Het briefje

Ze voelde de werking van de pillen snel toenemen. Zo zag het einde er dus uit, dacht ze. Met veel pillen en op een bed in een slaapkamertje.
Niemand om je heen want iedereen is druk bezig. Dat is dan de dank voor zoveel jaren van zorg, liefde en attentie; nou, laat het dan ook maar snel voorbij, dacht ze wrang.

Wie zou zou komen halen? Ze had eens gehoord dat je ouders je de hand reikten. Of heel goede vrienden. En het scheen daar zo prachtig te zijn dat niemand er ook maar over piekerde nog terug naar de aarde te gaan. Ach, ze had het altijd een mooi beeld gevonden: in een wit gewaad, zonder pijn en verdriet, gewoon maar een beetje zweven over de wolken.

Plotseling spitste ze haar oren. Aan de andere kant van de schuifdeur klonk de stem van haar man. Ingespannen luisterde ze. Telefoon? “Bergafwaarts……niet meer te redden……Volkswagen…..nu geld genoeg. Ze schrok. Het werd stil. Slechts het tikken van de klok raakte aan de randen der stilte. Maar in haar hoofd was het een warboel. DAT was het dus, ze moest zo snel mogelijk dood. Want hij had geld nodig, veel geld. Machteloos balde ze haar vuisten.

Snel pakte ze het notitieblokje en een pen uit het nachtkastje en begon te schrijven. Hanepoten, dacht ze. Maar als het maar duidelijk was wat ze bedoelde. Hierbij onterf ik mijn man omdat hij op mijn dood en mijn geld uit is, bij mijn volle verstand geschreven op….24 april ….was getekend…..
En zwierig parafeerde ze het briefje. Dat zou hem leren, de smerige geldwolf, de graaier. Ze stopte het briefje snel in haar hemdje. Niemand zou het daar vinden. Ze zou het later stiekem aan de dokter geven. Ja, het kwam er nu op aan slim te zijn.

Ze sloeg haar ogen op. De dokter zat aan haar bed. Zo, mijn kleine hypochonder, ik denk dat we het ergste van de griep nu wel gehad hebben, je ziet er een stuk beter uit, zei hij vriendelijk. Nog maar een dagje in bed blijven. (Wat een prettig gezicht had hij toch). Nou, pillen gewoon maar mee doorgaan. Ja, dokter, zei ze braafjes en voelde zich ineens vreemd helder in haar hoofd.

De dokter gaf het herhaalrecept aan de man. “Zo wat zie ik, andere auto?” vroeg hij joviaal. “Ach ja”, zei de man, “die Fiat reed voor geen meter meer. Dus die opslag kwam als geroepen.” Ze namen afscheid.

Net toen hij de kamer binnenkwam lag ze weer recht. Maar toch, ze had het gehoord. Het was alsof er een steen van haar hart was gevallen. Haar man kuste haar teder. Morgen mag je er even uit. Het valt allemaal erg mee, zei hij met een glimlach. Ze glimlachte blij terug. Ik ga meteen even naar de apotheek, zei hij en liep de woonkamer weer in.

Het briefje….oh wat een geluk dat ze het vergeten was aan de dokter mee te geven. Ze moest het snel vernietigen voor haar man weer thuis kwam.

Ze voelde in haar hemdje…….en schrok….

Het briefje was weg!!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s