Weemoed

De westenwind zweefde zacht door de bomen van het park. Het gras was bezaaid met gele- en bruine bladeren. Hoog in de beukenbomen, in de lage najaarszon, floten vogels een melodieus afscheidslied.
De oude man zat met gesloten ogen op de half vermolmde, donkergroen geschilderde bank. Zijn jas hing los om zijn lichaam en zijn verweerde handen rustten, naar het scheen in volkomen berusting, op zijn dunne knieën. Een knoop van zijn mouw bungelde aan een dunne draad. Hij merkte het niet.
Hij had zich voorgenomen die ene episode uit zijn leven nog één keer, maar nu definitief, te doordenken. Zodat hij uiteindelijk zou kunnen loslaten. Geërgerd schudde hij zijn hoofd. Het wilde maar niet lukken om zijn gedachten, die als dansende bladeren door zijn hoofd zweefden, in toom te houden en in een logische volgorde te plaatsen.. En er restte hem niet veel tijd meer.

Dat ene jaar (maar welk jaar in hemelsnaam) flitste als een warme zon door zijn grijze leven. Hij streek met de hand door zijn spaarzame haren. Samen, als in een spontane opwelling, dansen in het maanlicht, de warmte van haar huid, haar geur.. wanhopig probeerde hij de beelden vast te houden, maar het enige dat overbleef was het gevoel, de bijna wetenschap, dat hij dat jaar echt gelukkig was geweest.
Hij stond op en slofte traag, zonder werkelijke bestemming, naar de ingang van het tehuis.

In de grote, majestueuze kastanjeboom zong een merel van liefde en weemoed.
Maar er was niemand die het hoorde.

Dit bericht werd geplaatst in verhalen fictie. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s