Zoeken in de duisternis

Het schaarse schijnsel van de staande lamp vermengde zich vloeiend met het grijs-blauwe licht van het beeldscherm.
Vlak bij hem, op de bank, lagen de katten vredig te snorren. Uit de luidsprekers achter hem klonken de zoete tonen van een liedje van weleer. Ze maakten hem blij en lieten hem tegelijkertijd onbegrensd nadenken.

Vreemd was dat toch met gedachten. Zo wist hij van een man die zijn hele leven zocht naar het ware, allesomvattende geluk. Theologie had hij gestudeerd. Toen hij klaar was, was hij ook klaar met zijn geloof en vertrok naar India, waar hij zich in het hindoeïsme bekwaamde. Nog later, inmiddels gesetteld in een vinexwijk, omarmde hij het new-age gebeuren met volle teugen. Maar nergens vond hij vrede. Tot op die laatste dag waarop hij in dat grote stille bed lag en zijn kinderen huilden, hem zachtjes zeiden dat hij altijd een goede vader voor hen was geweest. Die laatste dag, dat laatste moment, waarop de snerpende discussies verstomden, waar het grote gelijk buiten het bereik van die ene kaars bleef. En tenslotte dat ondeelbare moment waarop de stille eenvoud van de oplossing van zijn levensraadsel als in een flits tot hem doordrong. Toen verscheen er een blijde, warme glimlach op zijn gelaat en verdween als bij toverslag de krampachtigheid uit zijn ledematen.

Hij aarzelde bij het kiezen van de juiste woorden. Zijn vingers rustten stil op de toetsen. Hij dacht aan zijn moeder, wonder van eenvoud, opgegroeid in die jaren, waar geen tijd was voor contemplatie, waar geen geld was voor boeken, waar het hard en lang werken was om de begroting sluitend te houden. “Kind”, had zij meermalen geroepen, “je levenslessen staan niet in dikke boeken, je vindt ze op de drempel van je eigen huis. En je geweten is je leidraad. Dat geldt voor ieder op zijn eigen manier. Het enige wat je kunt doen, is, als zich een probleem aandient, op een eerlijke, liefdevolle manier, kijken naar jezelf en je omgeving.”

Hij begon te tikken, aarzelde weer, stopte en hield zijn hoofd schuin als hoorde hij een verlossend antwoord van de wind die buiten door de esdoorn ruiste.
Toen, ineens, drong het tot hem door waar hij mee bezig was. Hij had het gevoel gehad te moeten kiezen. Maar waarom? Was er niet meer dan één oplossing. Konden beide situaties niet simpelweg naast elkaar bestaan? Hoe kon een mens, zo beperkt van inzicht en onderscheidingsvermogen, werkelijk weten? Waarom moest hij zo nodig de weg, die hij de zijne achtte, op anderen projecteren?

Het was alsof er een last van hem afviel. Hij zette de PC uit, zette zich op de bank tussen de katten en luisterde naar de zachte tonen van de muziek.

Zo was het goed.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Esoterische verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s