The day after

  • Hé buur, laat uit je bed gekomen? Man wat zie jij er verwaaid uit!
  • Hoi buurman, ja gisteren virtueel feestje gehad.
  • Virtueel, je bedoelt… niet echt dus?
  • Jawel, het was heel echt, maar alleen op de computer, maar…
  • Wacht effe hoor. Niet… wel… niet… wel… hoe bedoel je nou?
  • Nou mijn weblog bestond vijf jaar. En toen ontstond er een speciaal feestje.
  • Dus toch een feestje?
  • Ja, maar niet in het echt dus.
  • Dus géén  feestje?
  • Jahaa, maar alleen op de computer!! Ze kwamen van overal, zelfs uit Zweden.
  • Maar dan is het evenzogoed toch geen echt feestje?
  • Jawel, natuurlijk wel. Het gaat om levende mensen hoor. Paardenliefhebbers, tuinierders, politici, motorduivels, waterliefhebbers, hondenfanaten, schrijftalenten, reislustigen, jonge talenten, kunstenaars, moeders, vaders, arbeidsongeschikten, humoristen, fotografen, spirituelen, uilenvolgers, ervaringsdeskundigen, dichters, filos(l)ofen, zieken, brildragenden, gescheiden doorzetters, gelovigen,  fietsers, poppenmaaksters, liftmonteurs, ouders van kinderen met een handicap…
  • Tjonge, wat kan jij lang kletsen. Ik geloof je hoor. Laten we het maar over…
  • …kijk, die mensen die feliciteren menen dat echt wel. Die hebben over hun woorden nagedacht en lezen vaak al heel lang bij me. En ik bij hen. Dat is toch feestelijk?
  • En ze nuttigen een virtuele bak koffie en een virtueel, dus calorievrij taartje?
  • Hè hè, nou snap je het.
  • Hoe weet je nou of die mensen die felicitaties menen? Ik bedoel, ze kunnen wel gillend van het lachen in hun onderbroek achter hun PC zitten. Zo van, haha moet je kijken wat ik nou schrijf.
  • Nee, dat geloof ik niet. De reacties waren echt gemeend. Dat weet ik zeker. Ik ken die mensen. Het was….
  • HAGTVEGWAGMEND? Whoehahahahaha...
  • Huh?
  • Ja, dat zei koningin Juliana altijd als ze bedankte voor de reacties van het domme, donerende volk.
  • Nee, man….het was heel warm en gezellig. Kan ik je niet uitleggen. Moet je ervaren.
  • Nou dank je lekker. Moet ik ook de hele dag achter zo’n ding gaan zitten. Nou, dan ga ik liever met mijn vrouw een…
  • Ja, laat maar! Het is trouwens vóór het beeldscherm
  • Jongen, ik heb niet eens een PC. Wij doen het altijd…
  • …Ik bedoel: het is niet achter het beeldscherm maar  ervóór
  • Oh, zeg dat dan.
  • Dat zei ik.
  • Nou ja, maar luister eens….jij hebt dus een onecht feestje gehad van wel bestaande mensen die je nog nooit hebt gezien en die misschien in hun hansopje vóór de pc zitten en jouw wat schrijven. Ook al eten ze al je hapjes op, jij wordt daar geen cent armer van. Je hoeft zelfs niet af te wassen.
  • Min of meer. Maar ze menen het wel. Het is net één grote familie.
  • Hahaha, één grote familie, houd toch op. Je KENT ze niet eens.
  • Welles, ik heb in de loop der tijd heel wat fijne contacten gehad.
  • Ja het zal. Nou, jongen, kom nou maar met buurman mee. Dan krijg je een lekker bakkie echte koffie van me. Met suiker en melk. Maar dan moet je vandaag wel eens wat aan die heg van je gaan doen hoor. Kom…ik ruik het betere filterwerk al…
  • (*Loopt mee en sputtert): ….en toch was het een hartstikke leuk feest. Van Ikan kreeg ik zelfs een kaart en een plantje….maar dat telt zeker weer niet… (*mompel, mompel*)
  • Vrouw, zet er maar een bakkie bij. Hier hebben we die PC idioot. Hij komt even afkicken. En daarna gaat ie de heg doen… ZEGT IE.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Fictieve verhalen. Bookmark de permalink .

Ja, schrijft u maar.....

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s