nu eenmaal doen.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen non fictie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Stalker

  1. Novelle zegt:

    hahahaha schitterend hahaha

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s