Een weekje Schier

Eerste verslag
Afgelopen vrijdag vertrok ik met mijn nichtje voor een weekje naar Schiermonnikoog. Bij vertrek dacht ik: nou dat wordt een weekje niet webloggen. Maar dat viel mee. Bij de VVV kun je internetten voor 1.50 per half uur. Dus fietste ik vandaag eerst het halve eiland in de rondte, ging daarna kaartjes uitzoeken en dronk daarna warme chocomel onder een verwarmde luifel waarbij ik de kaartjes schreef. En nu zit achter de pc terwijl twee dames de tijd scherp in de gaten houden.

Bezoek:
Gisteren kwamen twee webloggers die volstrekt anoniem willen blijven (daarom noem ik hen maar gewoon Myrthe en Maryan, ghegheghe) gezellig op de koffie. Daarna gingen we per fiets naar een stuk strand vanwaar we dicht bij de zee konden komen (en dat is niet overal het geval op Schier), groeven kuilen en wandelden hele einden langs de vloedlijn die moeiteloos in miniduintjes overging zodat we ook nog moesten klunen. Vervolgens lieten we ons in het zand onderstuiven terwijl we crypto’s oplosten. Myrthe was de beste. Daarna was het tijd om wat te eten in een strandtent. Daar kwam nichtje ons gezelschap houden. Tenslotte fietsten we naar de veerboot die M en M weer naar het vaste land brachten. We zagen ze kleiner en kleiner worden tot ze nog maar een stipje waren en dachten…als het gezellig is, dan is zo’n dag veel te snel weer om.

Het is hier stil, vooral in de ochtenduren. Er zijn mooie zonsondergangen en de natuur is prachtig verstild, zowel hier als op de wadden, in de weilanden, en aan de bosrand.

Tweede verslag

Maandag:
Nadat ik het eerste stukje schreef, ben ik weer gaan fietsen. Om de natuur goed in je op te nemen moet je soms heel langzaam fietsen, ja zelfs wandelen. Er is een zeldzame plantenwereld, waar ik helaas veel te weinig verstand van heb, maar die prachtig vindt. Vooral die bloemen en planten welke gedijen in de zoute bodem zijn de moeite waard. In de duinen groeit ook de parnassia en die schijnt heel zeldzaam te zien. En ik heb hem gezien.

Die avond was er macaroni a la Plato en nog later zaten wij bij van der Werff, een oud, sfeervol etablissement, aan de cola.

Dinsdag:
Een schiere (grijze) dag. Het regende flink, ondanks het feit dat het op de eilanden vaak wat gematigder is dan op het vaste land. We besloten te gaan wandelen. Dus regenkleding aan en gelopen van het dorp via de Reddingsweg naar Marlijn, het restaurant halverwege de zeekant van Schier, waar je lekkere gebakken piepers kan eten. Daarna over het strand gelopen, bij strandpaal 5 de bossen in en via wandelpaadjes terug naar het dorp. We deden er de hele dag over. Die avond aten we pannekoeken.

Woensdag:
Deze dag ging ik er alleen op uit. In het midden van Schier staat een oude bunker uit WO II. Een mooi uitzichtpunt. Het strand was deze keer puur wit met een lichtblauwe lucht vol met prachtige wolkenpartijen. Lang gewandeld en zeiknatte voeten gehaald omdat ik dacht dat ik wel even over een stroompje kon springen. Enfin…Tenslotte:

Straks nog even naar het bezoekerscentrum en daarna een lekker visje eten bij de enige viswinkel van Schier.

Derde verslag

In het huisje was een bed met een lattenbodem. Als je daar even te enthousiast op ging zitten of liggen, dan sprongen de latten er uit. De eerste nacht al: ik lag met een crypto in bed toen er een mug zoemde. Wild sloeg ik er naar. Het gevolg was groot. Mijn crypto verdween met mijn bril tussen bed en muur, met een knal sprongen er twee latten uit de bodem en ik zakte bliksemsnel een etage lager.

Nadat alle schade was hersteld, kroop ik voorzichtig terug op het matras en durfde bijna geen vin meer te verroeren. In de loop van de vakantie gingen de latten er nóg twee keer uit.

De uitdaging
Ga met de fiets naar het midden van het eiland tot waar het fietspad stopt. Wandel daarna  naar het Willemsduin via de polder. Daar loopt een pad dat soms goed, maar meestal nauwelijks zichtbaar is. Nabij de eerste slenken moet je zelfs flink omlopen. Als je Willemsduin hebt gehaald rust je wat uit. Daarna ga je richting strand en loopt via de waterlijn naar Marlijn waar je een heerlijk drankje neemt en een portie kruidige aardappeltjes verorbert. Als je uitgerust bent, ga je een poging doen je fiets weer terug te vinden.

En nu?
IK ben weer thuis. Zoon is inmiddels 21 geworden en dat moet gevierd. De webloggers moeten allemaal bezocht worden en het huis moet op veel punten weer wat netter gemaakt worden want in een week afwezigheid kan er veel gebeuren.

Maar het was allemaal zeer de moeite waard.

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s